10/02/2026
അവസാനത്തെ തിരശ്ശീല
ആ പഴയ തീയേറ്ററിലെ പൊടിപിടിച്ച മരക്കസേരകളിൽ ഇരിക്കുമ്പോൾ മാധവന്റെ കൈകൾ വിറയ്ക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. നാൽപ്പത് വർഷങ്ങൾക്ക് മുൻപ് ഇതേ വേദിയിൽ വെച്ചാണ് അയാൾ തന്റെ പ്രിയപ്പെട്ടവളെ അവസാനമായി കണ്ടത്. ഇന്ന്, ആ പഴയ തീയേറ്റർ പൊളിച്ചുനീക്കാൻ പോവുകയാണ്.
അന്ന് ആടിയ 'ശാകുന്തളം' നാടകത്തിലെ ശകുന്തളയായിരുന്നു സുഭദ്ര. മാധവൻ ദുഷ്യന്തനും. നാടകം അതിന്റെ ക്ലൈമാക്സിലേക്ക് കടക്കുകയായിരുന്നു.
"നീയാരാണ്? നിന്നെ എനിക്കറിയില്ല!" എന്ന് മാധവൻ തന്റെ വരികൾ ഉറക്കെ വിളിച്ചുപറഞ്ഞപ്പോൾ, സുഭദ്രയുടെ കണ്ണുകളിൽ കണ്ട ആ ഭാവം നാടകമായിരുന്നില്ല എന്ന് അയാൾ വൈകിയാണ് തിരിച്ചറിഞ്ഞത്. ആ സീൻ കഴിഞ്ഞ് വിങ്ങുന്ന ഹൃദയത്തോടെ അണിയറയിലേക്ക് ഓടിപ്പോയ സുഭദ്രയെ പിന്നെ ആരും കണ്ടിട്ടില്ല.
പെട്ടെന്ന്, സ്റ്റേജിലെ ഇരുളിൽ ഒരു അനക്കം. മാധവൻ കണ്ണുകൾ തിരുമ്മി നോക്കി. ഒരു മങ്ങിയ വെളിച്ചം സ്റ്റേജിന്റെ നടുവിൽ തെളിഞ്ഞു. അവിടെ ഒരു രൂപം—ചുവന്ന പട്ടുസാരിയുടുത്ത്, മുടിയിൽ മുല്ലപ്പൂ ചൂടി ഒരാൾ നിൽക്കുന്നു.
"മാധവാ..." ആ വിളി മതിൽക്കെട്ടുകളിൽ തട്ടി പ്രതിധ്വനിച്ചു.
മാധവൻ വിറയ്ക്കുന്ന കാലുകളോടെ സ്റ്റേജിലേക്ക് കയറി. "സുഭദ്രാ... നീയിത് എവിടെയായിരുന്നു?"
അവൾ ചിരിച്ചു. പക്ഷേ ആ ചിരിയിൽ ഒരു വല്ലാത്ത തണുപ്പുണ്ടായിരുന്നു. "നാടകം തീർന്നില്ലല്ലോ മാധവാ. ദുഷ്യന്തൻ തന്റെ പ്രണയിനിയെ തിരിച്ചറിയേണ്ട നിമിഷം ഇനിയും ബാക്കിയുണ്ട്."
അവൾ തന്റെ കയ്യിലിരുന്ന ഒരു പഴയ മോതിരം അയാൾക്ക് നേരെ നീട്ടി. അത് കണ്ടതും മാധവന്റെ നെഞ്ച് പിടഞ്ഞു. അത് അയാൾ അവൾക്ക് സമ്മാനിച്ച പ്രണയത്തിന്റെ അടയാളമായിരുന്നു. മാധവൻ ആ മോതിരത്തിൽ തൊടാനായി കൈ നീട്ടിയതും, പുറത്ത് വലിയൊരു ശബ്ദം കേട്ടു.
"നിർത്തൂ!" എന്ന അലർച്ചയോടെ തീയേറ്റർ പൊളിക്കാനുള്ള ബുൾഡോസറുകൾ ഇരച്ചെത്തി.
മാധവൻ ഞെട്ടിപ്പിണഞ്ഞ് നോക്കിയപ്പോൾ സ്റ്റേജിൽ ആരുമില്ല. ആ പഴയ മോതിരം മാത്രം സ്റ്റേജിലെ പൊടിയിൽ തിളങ്ങിക്കിടക്കുന്നു. പെട്ടെന്ന് തീയേറ്ററിന്റെ മേൽക്കൂര നിലംപൊത്താൻ തുടങ്ങി. പുറത്തേക്ക് ഓടാൻ ശ്രമിക്കാതെ, മാധവൻ ആ മോതിരം നെഞ്ചോട് ചേർത്ത് പിടിച്ച് കണ്ണുകളടച്ചു.
അവസാനത്തെ തിരശ്ശീല വീണു. പക്ഷേ ഇത്തവണ കൈയടികളില്ലായിരുന്നു, കേവലം മൗനം മാത്രം.