https://www.facebook.com/665270570003314/

Het Unieke kind, Kuurne (2026)

27/03/2026

Je weet het niet altijd meteen.
Soms merk je het pas na een tijdje.

Er is een volwassene die anders kijkt naar jouw kind. Niet door de bril van cijfers, rapporten of gedrag dat “moeilijk” genoemd wordt.
Maar door de blik van iemand die echt probeert te begrijpen.

Zo iemand die niet meteen corrigeert wanneer jouw kind uit de maat loopt.
Die eerst kijkt, luistert en zich afvraagt:

Wat probeert dit kind mij eigenlijk te vertellen?
Voor veel kinderen kan zo’n volwassene het verschil maken.

Niet omdat die persoon alles oplost.
Niet omdat er plots geen uitdagingen meer zijn.
Maar omdat jouw kind ergens voelt:

Hier ben ik niet het probleem.

Voor jouw kind dat vaak moet uitleggen wie het is,
dat regelmatig hoort wat er allemaal niet lukt,
kan een veilige volwassene een plek worden om even adem te halen.

Iemand die ziet wat er wél zit.
Die talenten benoemt waar anderen alleen moeilijkheden zien.
Die jouw kind beschermt wanneer het dreigt te verdwijnen onder verwachtingen.

En misschien is dat wel de grootste kracht van onderwijs, van zorg of van begeleiding.
Niet het perfecte systeem.
Niet de juiste methode. Maar een persoon die zegt:

Ik zie jou.

Want kinderen vergeten veel dingen.
Ze vergeten opdrachten, lessen en regels.
Maar ze vergeten zelden wie hen liet voelen
dat ze er mochten zijn.

23/03/2026

We noemen het snel: concentratieproblemen.

Maar concentratie is zelden het echte probleem.
Kijk naar een kind dat wegzakt in een opdracht. Het lijf onrustig. De ogen zoekend naar alles behalve het blad voor zich.

We denken: dit kind kan zich niet focusse8n.

Tot datzelfde kind thuiskomt en volledig opgaat in wat het boeit, Urenlang bouwen, Lezen over één onderwerp tot in detail. Een spel spelen met een intensiteit waar volwassenen moe van worden. Geen herinneringen nodig,Geen beloningen, Geen dreiging.

Wat verandert er?
Niet het kind, De betekenis.

Aandacht is geen plicht,Het is een reactie.
Het brein kiest waar het energie in steekt.
Wat relevant voelt, krijgt prioriteit.
Wat leeg aanvoelt, wordt losgelaten.
Wanneer een taak geen verbinding maakt met nieuwsgierigheid, autonomie of succeservaring, schakelt het systeem terug. Niet uit luiheid. Uit efficiëntie.

We zien dan gedrag.
Het brein ervaart geen haakje.
Betrokkenheid ontstaat niet door harder te duwen.
Ze ontstaat wanneer iets raakt.
Wanneer een kind zichzelf herkent in wat het doet. Wanneer het voelt: dit gaat over mij, dit doet ertoe.
Misschien ligt de kernvraag dus niet bij het kind.
Maar bij de omgeving.

Niet: waarom let jij niet op?
Maar: wat maakt dit voor jou betekenisloos?
Concentratie volgt vanzelf waar waarde wordt gevoeld.

En waar waarde ontbreekt, dwaalt aandacht. Dat is geen tekort, Dat is menselijke natuur.

21/03/2026

Vandaag is het Wereld Downsyndroom Dag.

Een dag waarop we stilstaan bij mensen
die niet minder zijn, maar anders geboren zijn in een wereld die vaak maar één tempo en één norm kent.

Kinderen met Downsyndroom worden nog te vaak bekeken door de lens van wat ze “niet kunnen”.
Alsof hun waarde afhangt van prestaties.

Van tempo.
Van hoe goed ze passen in ons systeem.

Maar wie echt kijkt, ziet iets anders.
Je ziet puurheid, echtheid, een vorm van verbindingwaar veel mensen onderweg ergens
zijn kwijtgeraakt.

Ze voelen zonder filter.
Ze geven zonder berekening.
Ze zijn aanwezig op een manier
die deze snelle wereld bijna vergeten is.

