Hannelore De Wolf - praktijk voor psychotherapie

31/03/2026

Rouw vraagt tijd, ruimte en zachtheid

Rouw is de keerzijde van verbondenheid. Wanneer je iets of iemand verliest, verlies je niet alleen wat was, maar ook wat had kunnen zijn. Dat raakt diep.
Rouwarbeid betekent niet dat je “loslaat” of “vergeet”. Het is een proces waarin je stap voor stap probeert te verweven wat geweest is met het leven dat verdergaat.

Je mag stilstaan bij wat was:
- Herinneringen koesteren
- Verdriet en gemis toelaten
- Woorden geven aan wat moeilijk te vatten is

En tegelijk, heel voorzichtig, mag er ook ruimte ontstaan voor wat nog komt:
🌿 Nieuwe betekenissen zoeken
🌿 Je leven opnieuw vormgeven
🌿 Kleine stappen zetten richting de toekomst
🌿 Ontdekken wie je nu bent, mét dit verlies

Rouw is geen rechte lijn. Het beweegt, schuurt, verzacht en komt soms onverwacht terug. En dat is oké.
Je hoeft het niet “af te ronden”. Je leert het dragen, op jouw tempo, op jouw manier.
Tussen vasthouden en verdergaan ontstaat een nieuwe balans. Daarin krijgt zowel het verleden als het heden een plek.

29/03/2026

Nee zeggen, zonder schuldgevoel

Voor veel mensen voelt “nee” zeggen moeilijk. We willen anderen niet teleurstellen, conflicten vermijden of gewoon behulpzaam zijn. Daardoor zeggen we soms “ja”, terwijl we eigenlijk iets anders voelen.
Maar een vriendelijke “nee” is geen afwijzing van de ander — het is een vorm van zorg voor jezelf.

Grenzen aangeven kan zacht én duidelijk tegelijk. Het helpt je om trouw te blijven aan wat voor jou haalbaar en belangrijk is. En het geeft ook de ander helderheid.

Hoe kan je op een respectvolle manier nee zeggen?
- Hou het eenvoudig en eerlijk
- Gebruik “ik”-boodschappen
- Je hoeft je niet uitgebreid te verantwoorden
- Blijf vriendelijk, maar duidelijk

Enkele voorbeelden:
🌿 “Dat lukt me nu even niet.”
🌿 “Ik voel dat ik hier geen ruimte voor heb op dit moment.”
🌿 “Ik ga passen, maar dank je om aan me te denken.”
🌿 “Ik kies er nu voor om rust te nemen.”
🌿 “Dat past niet voor mij.”

Door nee te zeggen tegen een ander, zeg je vaak ja tegen jezelf: je energie, je grenzen en je welzijn.
Onthoud: je mag er zijn, mét je grenzen.

28/03/2026

Wat geeft jou energie?

In de drukte van elke dag staan we vaak stil bij wat energie vraagt, maar veel minder bij wat ons energie gééft. Toch is dat minstens even belangrijk.
Energiegevers zijn die kleine of grote momenten die je opnieuw doen opladen. Ze brengen rust, plezier of een gevoel van vervulling. En het mooie is: ze zijn voor iedereen anders.

Sta eens bewust stil bij jouw energiegevers:
- Waar krijg ik energie van?
- Wanneer voel ik me lichter of meer mezelf?
- Welke momenten geven me kracht, zelfs op moeilijke dagen?

Dat kunnen heel eenvoudige dingen zijn, zoals:
🌿 Tijd doorbrengen met mensen bij wie je jezelf kan zijn
🌿 Bewegen of buiten zijn in de natuur
🌿 Creatief bezig zijn
🌿 Lachen, ontspannen, een dansje, zachte beweging van je lichaam, even niets moeten
🌿 Een goed gesprek dat echt raakt
🌿 Iets doen waar je helemaal in opgaat
🌿 Rust en stilte toelaten

Door vaker ruimte te maken voor wat jou voedt, bouw je aan meer veerkracht en balans. Niet pas wanneer je leeg bent, maar juist ook daarvoor.
Gun jezelf die momenten. Ze zijn geen luxe, maar een essentieel onderdeel van goed voor jezelf zorgen.

