05/08/2026
ਮੈਂ ਨਿਰਾਸ਼ਾਵਾਦੀ ਨਹੀਂ ਹਾਂ, ਪਰ ਹੁਣ ਮੈਂ ਆਸ਼ਾਵਾਦੀ ਵੀ ਨਹੀਂ ਰਿਹਾ। ਪਹਿਲਾਂ ਮੈਂ ਸੀ — ਪਰ ਹੁਣ ਮੈਂ ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਯਥਾਰਥਵਾਦੀ ਹਾਂ। ਅਤੇ ਹਕੀਕਤ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਸ਼ਾਇਦ ਅਸੀਂ ਇਸ ਸੁੰਦਰ ਧਰਤੀ ਦੇ ਅੰਤ ਦੇ ਬਹੁਤ ਨੇੜੇ ਪਹੁੰਚ ਚੁੱਕੇ ਹਾਂ — ਇਸ ਦੀ ਸਾਰੀ ਸੁੰਦਰਤਾ, ਸਾਰੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਅਤੇ ਇਸ ਦੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਮਹਾਨ ਉਪਲਬਧੀਆਂ ਸਮੇਤ। ਕਿਸੇ ਵੀ ਪਾਸੇ ਤੋਂ ਕੋਈ ਆਸ ਦੀ ਕਿਰਣ ਦਿਖਾਈ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦੀ। ਅਤੇ ਸ਼ਾਇਦ ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਇਹ ਕਹਿ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਇਹ ਮੈਂ ਨਹੀਂ ਕਹਿ ਰਿਹਾ; ਸ਼ਾਇਦ ਅਸਤਿਤਵ ਖੁਦ ਹੀ ਮਨੁੱਖਤਾ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਭਵਿੱਖ ਤੋਂ ਆਸ ਖੋ ਬੈਠਾ ਹੈ।
ਇੱਕੋ ਗੱਲ ਜਿਸਦਾ ਮੈਂ ਅਜੇ ਵੀ ਸੁਪਨਾ ਦੇਖਦਾ ਹਾਂ, ਉਹ ਹਨ ਮੇਰੇ ਲੋਕ। ਸ਼ਾਇਦ ਇਹ ਧਰਤੀ ਬਚ ਨਾ ਸਕੇ, ਪਰ ਜੋ ਲੋਕ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਆਏ ਹਨ, ਜੇ ਉਹ ਥੋੜ੍ਹੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਨ — ਸਚੇਤ ਹੋਣ ਦੀ, ਪ੍ਰਬੋਧ ਦੀ ਤਲਪ ਪੈਦਾ ਕਰਨ ਦੀ — ਤਾਂ ਘੱਟੋ-ਘੱਟ ਉਹ ਬਚ ਸਕਦੇ ਹਨ। ਪਰ ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਵੀ ਦੁਨੀਆ ਦੀ ਭੀੜ ਵਾਂਗ ਹੀ ਵਰਤਾਅ ਕਰਦੇ ਰਹੋਗੇ, ਤਾਂ ਤੁਸੀਂ ਵੀ ਗੁੰਮ ਹੋਇਆ ਮਾਮਲਾ ਹੋ।
ਤੁਹਾਡੇ ਉੱਤੇ ਬਹੁਤ ਵੱਡੀ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰੀ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਪੂਰੀ ਦੁਨੀਆ ਵਿੱਚ ਹੋਰ ਕਿਤੇ ਵੀ ਲੋਕ, ਛੋਟੇ ਸਮੂਹਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ, ਪ੍ਰਬੋਧ ਹਾਸਲ ਕਰਨ, ਧਿਆਨਮਗਨ ਹੋਣ, ਪ੍ਰੇਮਮਈ ਬਣਨ ਅਤੇ ਆਨੰਦਿਤ ਹੋਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਨਹੀਂ ਕਰ ਰਹੇ। ਅਸੀਂ ਦੁਨੀਆ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਬਹੁਤ ਛੋਟਾ ਟਾਪੂ ਹਾਂ, ਪਰ ਇਸ ਨਾਲ ਕੋਈ ਫ਼ਰਕ ਨਹੀਂ ਪੈਂਦਾ। ਜੇ ਇਹ ਕੁਝ ਲੋਕ ਬਚ ਸਕਣ, ਤਾਂ ਮਨੁੱਖਤਾ ਦੀ ਪੂਰੀ ਵਿਰਾਸਤ — ਸਾਰੇ ਮਿਸਟਿਕਾਂ ਦੀ, ਸਾਰੇ ਜਾਗਰੂਕ ਲੋਕਾਂ ਦੀ — ਤੁਹਾਡੇ ਰਾਹੀਂ ਬਚ ਸਕਦੀ ਹੈ।