Dat betekent niet dat het altijd makkelijk is.
Dat er geen uitdagingen zijn.
Dat er geen zorgen zijn.
Maar het betekent wel

dat hun waarde nooit ter discussie mag staan.
Niet vandaag.
Niet morgen.
Nooit.

Misschien gaat deze dag niet alleen over hen.
Maar ook over ons, over hoe wij kijken.
Hoe wij omgaan met verschil. En of wij bereid zijn
om ruimte te maken voor wie niet in het gemiddelde past.

Want een samenleving wordt niet sterker
door iedereen in dezelfde vorm te duwen.
Ze wordt sterker door plaats te maken
voor iedereen die anders durft te zijn.

19/03/2026

Dit is het kind dat al weken aftelt.
Dat in zijn hoofd het feestje al honderd keer heeft afgespeeld.

Wat het cadeau zal zijn.
Wat hij zal zeggen.
Waar hij zal zitten.
Hoe hard hij mag lachen.

Hij dacht dat het zeker was.
Want ze hadden het al een gezegd.

Ze hadden het erover gehad in de speeltijd.
Er waren plannen gemaakt, binnenpretjes.

Voor hem was het geen losse belofte.
Voor hem was het werkelijkheid.
Tot het ineens niet meer mocht.

Te druk.
Te luid.
Te intens.
Te onvoorspelbaar.

Woorden die nooit rechtstreeks tegen hem gezegd worden. Maar die hij toch hoort,
Kinderen zoals hij voelen haarfijn aan wanneer iets wordt ingetrokken.
Wanneer een glimlach minder spontaan wordt.
Wanneer een uitnodiging ineens “praktisch moeilijk” blijkt.

Hij vraagt misschien niet veel.
Misschien haalt hij zijn schouders op.
Misschien zegt hij: “Geeft niet.”

Maar binnenin gebeurt iets anders.

Er zakt iets.
Een klein stukje vertrouwen in vriendschap.
Een klein stukje zekerheid over zichzelf.

Want hij was niet te laat.
Hij had niets verkeerd met opzet gedaan.
Hij had alleen zichzelf geweest.

En blijkbaar is dat soms al genoeg
om geweerd te worden.

Het kind met unieke kenmerken leert vroeg
dat het welkom is onder voorwaarden.

Niet te luid.
Niet te enthousiast.
Niet te aanwezig.
Niet te anders.

Het leert zichzelf bijschaven zonder precies te weten waar het fout zat. En dat is het pijnlijkste.

Niet de gemiste taart.
Niet de spelletjes.

Maar het besef dat er achter zijn rug om
over hem wordt beslist.

Dat anderen samenkomen
en zeggen:

“Dat wordt te lastig.”
“Dat wil ik er niet bij.”
“Daar begin ik niet aan.”

Alsof hij een risico is.
Een verstoring.
Een mogelijke mislukking van een perfecte middag.

Maar hij is geen risico.
Hij is een kind dat groot voelt, Dat intens beleeft.
Dat misschien sneller overprikkeld raakt,
maar ook sneller oprecht lacht.
Hij is een kind dat misschien niet feilloos meedraait in een strak gepland schema,
maar dat met heel zijn hart aanwezig is.

En wanneer hij ’s avonds in bed ligt,
komt de vraag.
Niet boos.
Niet luid.
Gewoon zacht.

Wat is er mis met mij?

Dat is de vraag die niemand ziet.
Die niet op foto’s staat.
Die niet besproken wordt in oudergroepen.
Dat kleine stemmetje
dat langzaam begint te geloven
dat hij moet veranderen
om veilig te zijn in vriendschap.

En ergens hoop ik
dat we begrijpen wat we doen
wanneer we gemak boven inclusie kiezen.
Want voor ons is het een praktische beslissing.

Voor hem is het een boodschap.
En die boodschap nestelt zich diep. Diep genoeg
om een kind kleiner te maken dan het ooit bedoeld was te zijn.

En dat, eerlijk gezegd,
is een veel groter probleem
dan een druk moment op een verjaardag ooit zou kunnen zijn.