26/03/2026

Je mag ook ruimte innemen voor jezelf.

In een wereld waarin we vaak gericht zijn op anderen, kan het gebeuren dat je jezelf stilletjes naar de achtergrond schuift. Zeker wanneer je zorg draagt voor het welzijn van anderen — in je gezin, je werk of je omgeving — lijkt het soms vanzelfsprekend om je eigen noden even op pauze te zetten.

Maar ook jij verdient aandacht.
Ook jouw gevoelens, grenzen en verlangens doen ertoe.
Ruimte voor jezelf creëren is geen egoïsme. Het is een noodzakelijke vorm van zelfzorg. Want hoe beter je voor jezelf zorgt, hoe duurzamer je er ook voor anderen kan zijn.

Sta eens stil bij deze vragen:
- Wat heb ík vandaag nodig?
- Waar voel ik spanning of vermoeidheid?
- Wat zou mij opnieuw energie geven?

Zelfzorg hoeft niet groots of ingewikkeld te zijn. Het zit vaak in kleine, bewuste keuzes:
🌿 Even een pauze nemen zonder schuldgevoel
🌿 “Nee” zeggen wanneer iets te veel is
🌿 Een wandeling maken in de natuur
🌿 Tijd nemen om te eten zonder afleiding
🌿 Je telefoon bewust wegleggen
🌿 Je gevoelens delen met iemand die je vertrouwt
🌿 Rust inbouwen in je agenda
🌿 Iets doen waar jij blij van wordt, zonder doel

Misschien is het iets kleins: een moment van stilte, een kop koffie in alle rust, of simpelweg even niets moeten.
Onthoud: zorg dragen voor jezelf én voor de ander kunnen perfect naast elkaar bestaan.

22/03/2026

Blij met twee gaten en een paar haartjes.

Mijn zoontje lag naast mij op de speelmat en keek plots heel aandachtig naar mijn neus. Hij kwam dichterbij en was zichtbaar verbaasd. “Er zitten twee gaten in jouw neus!”

Vanuit zijn perspectief had hij dat precies nog nooit zo gezien. En ik moest lachen.
Want stel je eens voor dat je neus gewoon… dicht was. Waar zou die dan eigenlijk voor dienen? (Om je neus in andermans zaken te steken misschien? 😉)

Die twee kleine gaten doen eigenlijk iets wonderlijks.
Ze laten ons vrij ademen.
Ze zorgen ervoor dat lucht, gefilterd door die kleine haartjes, veilig ons lichaam en onze longen binnenkomt.

Zo eenvoudig.
Zo ingenieus.

En plots moest ik denken aan die leerkrachten vroeger die je wakker riepen als je afdwaalde: “Jij daar, met je neus zo midden in je gezicht!” Wat eigenlijk best grappig is, want gelukkig staat die bij iedereen ongeveer op dezelfde plek.
Best handig ook, om bijvoorbeeld je neus te snuiten, aan een bloem te ruiken.

Dus wees blij met je neus. Lang of kort. Dun of dik. Recht of krom. Groot of klein.
Het is jouw neusje van de zalm.

En terwijl je dit leest…
adem eens rustig in
en weer uit.

Voel hoe vanzelfsprekend dat eigenlijk is.
En hoe bijzonder tegelijk.

Zo blij met haartjes en gaten ben ik nog nooit geweest.

20/03/2026

“Mama needs a drink.”
Die uitspraak horen we vaak, half als grap, half uit vermoeidheid.
Maar meestal is het niet echt een drankje waar mama naar verlangt.

Misschien verlangt ze naar
een moment van verbinding.
Even offline mogen zijn.
Een vriendin die luistert.
Misschien naar
een middagdutje zonder schuldgevoel,
een beetje zon op haar gezicht,
weer eens tijd voor een boek.

