03/01/2024
Tingëllon me bukur ne gegënisht apo me duket mua ☺️
T’ uroj !
Poezi nga Viktor Hygo
Solli në gegënisht Jozef Radi
T’uroj ma s’pari me dashtë
E duke dashtë, edhe ty kanë me dashtë
Ata që s’kanë me të dashtë, ndashtë, harroji
e n’harrim t’përtejmë, t’vjetrat sherre ndërmend mos i shko.
T’uroj me vazhdue n’dashni pa u dishprue kurrë
T’uroj që edhe sikur ndër miqtë tu
T’ketë të pasjellshëm, t’pamatun e t’pamend
Ti, ti qindro si gjithherë i pafriguem e besdhanë
Pse mes tyne ka me qillue qoftë edhe nji fillikat
Ku ti mundesh me u pshtetë pa dyshime
dhe vetë jeta shfaqet ksisoji.
T’uroj ndër tjera me pasë edhe anmiq
s’çon peshë shumë a nji i vetëm, mjaft ti me i kuptue
E kështu mundesh me mësue mirkuptimin prej tyne
Pse mes tyne, ka me qenë edhe ndonji fisnik
aq sa ti mos me u ndje krejt i sigurt.
T’uroj ma së shumti me qenë i vyeshëm, po jo i pashoq
Pse n’çastet ma të vshtira
kur asgja s’shkon njashtu si duhet
vlera jote ka me t’dhanë forcë e guxim me vazhdue.
T’uroj gjithashtu me qenë zemërgjanë
Jo me ata që i trumhasë përdita
Pse kjo asht ma e lehta gjà
Po me ata që gabojnë randë e mbeten të pandreqshëm
dhe ti tuj shprehë zemërgjansinë tande
Mundesh me u shërbye si busull krejt tjerve.
T’uroj gjithashtu që tuj qenë djalosh
Mos u rrekë m’u pjekë para kohe
E kur i rritun të ndjehesh
Mos kambngul me u dukë ma i ri se tjertë
E n’pleqni kur t’prekish, mos e len dëshprimin me t’pushtue
Pse çdo moshë ka magjinë dhe dhimbjet e veta.
S’të uroj kurrsesi me qenë i trishtuem.
Jo, kurrë tanë vitin, po m’e njoftë trishtimin e nji ditë t’vetme
dhe me e çmue si duhet
Pse rikthimi i së qeshunës asht ma e mira e s’mirës
E qeshuna e ngulfatun, e randomtë, e shplame veç dam t’ban.
T’uroj gjithashtu me e mbjellë ndonji farë
ndonji farë të vocërr sa grima
E me e shoqnue krejt rritën e saj
me zbulue prej sa jet’sh asht ndërtue nji pemë
T’uroj gjithashtu me e ruejtë ndoj metelik
Aq sa t’nevojitet me qenë njeri praktik
Që ma s’paku nji here n’vjetë n’u zhytsh në të thella
E me duer përplot t’thuesh: “Janë t’miat, i kam fitue vetë!”
Për me ia ba të kjartë e të njoftun gjithkujt:
Se kush asht Zot i njasaj çka ke ndër duer!
T’uroj me shpirt m’e ruejtë përjetë po t’jetë e mundun
Gjithçka që dashuron
E n’se dashnia nji ditë tretet, t’mundesh m’u përlotë pa u ankue
E të vuesh thellë pa u ndje fajtor!
T’uroj ma s’fundi
Që n’se je nji burrë, paç nji grue që shndrit
E n’se je grue, paç nji burrë t’pashoq
që nesër, mbasnesër apo n’ma të mbramen ditë
Edhe sikur krejt i rraskapitun t’jeshë
gjeje harenë, e si në ma t’parën ditë dashurue
të mbeteni përjetë!!
E n’se gjithçka shkrova ka me t’ndodhë ty
S’ka me mbetë gja n’botë çka me t’urue!