16/03/2026

Niet alle unieke kinderen dragen een label.

Sommigen groeien op naast een broer of zus die meer ondersteuning nodig heeft.

Meer begeleiding, Meer uitleg aan de buitenwereld.

En terwijl veel ogen gericht zijn op het kind dat zichtbaar worstelt, staat er vaak nog een kind naast.

Een broer, Een zus.
Een kind dat zich meestal goed aanpast.

Voor de buitenwereld lijken zij “de makkelijke”.
Het kind dat wel mee kan, Dat weinig vraagt.
Dat het allemaal wel begrijpt.

Maar wat vaak vergeten wordt, is dat ook zij hun eigen plek zoeken.
Sommige van deze kinderen worden net heel uitbundig, Heel aanwezig, Heel grappig.

Niet omdat ze altijd zo zijn, maar omdat gezien worden soms iets is waar ze harder voor moeten werken.

Andere kinderen doen net het tegenovergestelde.
Ze trekken zich terug, Worden stiller.
Observeren meer dan ze spreken.

Niet omdat ze niets voelen, maar omdat ze geleerd hebben dat het makkelijker is om even op de achtergrond te blijven.

De buitenwereld ziet dat vaak niet.
Ze zien het kind dat “goed functioneert”.
Dat zich aanpast. Maar ook deze kinderen dragen hun eigen verhaal, hun eigen vragen,
Hun eigen gevoelens.

Opgroeien naast een broer of zus die anders in de wereld staat, vormt je.
Het leert je begrip, geduld en zorg voor een ander.

Maar ook deze kinderen verdienen iets heel eenvoudigs: Dat iemand hen ook ziet.

Niet als “de broer of zus van”.
Niet als het kind dat het wel redt.

Maar gewoon als wat ze zijn.
Een uniek kind.

12/03/2026

Een puber met autisme opvoeden is geen kwestie van “loslaten en vertrouwen dat het wel goed komt”.

Het is balanceren op een koord tussen beschermen en voorbereiden.Tussen vasthouden en duwen richting een wereld die zelden rekening houdt met hoe hun brein werkt.

Want de puberteit is al een storm op zich,
Lichamen veranderen, Vriendschappen verschuiven, Regels worden complexer, De sociale hiërarchie wordt onuitgesproken maar meedogenloos.

En dan heb je een kind dat structuur nodig heeft in een fase die juist alles los schudt.

Waar anderen experimenteren met identiteit, wordt voor hen elke verandering een extra laag prikkels.
Waar leeftijdsgenoten “gewoon meegaan”, moeten zij analyseren, plannen, ontcijferen.

Ouders zien het.

Ze zien hoe hun kind slim is, eerlijk, vaak rechtlijnig en intens loyaal.
Maar ze zien ook de uitputting na een schooldag.
De meltdown om iets wat voor buitenstaanders klein lijkt.
De paniek bij onverwachte plannen.

En ondertussen zegt de wereld:
“Ze zijn toch bijna volwassen?”
“Ze moeten leren omgaan met het echte leven.”
“Je kan ze niet blijven beschermen.”

Alsof ouders dat niet allang weten.

Wat mensen niet zien, is de constante zorg in het hoofd van een ouder.
Hoe leer ik mijn kind omgaan met een wereld die dubbelzinnig is, terwijl mijn kind letterlijk denkt?
Hoe bereid ik hen voor op zelfstandigheid, terwijl ik weet hoeveel energie elke sociale interactie kost?
Hoe laat ik los zonder ze te laten vallen?
De overgang naar volwassenheid is voor deze jongeren geen rechte lijn.

Het is een doolhof van verwachtingen.
Zelfstandig reizen.
Zelf afspraken maken.
Zelfstandig wonen.
Relaties aangaan.
Werken in teams waar ongeschreven regels belangrijker zijn dan officiële afspraken.

En elke stap voelt groter, zwaarder, risicovoller.
Voor ouders is het rouwen en hopen tegelijk.

Rouwen om het idee van “vanzelfsprekend”.
Hopen dat hun kind een plek vindt waar het niet constant hoeft te maskeren.

