Shoaib Salangi

25/12/2025

از نظر مازلو‌ هر چه انسان به لایه‌های عمیق‌تری از خودشناسی دست پیدا میکند، نیاز او به تأیید بیرونی به‌طور طبیعی کاهش مییابد. این تحول درونی هم‌زمان با حرکت فرد در سلسله‌مراتب نیازهای انسانی رخ میدهد؛ مسیری که از نیازهای پایه آغاز میشود و تا نیازهای عالی، به‌ویژه خودشکوفایی، ادامه مییابد.

در این چارچوب، نیاز به تأیید دیگران عمدتاً در سطح «نیاز به احترام» قرار میگیرد؛ جایی که فرد برای احساس ارزشمندی، به تحسین، پذیرش و قضاوت مثبت دیگران تکیه میکند. اما مزلو تأکید میکند که احترام اصیل و پایدار از درون فرد سرچشمه میگیرد، نه از بیرون.

با تعمیق خودشناسی، انسان توانایی‌ها، ارزش‌ها و محدودیت‌های خود را با واقع‌بینی بیشتری میپذیرد و تصویری روشن‌تر و یکپارچه‌تر از خویشتن میسازد. در این مرحله، عزت‌نفس بیش از آنکه بر بازخوردهای اجتماعی استوار باشد، بر خودارزیابی درونی بنا میشود.

مزلو افراد خودشکوفا را انسان‌هایی با استقلال روانی توصیف میکند؛ کسانی که خود را همان‌گونه که هستند می‌پذیرند و زندگی‌شان را بر اساس معیارهای درونی هدایت می‌کنند، نه بر اساس انتظار یا تأیید دیگران. برای این افراد، نیاز به دیده‌شدن و تأیید بیرونی به‌تدریج جای خود را به احساس معنا، رشد شخصی و رضایت درونی میدهد.
در نتیجه، از منظر مزلو، کاهش نیاز به تأیید بیرونی نشانه‌ی بی نیازی از دیگران نیست؛ بلکه حاصل بلوغ روانی، انسجام شخصیت و تعمیق خودشناسی است. در این وضعیت، فرد ارزش خود را از هماهنگی با خویشتن اصیل می‌گیرد، نه از نگاه دیگران.

منبع:
مازلو، آبراهام. انگیزش و شخصیت.
#روانشناسی #رواندرمانگر #روانشناس #رواندرمان

18/12/2025

کارل گوستاو یونگ در جمله‌ای مشهور میگوید: «انسان‌ها هر کاری را، هرچند پوچ، انجام میدهند تا از رویارویی با روح خود اجتناب کنند.» این جمله تصویری دقیق از وضعیت روانی انسان مدرن است. منظور یونگ از «روح» یا روان، تنها احساسات سطحی یا باورهای اخلاقی نیست، بلکه تمامیت وجود روانی انسان را دربرم‌گیرد: خودآگاه، ناخودآگاه، سایه، کهن‌الگوها و در نهایت «خویشتن» یا Self.
رویارویی با روح یعنی مواجه شدن با حقیقت درونی خویش؛ حقیقتی که اغلب با تصویری که فرد از خود ساخته ناسازگار است و به همین دلیل تهدیدکننده و اضطراب‌آور جلوه میکند.

یونگ مهم‌ترین مانع در مسیر خودشناسی را «سایه» میداند. سایه شامل تمام ویژگی‌هایی است که فرد نمیپذیرد یا سرکوب میکند: خشم، ترس، حسادت، ضعف‌ها و امیال ممنوع.
تا زمانی که انسان سایه‌ی خود را نشناسد، عملاً توسط نیروهای ناخودآگاه هدایت میشود و زندگی‌اش را «سرنوشت» میپندارد. چون مواجهه با سایه برای «ایگو» دردناک و خطرناک است، انسان به جای شناخت خود به رفتارهای جبرانی روی میآورد؛ مانند مشغولیت افراطی به کار، سرگرمی‌های بی‌پایان، مصرف‌گرایی، اعتیاد به موفقیت یا پناه بردن به ایدئولوژی‌ها و هویت‌های جمعی. این فعالیت‌ها پوچ‌اند، نه به دلیل بی‌فایده بودن، بلکه چون جای خالی معنا و حقیقت اصیل را پر میکنند.

