26/01/2026
De geboorte van Billie ❤️
Mijn bevallingsverhaal – de komst van Billie.
Een prachtig verhaal van Billie haar geboorte, kwetsbaar, dapper & vooral héél eerlijk! Dankbaar dat haar mama dit met ons wil delen!
Zwanger zijn was een prachtige ervaring. Mijn lichaam groeide en veranderde om ruimte te maken voor het kleine wonder in mijn buik. Alles verliep vlot, tot rond week 30, toen de pijn begon toe te nemen. Billie lag in stuit en duwde hard tegen mijn ribben, maar ik bleef hopen dat ze zich nog zou draaien. Een keizersnede? Daar had ik eigenlijk nooit bij stilgestaan. Voor mij was dat alleen een laatste optie als het echt niet anders kon.
Op 37 weken probeerden we een uitwendige kering. Ik wist dat het pittig kon zijn, maar niets had me kunnen voorbereiden op de pijn van dat moment. En dan, na al die moeite, het nieuws: de kering was niet gelukt. Onze kleine meid bleef koppig zitten. De enige optie was een geplande keizersnede op 39 weken. Dat moest ik even laten bezinken.
Toch bracht het plannen ook rust. Ik wist exact wanneer we haar zouden ontmoeten en kon me mentaal voorbereiden. De ochtend van de bevalling verliep beter dan verwacht. Mijn partner en ik konden zelfs nog lachen om het lavement. De blaassonde, waar ik tegenop zag, stelde niets voor. Maar mijn infuus… dat was een ander verhaal. Mijn moeilijke aders zorgden ervoor dat er vier keer geprikt moest worden. Niet ideaal als je panische angst voor naalden hebt.
En toen was het moment daar. Om iets voor 9 uur werd ik naar de operatiekamer gebracht. De epidurale bleek beter mee te vallen dan ik had gevreesd. De operatie zelf voelde vreemd maar pijnloos. Terwijl ze sneden en trokken, besefte ik nauwelijks wat er gebeurde. Mijn partner zat naast me, mijn rots in de branding. En dan, om 09.29 uur, was ze daar.
Het vervolg van dit verhaal lees je in de comments.
Ben jij bij ons bevallen & deel je graag je bevallingsverhaal? 💛
Stuur het ons door via onze instagram of ons mailadres: materniteit@ziekenhuisgeel.be