Of naar
een voedzame maaltijd,
beweging die energie geeft.
Misschien verlangt ze vooral
naar ruimte om weer even zichzelf te voelen.

Om opnieuw contact te maken
met haar creatieve kant,
haar rust,
haar eigen verlangens.

Soms is wat we “nodig hebben”
eigenlijk gewoon
zorg, aandacht en verbinding.

18/03/2026

16/03/2026

Je mag je leven inrichten zoals jij dat wil.

Mama kom eens kijken! zei mijn zoontje fier, die zijn kamer wou tonen.
De muurstickers van vlinders, bloemen en varens hingen plots overal anders. Niet meer waar ze “hoorden”, maar waar hij ze zelf het mooist vond.

Hij had ze verplaatst, opnieuw gekozen, opnieuw vormgegeven.
Zijn kamer, volgens zijn eigen gevoel.

En terwijl ik ernaar keek, dacht ik hoe mooi dat eigenlijk is.
Als kind doen we dat vanzelf: we volgen onze nieuwsgierigheid, onze smaak, ons gevoel voor wat klopt.

Later in het leven raken we dat soms wat kwijt.
We gaan ons aanpassen, rekening houden met verwachtingen, ideeën van anderen over hoe het zou moeten.

Maar net zoals bij die muurstickers geldt ook voor ons leven:
je mag herschikken, verplaatsen, opnieuw kiezen.
Je mag dingen anders doen dan vroeger.
Je mag ruimte maken voor wat bij jou past.
Je mag je leven inrichten zoals jij dat wil.

Misschien niet perfect volgens het “plaatje”,
maar wel volgens jouw gevoel.
En dat is vaak precies waar groei begint. 🌿🦋

14/03/2026

Mensen ‘verdwijnen’ soms ‘plots’ uit ons leven.
We leren dat liefde vasthouden is. Beschermen. Blijven. Zorgen dat iets niet verloren gaat.
Maar echte verbinding draait niet om controle.
Ze draait om vrijheid.
Soms betekent liefde: iemand niet langer vasthouden in jouw verwachtingen.
Soms betekent het: ruimte geven om te groeien - ook als dat groeien je uit elkaar brengt.
Soms betekent het: erkennen dat nabijheid niet hetzelfde is als vastklampen.
Loslaten is geen onverschilligheid.
Het is zeggen: ik respecteer jouw weg, zelfs als die niet meer samenvalt met de mijne.

In therapie zie ik hoe moeilijk dit kan zijn.
Hoe loslaten voelt als falen. Als opgeven.
Maar vaak is het net een daad van diepe zorg - voor de ander én voor jezelf.
Verbonden blijven kan ook op afstand.
In herinnering. In dankbaarheid. In zachtheid.

Soms is loslaten niet het einde van liefde.
Maar haar meest volwassen vorm.
Warme groet,
Hannelore De Wolf

11/03/2026

Stilte is geen leegte.
Stilte is ruimte.
Ruimte waarin je lichaam kan voelen wat je hoofd nog niet onder woorden krijgt.
Ruimte waarin emoties zachtjes naar boven mogen komen.
Ruimte waarin je jezelf kan horen - zonder ruis van verwachtingen of meningen.
En ja, dat kan oncomfortabel zijn.

Want in stilte hoor je soms ook twijfel. Verdriet. Onzekerheid.
Wat we met woorden nog even konden wegduwen, staat plots dichterbij.
In therapie nodig ik mensen soms uit om die paar seconden langer te blijven.
Niet om het moeilijk te maken.
Maar omdat net daar iets belangrijks kan ontstaan.
Stilte is niet het einde van een gesprek.
Het is vaak het begin van een eerlijker gesprek - met de ander én met jezelf.

Misschien hoef je stilte niet meteen te vullen.
Misschien mag je ze even laten spreken.

09/03/2026

Soms kan je eigen hoofd een druk kruispunt zijn.
Gedachten die toeteren.