یونگ همچنین مفهوم «پرسونا» یا نقاب اجتماعی را مطرح میکند؛ نقابی که فرد برای پذیرفته شدن در جامعه بر چهره میزند. هرچه همانندسازی با این نقاب بیشتر شود، فاصله‌ی فرد از روح و خویشتن واقعی‌اش عمیق‌تر میگردد. نتیجه‌ی این فاصله، احساس پوچی، اضطراب و بی‌معنایی است؛ همان بحران وجودی که انسان مدرن با آن دست‌وپنجه نرم میکند.

راه رهایی از این وضعیت، از نگاه یونگ، تنها در «فرآیند تفرد» نهفته است. تفرد یعنی شجاعت روبه‌رو شدن با درون، پذیرش سایه و حرکت به سوی یکپارچگی روانی. این مسیر دشوار و دردناک است، زیرا فرد باید با بخش‌های تاریک و ناپذیرفته‌ی وجودش مواجه شود. اما تنها راه رسیدن به معنا و تجربه‌ی اصیل زندگی همین مسیر است.

در جمع‌بندی می‌توان گفت که یونگ با نگاهی ژرف به روان انسان نشان میدهد بسیاری از فعالیت‌های روزمره ما، هرچند پرزرق‌وبرق، در واقع تلاشی برای فرار از حقیقت درونی است. تنها با پذیرش سایه و حرکت به سوی خویشتن می‌توان از پوچی و اضطراب رها شد و به معنای واقعی زندگی دست یافت.

📚 منبع: کارل گوستاو یونگ، انسان و سمبول‌هایش، ترجمه محمود صناعی
#روانشناس #روانشناسی #رواندرمانی #خودآگاهی #زندگی #رواندرمان #اكسبلور

11/12/2025

در فلسفۀ آرتور شوپنهاور، این اندیشه که «انسان بیش از درد واقعی، از درد خیالی رنج میبرد» کاملاً با ساختار بدبینانه و روان‌شناختی فلسفۀ او هماهنگ است. از نگاه او، جهان چیزی جز تجلّی «اراده» نیست؛ نیرویی کور، بی‌وقفه و همواره خواهان. انسان به دلیل آگاهی و توانایی اندیشیدن، بیش از هر موجود دیگری اسیر این اراده میشود. حیوان تنها زمانی رنج میکشد که درد واقعاً حضور داشته باشد، اما انسان به سبب آگاهی گسترده‌اش توانایی دارد پیش از وقوع درد، آن را در ذهن خود بسازد و بارها تجربه کند.
شوپنهاور بر این باور است که رنج انسان تنها از وقایع بیرونی ناشی نمیشود، بلکه بخش اصلی آن از تخیل و ذهن او سرچشمه میگیرد. انسان از آینده میترسد و اضطرابی میسازد که هنوز وجود خارجی ندارد. او گذشته را با حسرت و پشیمانی دوباره در ذهن زنده میکند و از چیزی رنج میبرد که دیگر واقعی نیست. همچنین انسان با تصور آنچه ممکن بود باشد و نیست، برای خود دردهایی خیالی خلق میکند. بدین ترتیب ذهن انسان به سرچشمۀ مستقل رنج بدل میشود؛ رنجی که حتی در غیاب هر نوع درد واقعی استمرار دارد.
به باور شوپنهاور، عمق آگاهی همان چیزی است که رنج انسان را بی‌پایان میسازد. آگاهی ابزار اراده برای شدت بخشیدن به رنج است؛ هرچه تخیل گسترده‌تر، امکان ساختن درد بیشتر. در حالی که حیوان در لحظه زندگی می‌کند و توانایی رنج کشیدن از چیزهای ناموجود را ندارد، انسان با حافظۀ نیرومند و تصور آینده، درد را بی‌وقفه بازتولید میکند. در نتیجه، سرچشمۀ اصلی رنج انسان نه در جهان بیرون، بلکه در ساختار ذهن اوست. آنچه بیش از همه انسان را میآزارد، دردهایی است که هنوز رخ نداده یا مدت‌هاست گذشته‌اند، اما در ذهن او همچنان حضور دارند. راه رهایی نسبی در نظر او نه خوش‌بینی، بلکه کاهش خواسته‌ها، خاموش کردن اراده و کاستن از توهمات ذهنی است.