Want veel pubers met autisme leren maskeren.
Ze kopiëren gedrag.
Ze observeren.
Ze spelen een rol om niet buiten de groep te vallen.

En dat kost.

Ouders zien de thuiskomst.
De ontlading.
De stilte in hun kamer.
De twijfel in hun ogen wanneer ze zeggen: “Ik weet niet hoe ik dit moet doen.”

Het is zwaar. Dat mag gezegd worden.

Zwaar om altijd vooruit te denken.
Zwaar om hulp te moeten zoeken in een systeem dat vaak pas reageert als het misloopt.
Zwaar om je kind te zien worstelen terwijl je weet dat hun intenties zuiver zijn.

Maar er is ook iets anders.

Deze jongeren hebben vaak een diepgang die niet oppervlakkig is.
Een eerlijkheid die niet sociaal strategisch is maar puur.
Een focus die bergen kan verzetten wanneer ze zich veilig voelen.

De taak van ouders is geen perfectie.
Het is vertalen. De wereld vertalen naar hun kind.
En hun kind vertalen naar de wereld.

Dat vraagt geduld.
Dat vraagt herhaling.
Dat vraagt soms tegen de stroom in roeien.

De overgang naar volwassenheid is geen sprong. Het is een brug.
En sommige jongeren hebben een stevigere leuning nodig.

Niet omdat ze minder zijn.
Maar omdat de wereld vaak te luid, te vaag en te snel is.

Ouders die dit pad bewandelen, lopen niet achter.
Ze lopen naast hun kind.
En dat is misschien wel het krachtigste wat je in zo’n storm kan doen

06/03/2026

Een kind blijft loyaal.
Dat is misschien wel het meest ontroerende en tegelijk het meest tragische aan kind-zijn.

Zelfs wanneer het wordt gekwetst.
Zelfs wanneer het wordt genegeerd.
Zelfs wanneer het zich alleen voelt in een kamer vol volwassenen.

Een kind breekt niet met zijn ouders, het breekt met zichzelf.

Want een kinderhart kan geen complex verhaal maken van onmacht, stress of onvolwassenheid bij volwassenen. Het kan maar één conclusie trekken: als het pijn doet en ik hoor erbij, dan zal het wel aan mij liggen.

Dus past het zich aan.
Wordt stiller of juist luider.
Wordt makkelijker of juist moeilijker.

Maar onder al die aanpassingen groeit een overtuiging die zich diep nestelt:

"Ik ben niet goed zoals ik ben."

Dat geloof reist mee de volwassenheid in.

Het wordt de vrouw die zich kleiner maakt om niet tot last te zijn.
De man die zijn tranen inslikt omdat voelen ooit onveilig was.
De partner die liefde verwart met spanning, omdat rust nooit vertrouwd heeft gevoeld.

Niemand wordt geboren met zelftwijfel.
Dat ontstaat wanneer jouw binnenwereld te vaak werd ontkend.

Wanneer je hoorde dat je overdreef.
Dat je te gevoelig was.
Dat je niet zo moeilijk moest doen.

Langzaam leer je dan om jezelf te wantrouwen. En wie zichzelf wantrouwt, kan moeilijk van zichzelf houden.

Maar daar stopt het verhaal niet.

Er komt een moment waarop je beseft dat dat kleine kind in jou nog steeds wacht. Niet op excuses, niet op verklaringen, maar op erkenning.

Op iemand die zegt: wat jij voelde was echt.
Wat jij nodig had was legitiem.
En jij was nooit het probleem.

Heling begint niet bij het herschrijven van het verleden. Het begint bij het rechtzetten van dat ene misverstand: dat jouw gevoeligheid een fout zou zijn geweest.

Wanneer je de schuld teruglegt waar ze hoort en de schaamte niet langer draagt voor iets wat je als kind niet kon overzien, gebeurt er iets zachts maar krachtigs.

Dan verschuift er iets van binnen.
Van zelfverwijt naar zelfcompassie.
Van afwijzing naar aanvaarding.

En misschien is dat de diepste vorm van volwassen worden: niet harder worden, maar eerlijker. Niet sterker lijken, maar milder durven zijn.