ਜੇ ਇਹ ਧਰਤੀ ਮਰ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਸ਼ਾਇਦ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਗ੍ਰਹਿ ਉੱਤੇ…. ਪੰਜਾਹ ਹਜ਼ਾਰ ਅਜੇਹੇ ਗ੍ਰਹਿ ਹਨ ਜੋ ਜੀਵਨ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲ ਸਕਦੇ ਹਨ; ਸ਼ਾਇਦ ਸਭਿਆਚਾਰ ਨੂੰ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਗ੍ਰਹਿ ਉੱਤੇ ABC ਤੋਂ ਮੁੜ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਨਾ ਪਵੇ। ਪਰ ਅਗਵਾਈ ਕੌਣ ਕਰੇਗਾ? ਇਹ ਹਨੇਰੀਆਂ, ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬੇਹੋਸ਼ ਭੀੜਾਂ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੀਆਂ। ਸਿਰਫ਼ ਕੁਝ ਚੁਣੇ ਹੋਏ ਲੋਕ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਪ੍ਰਕਾਸ਼, ਅਮਰ ਜੀਵਨ ਅਤੇ ਦਿਵਤਾ ਦੇ ਅਨੁਭਵ ਦੇ ਯੋਗ ਬਣਾਉਣ ਲਈ ਕਠਿਨ ਯਤਨ ਕੀਤਾ ਹੈ — ਸ਼ਾਇਦ ਉਹੀ ਕਿਸੇ ਨਵੇਂ ਗ੍ਰਹਿ ਉੱਤੇ, ਇਸ ਬ੍ਰਹਿਮੰਡ ਵਿੱਚ ਕਿਤੇ, ਇੱਕ ਨਵੀਂ ਸਭਿਆਚਾਰ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਕਰਨਗੇ।
ਮੈਂ ਇਹ ਪਹਿਲਾਂ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਕਿਹਾ, ਪਰ ਦੁਨੀਆ ਭਰ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਦਿਆਂ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਅਜਿਹਾ ਘਾਵ ਮਹਿਸੂਸ ਕੀਤਾ ਹੈ ਕਿ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਬਚਾਉਣ ਦੀ ਲੋੜ ਹੈ, ਉਹੀ ਲੋਕ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਬਚਾਉਣ ਦੇ ਹਰ ਕਿਸਮ ਦੇ ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਪੈਦਾ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨੇੜੇ ਜਾਣਾ ਵੀ ਅਸੰਭਵ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ। ਅਤੇ ਪੂਰੀ ਦੁਨੀਆ ਨੂੰ ਵੇਖਦਿਆਂ ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਣ ਲੱਗਾ ਕਿ ਹੁਣ ਕੇਵਲ ਇੱਕ ਹੀ ਸੰਭਾਵਨਾ ਬਚੀ ਹੈ — ਅਤੇ ਉਹ ਹੈ ਉਹਨਾਂ ਕੁਝ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਚੇਤਨਾ ਵਿੱਚ, ਜੋ ਮੇਰੇ ਨੇੜੇ ਆਏ ਹਨ, ਇੱਕ “ਨੋਅਹ ਦੀ ਕਿਸ਼ਤੀ” ਤਿਆਰ ਕਰਨੀ। ਇਹ ਕੋਈ ਭੌਤਿਕ ਚੀਜ਼ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗੀ, ਪਰ ਚੇਤਨਾ ਦੀ ਇੱਕ ਨੋਅਹ ਦੀ ਕਿਸ਼ਤੀ ਹੋਵੇਗੀ ਜੋ ਕੁਝ ਜਾਗਰੂਕ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਗ੍ਰਹਿ ਵੱਲ ਲੈ ਜਾਵੇਗੀ। ਮਨੁੱਖਤਾ ਦੀ ਇਸ ਮਹਾਨ ਵਿਰਾਸਤ ਨੂੰ ਬਚਾਉਣ ਦੀ ਸ਼ਾਇਦ ਇਹੀ ਇਕੱਲੀ ਸੰਭਾਵਨਾ ਹੈ।
