15/04/2026
گاهی حقیقت آنقدر ساده است که عمداً نادیده گرفته میشود…
وقتی در شفاخانه دوا نیست، داکتر مقصر است؛
آکسیجن نیست، بازهم داکتر مقصر؛
بستر برای بیمار پیدا نمیشود، بازهم داکتر مورد انتقاد قرار میگیرد؛
معاینات لابراتواری انجام نمیشود، بازهم نگاهها به سوی داکتر است؛
اما کسی نمیپرسد:
کجاست آنکه باید دوا تهیه کند؟
کجاست آنکه باید آکسیجن فراهم سازد؟
کجاست آنکه مسئول تجهیز شفاخانه است؟
کجاست آنکه باید سیستم را مدیریت کند؟
وقتیکه امکانات ابتدایی وجود ندارد، وقتی وسایل فرسوده و ناکافی است، وقتیکه تصمیمگیریها از واقعیت فاصله دارد،چگونه میتوان از داکتر انتظار معجزه داشت؟
داکتر، با دستان خالی و وجدان بیدار، در خط اول ایستاده است؛
او درمانگر است، نه مسئول کمبودها…
بیایید انصاف را زنده کنیم،
و مسئولیت را بر دوش همانکه مسئول است ، بگذاریم. و داکتران زحمت کش خودرا قصاب خطاب نکنیم...
عکس:هوش مصنوعی