Frustratie wil dat je sneller gaat.
Haast wil dat je al aangekomen bent.
Maar wijsheid? Die fluistert zachter.
Wijsheid weet dat denken niet hetzelfde is als vastzitten.
Dat zoeken niet betekent dat je verloren bent.
Dat vertragen niet hetzelfde is als falen.

In therapie hoor ik vaak: “Ik zou al verder moeten staan.”
Maar groei volgt geen stopwatch. Er is geen vaste route. Geen universele timing.
Soms is veel denken een teken dat je iets ernstig neemt.
Soms is twijfel een teken dat je bewust leeft.
En soms is het gevoel van “nergens geraken” gewoon het ongemak van onderweg zijn.

Je bent niet verkeerd bezig.
Je bent onderweg.

07/03/2026

Een tut lijkt onschuldig. Voor veel ouders is het een manier om hun kind te troosten of tot rust te brengen. Toch kan het waardevol zijn om ook eens stil te staan bij de symbolische betekenis ervan.

Een tut vult de mond - de plek waar een kind zijn stem laat horen. Waar huilen, roepen en klanken ontstaan. Wanneer een kind verdrietig of gefrustreerd is, kan een tut die expressie letterlijk dempen. Het is alsof de emotie naar binnen wordt gezogen.

In die zin lijkt een tut een beetje op roken: je neemt iets in de mond, je zuigt, en wat er vanbinnen leeft wordt niet naar buiten gebracht maar binnen gehouden.
Voor een kind is huilen echter geen ‘probleem’ dat opgelost moet worden, maar een levensbelangrijke vorm van communicatie. Huilen helpt spanning ontladen, gevoelens reguleren en verbinding maken met de ouder. Het is een manier waarop een kind zegt: “Zie mij. Hoor mij. Help mij.”

Wanneer we reflexmatig een tut geven bij verdriet, kan de onbedoelde boodschap zijn: "Zwijg maar. Stop met huilen. Hou je gevoelens binnen." Maar emoties zijn geen last. Ze zijn signalen. En een kind dat zich gehoord voelt in zijn verdriet, leert stap voor stap omgaan met frustratie en gevoelens. Binnen afgestemd opvoeden kijken we daarom niet alleen naar hoe we een kind kunnen kalmeren, maar vooral naar hoe we zijn emoties kunnen begrijpen, erkennen en begeleiden.

Vandaag gebeurde er iets voor mij betekenisvol. Mijn dochter was met haar pop aan het spelen. Ze imiteert mij graag - zo gooit ze al eens graag iets in de vuilbak omdat ze ziet dat ik dat doe. Aan de pop hing een tutje. Samen hebben we het lusje er vanaf geknipt, en mijn dochter gooide de tut met veel enthousiasme in de vuilbak. Mijn kinderen wouden zelf nooit een tutje, maar voor mij voelde dit als een symbolisch moment: het doorbreken van intergenerationele patronen en wat we willen doorgeven aan de volgende en toekomstige generaties .

De vraag die we ons mogen stellen is: hebben we als ouder innerlijk de ruimte om het verdriet van ons kind te dragen? En misschien nog moeilijker: kunnen we ons eigen verdriet / boosheid / onmacht dragen en verdragen wanneer het huilen van ons kind iets in ons raakt?
Belangrijk voor mij om te zeggen hierbij: dit is geen kritiek op ouders die wel tutjes gebruiken. Ouderschap is zoeken, proberen, soms gewoon overleven in een drukke wereld. Mijn intentie is niet om te oordelen, maar om bewustzijn te brengen.

Misschien is de echte vraag niet of een tut goed of slecht is.
Misschien is de vraag: mogen en kunnen we (leren om) aanwezig blijven bij emoties - die van ons kind én die van onszelf?

Want dit is de boodschap die ik wil brengen, en zeker aan de vooravond van vrouwendag 😊
EEN KIND DAT MAG HUILEN, LEERT DAT ZIJN STEM ER TOE DOET.

Hoe kijken jullie hiernaar? Welke emoties rond opvoeding willen jullie bewust wel - of net niet -doorgeven aan de volgende generatie?