جمع بندی

از نگاه شوپنهاور، رنج انسان بی‌پایان است زیرا ذهن او سرچشمۀ تولید دردهای خیالی است. اما روان‌شناسی امروز راه‌هایی برای مهار این چرخه ارائه می‌دهد: بازسازی شناخت‌ها، تمرین ذهن‌آگاهی، پذیرش خود، تمرکز بر معنا و کاهش خواسته‌ها. بدین ترتیب، انسان می‌تواند به جای اسارت در اراده و تخیل، لحظه‌های زندگی را با آرامش بیشتری تجربه کند.
#روانشناس #روانشناسی #رواندرمانی #خودآگاهی #زندگی #رواندرمان

07/12/2025

Self-Care/ مراقبت از خود

مراقبت از خود یک اصل بنیادین در روان‌شناسی است که نقش حیاتی در حفظ سلامت هیجانی، شناختی و جسمانی انسان ایفا میکند. برخلاف برداشت‌های رایج که آن را نشانه‌ای از خودمحوری میدانند، شواهد علمی نشان میدهند که این فرایند برای تنظیم هیجان‌ها، پیشگیری از فرسودگی روانی، حفظ انسجام هویت و توانایی برقراری ارتباط سالم ضروری است.
البته بی‌توجهی به مراقبت از خود در مطالعات روانشناسی با پیامدهایی چون افزایش تحریک‌پذیری، افت توانایی در تنظیم عاطفی، کاهش تحمل فشارهای روزمره، افزایش رفتارهای اجتنابی و بالا رفتن خطر ابتلا به اختلالات اضطرابی و افسردگی همراه است. در مقابل، رفتارهایی مانند خواب کافی، تعیین مرزهای سالم، توجه به نیازهای بدنی و هیجانی، فعال‌سازی رفتاری و اختصاص زمان برای پردازش احساسات، عملکرد قشر پیش‌ پیشانی را تقویت کرده، فعالیت بیش از حد سیستم استرس را کاهش میدهد و کیفیت روابط انسانی را ارتقا میبخشد.
از دیدگاه علمی، مراقبت از خود نه یک انتخاب لوکس بلکه یک ضرورت درمانی و راهبردی برای حفظ سلامت روان و کارکرد پایدار فرد در نقش‌ها و روابط زندگی است. این فرایند همانند یک مکانیسم تنظیمی عمل میکند که به فرد امکان میدهد در برابر فشارهای محیطی مقاوم‌تر باشد، تاب‌آوری بیشتری نشان دهد
و کیفیت زندگی خود را ارتقا دهند.

Self-care is a fundamental principle in psychology that plays a vital role in maintaining emotional, cognitive, and physical health. Contrary to common misconceptions that regard it as a sign of self-centeredness, scientific evidence shows that this process is essential for regulating emotions, preventing psychological burnout, preserving identity coherence, and sustaining the ability to build healthy relationships.
Neglecting self-care, as demonstrated in psychological studies, is associated with consequences such as heightened irritability, diminished emotional regulation, reduced tolerance for daily stressors, increased avoidant behaviors, and a greater risk of developing anxiety and depressive disorders. In contrast, practices such as adequate sleep, establishing healthy boundaries, attending to physical and emotional needs, behavioral activation, and dedicating time to process feelings strengthen the functioning of the prefrontal cortex, reduce excessive activity of the stress system, and enhance the quality of interpersonal relationships.
From a scientific perspective, self-care is not a luxury but rather a therapeutic and strategic necessity for sustaining mental health and stable functioning across life roles and relationships. It operates as a regulatory mechanism that enables individuals to become more resilient against environmental pressures, demonstrate greater psychological endurance, and improve their overall quality of life.