Thuiskomen bij jezelf is geen grote ceremonie.
Het is een fluistering die je eindelijk gelooft:

Ik was nooit te veel.
Ik was een kind.

02/03/2026

Er was een tijd waarin kinderen gewoon… kinderen waren.

Ze liepen mee met het ritme van het huis.
Ze speelden in de tuin, in de straat, in hun eigen fantasie. Niemand hield hun ontwikkeling bij per kwartaal. Niemand vroeg zich af of ze al “klaar” waren voor de volgende fase.

Vandaag behandelen we groei als een project.
Met doelstellingen, Met evaluatie
We hebben van opvoeden een optimalisatieproces gemaakt.

Een kind van vier moet al voorbereid worden op wat een kind van acht moet kunnen.
Een kind van acht op wat een tiener moet begrijpen.
En een tiener op een arbeidsmarkt die tegen dan alweer veranderd is.

We jagen hen vooruit in een wereld die zelf voortdurend achterom kijkt.
Hun agenda’s zijn voller dan die van volwassenen.
Sport,Taal, Hobby's, Bijlessen ,Sociale verwachtingen.

En als ze moe zijn, noemen we het gebrek aan doorzettingsvermogen.
Als ze stilvallen, noemen we het onzekerheid.
Als ze ontploffen, noemen we het probleemgedrag.
Maar wat als het geen tekort is?
Wat als het een grens is?

Kinderen hebben geen prestatiehonger.

Ze hebben verbindingshonger.
Ze hebben geen behoefte aan meer stimulatie.
Ze hebben behoefte aan veiligheid.

We verwarren vroege cognitieve prikkeling met ontwikkeling.
Maar ontwikkeling is geen sprint. Het is rijping.
En rijping laat zich niet forceren zonder schade.

Een zenuwstelsel dat voortdurend onder druk staat, gaat niet beter functioneren. Het gaat overleven.
En een kind dat overleeft, kan niet tegelijk vrij groeien.

We zeggen dat de wereld hard is, dus moeten ze sterk worden.
Maar kracht groeit niet uit druk.
Kracht groeit uit rust.

Misschien zijn kinderen niet minder weerbaar dan vroeger.
Misschien zijn ze gevoeliger voor een tempo dat nooit bedoeld was voor een kinderhart.

We hoeven hen niet te versnellen.
We hoeven de wereld rond hen te vertragen.

Een kind dat mag spelen zonder doel, leert creativiteit.
Een kind dat mag falen zonder oordeel, leert moed.
Een kind dat zich veilig voelt, leert vertrouwen.

Dat zijn geen zachte waarden.
Dat zijn fundamenten.

Misschien is de grootste vorm van vooruitgang niet méér doen met kinderen.
Maar minder verstoren wat vanzelf goed is.

Een kind is geen project.
Geen investering.
Geen toekomstplan.

Een kind is een mens in wording.
En wording vraagt tijd.

En tijd…
is het enige wat wij voortdurend denken te moeten versnellen.

25/02/2026

Ze noemen haar rustig.

Aangepast
Slim

Het meisje met ADHD dat niemand ziet.
Ze stoort de klas niet, Ze loopt niet rond, Ze roept niet door de uitleg heen, Ze heeft geleerd hoe je stil moet zitten, hoe je knikt op het juiste moment, hoe je lacht wanneer iets grappig hoort te zijn.

Van buiten klopt het plaatje
Van binnen raast het

Haar hoofd is geen rechte weg maar een kruispunt zonder verkeerslichten. Gedachten botsen, ideeën schieten alle kanten op, prikkels blijven kleven.

Elk geluid blijft hangen
Elke blik wordt geanalyseerd
Elk zuchtje voelt persoonlijk.

Maar dat zie je niet.
Wat je wél ziet, is een meisje dat haar huiswerk soms vergeet. Dat uren doet over iets wat anderen in twintig minuten klaar hebben. Dat na school instort. Dat huilt om iets “kleins”. Dat zich afsluit als het te veel wordt.

En dan zeggen we:

“Ze kan het toch?”
“Ze is toch slim genoeg?”
“Ze moet gewoon wat beter plannen.”

