20/02/2026
Vanmorgen zat ik in mijn yurt, tussen al de stenen.
En op de één of andere manier werd ik aangetrokken tot de tijgeroog.
Voor mij voelt deze steen zó krachtig en tegelijkertijd zó aardend.
Een prachtige steen, met diepgang… alsof er een hele wereld in verscholen ligt.
Ik ben ermee gaan zitten. Gewoon, met de steen in mijn hand.
En bijna direct kwam er een gevoel van veiligheid.
Geborgenheid.
Koestering.
Zoals ik al eerder deelde ben ik nog nieuw in de wereld van de stenen.
Met kinderlijke verwondering ben ik deze mooie wereld ingestapt.
Ik leer niet vanuit boeken, maar vanuit voelen.
Vanuit stilte.
Vanuit verbinding.
Natuurlijk was ik ook nieuwsgierig wat de boeken zeggen over tijgeroog:
✨ Het stimuleert de kracht in jezelf
✨ Het biedt spirituele bescherming
✨ Het helpt tegen negatieve invloeden
✨ Het ondersteunt doorzettingsvermogen
En toch… wat mij het meest raakt, is hoe een steen je precies dat lijkt te geven wat je op dat moment nodig hebt.
Voor mij is dat nu: geborgenheid.
En de zachte herinnering dat ik veilig ben.
Ik geniet zo van het zijn tussen de stenen.
Vandaag ben ik nog in de yurt tot 17u.
Je bent meer dan welkom om te komen voelen 🤎🙏