#روانشناس #روانشناسی #رواندرمانی #زندگی #خودآگاهی

04/12/2025

از دیدگاه کارل گوستاو یونگ، استرس تنها یک فشار روانی آزاردهنده نیست بلکه نشانه‌ای است از برهم خوردن تعادل درونی فرد. در این وضعیت، «خود» میکوشد پیامی مهم را به «ایگو» برساند. این پیام معمولاً نشان میدهد که بخشی از روان، خواه سایه باشد، خواه یک نیاز سرکوب‌شده یا امکانی تحقق‌نیافته، در انتظار توجه، تغییر یا اقدام است. اگر فرد بتواند با این پیام ناخودآگاه روبه‌رو شود، آن را بفهمد و انرژی نهفته در استرس را به سمت عمل هدفمند هدایت کند، استرس به نیرویی محرک و سازنده تبدیل میشود که او را در مسیر فردیت‌یابی پیش میبرد. اما زمانی که ایگو توان یا جرئت مواجهه با این پیام را ندارد و به جای گفت‌وگو با ناخودآگاه، فشار را سرکوب میکند یا از آن میگریزد، انرژی روانی راهی برای خروج نمی‌یابد و به درون بازمیگردد. این بازگشت انرژی، که یونگ آن را منشأ افسردگی، بی‌ تحرکی و فرسودگی معنوی میداند، سبب میشود فرد احساس کند اسیر نیروهایی است که نمیتواند کنترلشان کند. بنابراین از منظر یونگ، آزادی حقیقی در توانایی فهم، مدیریت و تبدیل استرس نهفته است. انسانی آزاد است که بتواند معنای فشارهای روانی خود را درک کند، آن‌ها را به فرصت خودشناسی و اقدام آگاهانه بدل سازد و در برابر نیروهای ناخودآگاه منفعل و تسلیم باقی نماند.
#رواندرمان #روانشناسي #خودآگاهی #روانشناس

26/11/2025

از نگاه مارکوس اورلیوس، جریان زندگی هرگز مطابق خواسته‌های فردی ما پیش نمی‌رود؛ زیرا جهان بر پایه‌ی زنجیره‌ای از علل و رویدادهای درهم‌تنیده عمل می‌کند که بسیار فراتر از اراده‌ی شخصی است.
او در تأملات توضیح میدهد که انسان با دو حوزه روبه‌روست:
- آنچه در اختیار ماست: قضاوت‌ها، انتخاب‌ها و واکنش‌ها
- آنچه در اختیار ما نیست: رخدادها، رفتار دیگران و شرایط بیرونی

به باور او، سرچشمه‌ی اضطراب و نارضایتی در این است که انسان می‌کوشد امور بیرونی را کنترل کند و جهان را مطابق انتظارات خود تغییر دهد. در حالی که آرامش و رشد واقعی زمانی پدید می‌آید که بپذیریم جهان مسیر مستقل خود را دارد و نقش ما تنها واکنش خردمندانه به آن است.

مارکوس یادآور می‌شود: اگر از حادثه‌ای رنج می‌بریم، این رنج از خود حادثه نیست، بلکه از قضاوتی است که درباره‌ی آن میکنیم. پس با اصلاح قضاوت، می‌توان رنج را کاهش داد و در عوض شکیبایی و قدرت را افزایش بخشید.
او تأکید میکند که هماهنگ شدن با «آنچه هست» ـ نه «آنچه باید باشد» ـ نشانه‌ی بالندگی روان است. نتیجه‌ی این رویکرد آن است که انسان با پذیرش واقعیت و تمرکز بر توانایی‌های درونی، به جای مقاومت کور، به آرامشی عمیق، خودشناسی روشن و قدرتی پایدار دست می‌یابد.
در نهایت، زندگی همان چیزی است که رخ میدهد؛ اما رشد انسان زمانی آغاز می‌شود که پاسخ او به این رخدادها از خرد، آرامش و پذیرش آگاهانه سرچشمه بگیرد.
📖 منبع: تأملات مارکوس اورلیوس، کتاب‌های ۲، ۴، ۸ و ۱۰
#روانشناسی #رواندرمانی #روانشناس #خودآگاهی

