24/05/2026
Gisteren stond ik in de winkel boodschappen te doen en het was enorm druk, veel lawaai en warm.
Tegenover mij stond een meisje, ik schat een jaar of 7, die de winkelkar aan het duwen was , waar vermoedelijk haar zusje in zat. Haar mama liep een stukje vooruit. Het meisje probeerde mama's aandacht te trekken en riep:
“Mama… hebben we nog veel nodig?”
Ik keek naar haar blik en haar houding en ik voelde het meteen. Het was haar gewoon even te veel en begreep dat ze veel voelde, vroeger had ik dit ook.
De drukte, de warmte, alle prikkels samen.
Maar mama was druk bezig met het kiezen en bekijken van producten en werd boos en zei: “Zaag niet, blijf de volgende keer maar in de auto zitten.”
Het meisje verstijfde helemaal en keek me even verlegen aan. Ik gaf een zachte blik van herkenning en zag haar terug wat zakken in haar lichaam.
En wat mama betreft.... ze had het zelfde probleem alleen was ze haar daar blijkbaar niet zo bewust van.
Soms denken we: maar een blik alleen helpt toch niet???
Jawel, het gevoel oef ....iemand begrijp me, voel me, zie me...
Vaak zit net in die kleine momenten de grootste gevoelens van veiligheid,
erkenning en verbinding.💖