15/01/2026
شیخ علی الطنطاوی رحمه الله وایي:
زه په شام کې قاضي وم، موږ یوې ډلې ملګرو اراده وکړه چې ماښام به د بل ملګري سره تیر کړو
یو ناڅاپه مې زړه راتنګ شو او ساه مې لنډه شوه
نو ما له خپلو ملګرو څخه د وتلو اجازه وغوښته، دوی ټینګار وکړ چې ماښام له دوی سره تیر کړم، مګر ما نشو کولی او ما ورته وویل چې زه غواړم د تازه هوا تنفس کولو لپاره بهر قدم ووهم!
ما دوی په تیاره کې یوازې پریښودل، زه راووتلم روان شوم. ما د یوې غونډۍ له شا څخه سلګۍ او دعاګانې واورېدې!
ورغلم ګورم چې یوه ښځه ده په لوړ غږ ژاړي او خدای ته دعا کوي.
زه ورنیږدې شوم او ورته مې وویل:
څه خبره ده خورې، ولې ژاړې؟
هغې وویل: زما میړه یو ظالم سړی دی، زه یې له کوره وشړلم او زما اولادونه یې هم له ځانه سره وړي دي، او قسم یې وخوړ چې د اولادونو مخ به رانه ونه ګورې، زه نه څوک لرم او نه کوم ځای لرم چې لاړه شم..
ما ورته وویل: ته ولې خپله دعوی قاضي ته نه رسوې؟
هغې ډېر وژړل او ويې ويل: زما په څېر ښځه څنګه قاضي ته ورشي؟!!
شیخ طنطاوي په ژړا خپلو خبرو ته ادامه ورکړه:
ښځه دا خبره په داسې حال کې کوي چې نه پوهېږي چې الله تعالی قاضي (یعنې پخپله) له غاړې نیولی وروست.
پاکي ده هغه ذات لره چې ده ته امر وکړچې په توره شپه کې له ملګرو جلا شي، په خپلو پښو یې ورولي چې د هغې مظلومې قضیه واوري.
دې بېوزلې ښځې کومه دعا وکړه چې دومره ژر او په دې ډول ځواب شوه؟
که ډېر ناهیلی شوې، ټولې لارې درباندې وتړل شوې، نو یوازې خپل لاسونه خپل خدای ته پورته کړه، هغه ذات چې په شپه کې د میږي د پښو کړپا اوري.
الله تعالی چې کله هم درباندې ازمایښت کوي، یو څه درکوي
که یوسف د پلار په غیږ کې نازولی را لوی شوی وای، نو د مصر پاچا به نه و.