ਤੁਸੀਂ ਹੁਣ ਹੋਰ ਰਾਜਨੀਤਿਕਾਂ, ਪਾਦਰੀਆਂ ਜਾਂ ਉਹਨਾਂ ਭੀੜਾਂ ਉੱਤੇ ਨਿਰਭਰ ਨਹੀਂ ਰਹਿ ਸਕਦੇ ਜੋ ਮਾਨੋ ਮਰਨ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹਨ, ਅਤੇ ਅੰਦਰੋਂ ਅੰਦਰ ਮਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦੇ ਹਨ। ਅੱਜ ਦੀ ਦੁਨੀਆ ਵਿੱਚ ਮੌਤ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਇੱਛਾ ਜਾਪਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਜੀਵਨ, ਪ੍ਰੇਮ ਅਤੇ ਹਾਸੇ ਦੀ ਗੱਲ ਕੀਤੀ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਮੈਨੂੰ ਹਰ ਪਾਸੇ ਤੋਂ ਨਿੰਦਾ ਮਿਲੀ ਹੈ।
ਮੈਂ ਇਸ ਦਾ ਕਾਰਨ ਸਮਝ ਸਕਦਾ ਹਾਂ: ਉਹਨਾਂ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਜੀਵਨ, ਪ੍ਰੇਮ ਅਤੇ ਹਾਸੇ ਦਾ ਸੰਦੇਸ਼ ਫੈਲਾਉਣਾ, ਜੋ ਅੰਦਰੋਂ ਅੰਦਰ ਇੱਕ ਵਿਸ਼ਵਵਿਆਪੀ ਆਤਮਹੱਤਿਆ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਰਹੇ ਹਨ… ਇਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਬਹੁਤ ਵਿਰੋਧਭਾਸੀ ਹੈ।
ਸ਼ਾਇਦ ਸਾਨੂੰ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਗ੍ਰਹਿ ਉੱਤੇ ਮਿਲਣਾ ਪਵੇ — ਇਹ ਧਰਤੀ ਹੁਣ ਥੱਕੀ ਹੋਈ ਜਾਪਦੀ ਹੈ। ਅਤੇ ਇਹ ਕੋਈ ਨਵੀਂ ਗੱਲ ਨਹੀਂ: ਗ੍ਰਹਿ ਜਨਮ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਗ੍ਰਹਿ ਮਰਦੇ ਹਨ; ਤਾਰੇ ਜਨਮ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਤਾਰੇ ਮਰਦੇ ਹਨ — ਇਸ ਲਈ ਇਹ ਕੋਈ ਅਜੀਬ ਗੱਲ ਨਹੀਂ। ਅਤੇ ਤਿਆਰੀਆਂ ਇੰਨੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਚੱਲ ਰਹੀਆਂ ਹਨ ਕਿ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਜਿਵੇਂ ਇਸ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਜੀਵਨ ਦਾ ਬਚਣਾ ਲਗਭਗ ਅਸੰਭਵ ਹੈ। ਇਸਦਾ ਸਾਰਾ ਦੋਸ਼ ਉਹਨਾਂ ਸਵਾਰਥੀ ਹਿਤਾਂ ਉੱਤੇ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਮਨੁੱਖਤਾ ਨੂੰ ਬੇਹੋਸ਼ ਰੱਖਿਆ ਹੈ ਅਤੇ ਜੋ ਨਹੀਂ ਚਾਹੁੰਦੇ ਕਿ ਮਨੁੱਖ ਬੁੱਧੀਮਾਨ, ਸਚੇਤ, ਜਾਗਰੂਕ ਅਤੇ ਹੋਸ਼ਮੰਦ ਬਣੇ। ਹੁਣ ਤਾਂ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਬਹੁਤ ਦੇਰ ਹੋ ਚੁੱਕੀ ਹੈ।
— Osho
The Hidden Splendor, ਅਧਿਆਇ 11, ਪ੍ਰਸ਼ਨ
Punjabi translation-OSHO Wellness Centre ,Surrey BC