Alsof slim zijn hetzelfde is als niet overbelast zijn. Alsof intelligentie je beschermt tegen uitputting.

Dit meisje compenseert, De hele dag.
Ze leest de ruimte, Ze checkt zichzelf, Ze onderdrukt impulsen, Ze probeert niet op te vallen. Ze probeert niet “te veel” te zijn.

En tegen de tijd dat ze thuiskomt, is haar batterij niet leeg maar uitgebrand.
En thuis zien ouders iets anders dan de wereld ziet.

Ze zien de ontploffing na het inhouden.
De tranen na het presteren.
De boosheid die eigenlijk vermoeidheid is.

Niet omdat ze niet wil.
Maar omdat ze niet meer kan.
Ze weigert niet te leren, Ze weigert zichzelf te verliezen om in een mal te passen die nooit voor haar gemaakt is.

En misschien is dat het meest moedige wat een kind kan doen. Niet meedraaien tot ze zichzelf kwijtraakt, maar vastlopen op het punt waar het systeem te smal wordt.

Dit is geen meisje zonder discipline.
Dit is een meisje met een zenuwstelsel dat overuren draait. Een brein dat sneller denkt dan haar omgeving kan volgen.

Een hart dat alles voelt.
En wat zij nodig heeft, is geen strakkere planning.
Geen strengere regels.
Geen opgetrokken wenkbrauwen.

Ze heeft volwassenen nodig die verder kijken dan het keurige gedrag. Die begrijpen dat onzichtbare strijd nog altijd strijd is. Dat een kind dat niet schreeuwt, nog steeds kan verdrinken.

Sommige meisjes met ADHD vallen niet op.
Ze vallen uit, Stil, Langzaam.

Tot iemand eindelijk zegt:
“Ik zie hoe hard jij werkt om normaal te lijken. Je hoeft dat hier niet.”

25/02/2026

Aangenaam, ik ben Jolien.

Een moeder, Een luisteraar,
En iemand die woorden zoekt voor wat vaak ongezegd blijft.

Ik schrijf over kinderen, over ouders.
Over verhalen die me raken
soms omdat ik ze hoor
en soms omdat ik ze zelf heb beleefd als kind of als ouder.

Ik geef woorden aan wat kinderen niet altijd kunnen zeggen, en aan wat ouders soms te moe zijn om uit te leggen.

Sommige teksten zijn geboren uit gesprekken die me zijn bijgebleven.
Anderen komen recht uit mijn hart,
als mama van twee unieke kinderen.

Want of een kind nu een diagnose draagt of niet
elk kind is UNIEK.
Elk kind voelt anders, denkt anders, leert anders,
en verdient het om gezien te worden in wie het écht is.

Wat ik hier deel is geen oordeel.
Maar een uitnodiging:
Om anders te kijken.
Zachter te luisteren.
En als het even kan, te begrijpen.

Voel je je geraakt door een verhaal uit jouw gezin of omgeving, en wil je dat delen in vertrouwen, zonder naam of etiket?

Dan mag je me altijd schrijven.
Misschien maak ik er woorden van.
Zodat jouw ervaring, jouw waarheid,
de wereld een beetje wakker kan schudden.

Welkom op mijn pagina.
Hier mag je zijn,
Gewoon zoals je wilt zijn.

Jolien De Clerck

22/02/2026

Het kind dat op school “ontploft”

Sommige kinderen zijn thuis zacht.
Gevoelig.
Aanwezig.
Zelfs kwetsbaar.

En toch horen ouders op school een ander verhaal.
Rebels.
Grensoverschrijdend.
Agressief.
“Onhandelbaar.”
“Er zal wel iets aan de hand zijn.”

Ouders zitten met hun handen in het haar.
Want thuis zien ze dat niet.
Thuis is er verbinding.
Thuis is er rust.
Thuis is er een ander kind.

Wat vaak vergeten wordt, is dat school
een plek is waar alles samenkomt.
Prikkels.
Geluid.
Vergelijking.
Sociale hiërarchie.
Aandacht.
Beoordeling.

