26/02/2026
Leven tussen hoop en angst
Deze week had ik mijn jaarlijkse controle-onderzoeken.
In 2019 kreeg ik borstkanker.
Voor veel mensen is dat hoofdstuk afgesloten.
“Je bent toch genezen?” “Dat is nu toch achter de rug?”
Maar zo voelt het niet.
Het begint al op het moment dat ik de afspraak in mijn agenda zie verschijnen.
Niet dagen op voorhand.
Weken. Soms maanden.
Een datum die eerst gewoon een datum lijkt, maar langzaam zwaarder wordt.
Mijn lichaam herinnert zich meer dan ik soms wil.
Mijn hoofd ook.
Ik functioneer. Ik werk. Ik begeleid vrouwen.
En tegelijk is er ergens op de achtergrond een stille spanning.
Een onderstroom van: wat als?
De jaarlijkse controles horen óók bij het ziekteproces.
Ze zijn geen voetnoot.
Ze zijn deel van het leven nadien.
Leven tussen hoop en angst.
Hopen dat alles goed is.
En voelen dat de angst nooit helemaal weg is.
In mijn werk als menopauzeconsulente en psychologisch consulente zie ik hoe complex het leven na (borst)kanker is.
Hoe hormonale veranderingen, spontaan of door behandeling, een enorme impact hebben op lichaam en psyche.
Hoe angst voor herval, vermoeidheid, stemmingswisselingen, slaapproblemen en identiteitsvragen met elkaar verweven zijn.
Herstel is niet alleen medisch.
Het is hormonaal.
Het is emotioneel.
Het is existentieel.
En misschien is dat wat ik zelf elk jaar opnieuw voel: dat spanning geen teken is dat ik niet sterk ben. Het is een teken dat mijn lichaam iets heeft meegemaakt dat betekenis had.
Voor vrouwen die na (borst)kanker zoeken naar begeleiding rond hormonale klachten, emotionele verwerking of het hervinden van vertrouwen in hun lichaam: je hoeft dit niet alleen te dragen.
En voor wie binnenkort ook zo’n controle in de agenda ziet staan … ik zie je, ik voel je, ik hoor je, ik ben bij je. 😘💛