Voor een kind dat zich in bredere familiekring al niet altijd gezien voelt, dat geleerd heeft dat aanwezigheid niet vanzelfsprekend is,
wordt school een podium.

Daar is publiek.
Daar is reactie.
Daar is zichtbaarheid.

Een kind dat zich onzichtbaar heeft gevoeld,
kan op school onbewust kiezen voor zichtbaarheid
tegen elke prijs. Negatieve aandacht is nog altijd aandacht. En rebellie wordt dan een manier om te bestaan.

Niet omdat ouders falen.
Niet omdat het kind slecht is.

Maar omdat het systeem reageert op een onderliggende honger. Thuis, waar het veilig is,
valt de spanning weg. Daar hoeft het kind niet te vechten om gezien te worden. Daar kan het zachter zijn.

Maar op school,
tussen tientallen anderen,
met weinig individuele bedding,
komt alles naar boven wat niet vervuld is.
En dan wordt het woord snel gebruikt:

gedragsstoornis.

Terwijl gedrag vaak communicatie is.
Sommige kinderen zijn geen probleemkinderen.
Ze zijn protestkinderen.

Protest tegen gemis.
Protest tegen onzichtbaarheid.
Protest tegen het gevoel er niet volledig bij te horen.

Dat maakt het gedrag niet oké. Maar het maakt het begrijpelijk. Ouders die alles geven,
kunnen niet alleen dragen wat eigenlijk door een hele kring gedragen zou moeten worden.
Een kind groeit niet alleen op in een kerngezin.
Het groeit op in een netwerk. En wanneer dat netwerk dun is, moet het kind vaak harder roepen.
Misschien is de echte vraag dus niet:

“Waarom rebelleert dit kind?”

Maar:

“Waar werd het te vaak niet gezien?”

16/02/2026

Autisme wordt vaak benaderd als iets dat gecorrigeerd of bijgestuurd moet worden,
zodat een kind zich beter kan aanpassen aan de wereld zoals die nu is.

Maar er bestaat ook een ander perspectief.
Een perspectief dat niet vertrekt vanuit wat ontbreekt,maar vanuit de vraag:

wat brengt dit kind mee?

Veel ASS kinderen dragen een uitzonderlijke gevoeligheid in zich. Niet als zwakte, maar als een openheid die snel overweldigd raakt in een wereld die luid, snel en weinig afgestemd is.

Wat van buitenaf soms lijkt op afstand,
is vaak zelfbescherming. Wat gezien wordt als desinteresse, is vaak een lichaam dat veiligheid zoekt. Hun aandacht richt zich minder op sociale conventies en meer op innerlijke beleving, patronen en essentie.

Dat maakt hen anders.

En anders zijn in deze wereld vraagt moed.

Vanuit een spiritueel perspectief kunnen deze kinderen gezien worden als spiegels.
Niet om iets te bewijzen, maar om zichtbaar te maken waar onze samenleving tekortschiet
in rust, echtheid en onvoorwaardelijke liefde.

De grootste fout die we kunnen maken,
is een kind benaderen alsof het gerepareerd moet worden. Wanneer een kind voelt dat het pas welkom is na aanpassing, ontstaat een diepe wond.

ASS kinderen voelen dat feilloos aan.
Heling begint niet bij veranderen,
maar bij werkelijk gezien worden.
Bij acceptatie van tempo, gevoeligheid en waarheid. Niet als methode, maar als houding.

Wanneer een kind zich veilig voelt in zijn essentie,
ontstaat er vanzelf ruimte voor verbinding.
Ontwikkeling volgt dan niet uit druk,
maar uit vertrouwen.
Misschien vraagt ASS ons niet om kinderen te veranderen, maar om onze manier van kijken te verdiepen. En misschien is dat geen beperking,
maar een uitnodiging tot een menselijker wereld.

- Jolien De Clerck -

Het Unieke kind

27/03/2026

23/03/2026

21/03/2026

19/03/2026

16/03/2026

12/03/2026

06/03/2026

02/03/2026

25/02/2026

25/02/2026

22/02/2026

16/02/2026

Adres

Website

Meldingen

Snelkoppelingen

Delen

Type