20/11/2025

رشد انسان از دید راجرز

از نگاه راجرز، توضیح آنچه در متن آمده را می‌توان در چند محور اساسی روشن ساخت:

1. نیروی درونی انسان
انسان دارای یک نیروی ذاتی و فطری است که راجرز آن را گرایش به تحقق خود یا خود ارگانیسمی مینامد. این گرایش نه یک هدف بیرونی، بلکه تمایل طبیعی برای رشد، تکامل و داشتن زندگی پرمعنا است.
2. موانع رشد
موانع اصلی در این مسیر، شرایط ارزش‌گذاری و ساختارهای قضاوتی‌اند که از خانواده، جامعه و فرهنگ میآموزیم؛ مانند بایدها،نقش‌های ایدئال و معیارهای از پیش ساخته شده. این معیارها تجربه زنده و جاری را فیلتر و تحریف کرده که در نتیجه میان خود واقعی تجربه‌شده و تصویر خیالی یا پذیرفته‌شده ناسازگاری ایجاد می‌شود. این ناسازگاری سرچشمه رنج، اضطراب و توقف رشد است.

3. راه برون‌ رفت
به باور راجرز، راه خروج از این وضعیت بازگشت به آگاهی از تجربه اکنون است؛ یعنی پذیرش بی‌قضاوت احساسات، اندیشه‌ها و انگیزه‌های جاری، و توانایی مشاهده آنچه در درون مان میگذرد بدون سانسور یا تطبیق اجباری با معیارهای بیرونی!
این فرایند نیازمند فضایی روانی است که فرد در آن احساس امنیت، پذیرش و همدلی کند. راجرز این اصول را در درمان با عنوان‌های «پذیرش بی‌قید و شرط» (Unconditional Positive Regard)، «همدلی» (Empathy) و «راستینگی/هماهنگی» (Congruence) مطرح میکند. در چنین رابطه درمانی، درمانگر بدون قضاوت و با صداقت همراه تجربه مراجع میشود و مراجع به تدریج می‌تواند ساختارهای تحمیلی را کنار بگذارد و به تجربه زنده خود دست یابد.

4. نتایج عملی و روان‌شناختی
پیامدهای این تغییر عبارت‌اند از:
- کاهش دفاع‌های روانی و اضطراب
- افزایش انعطاف‌پذیری روانی و خلاقیت
- تصمیم‌گیری‌های منطبق بر خود واقعی به جای نقش‌های تحمیلی
- رشد پیوسته احساس معنا و خوداختیاری

جمع‌بندی راجرز
راجرز می‌گوید: زندگی خوب یک فرایند است که با توانایی فرد برای پذیرش آگاهانه تجربه اکنون و رهایی از معیارهای تحمیلی آغاز می‌شود. هنگامی که فرد تجربه‌های درونی خود را بی‌واسطه می پذیرد و در فضایی از همدلی و پذیرش بی‌قید و شرط حمایت میشود، هماهنگی درونی و رشد خود واقعی ممکن می‌گردد. این تحقق خود همان کمال انسانی است که راجرز آن را هدف نهایی درمان میداند.
#رواندرمانی #زندگی #روانشناسی #روانشناس #خودآگاهی

13/11/2025

رفتارهای غیرمستقیم پرخاشگری از منظر فروید

از دیدگاه زیگموند فروید، رفتارهایی چون شوخی‌های تحقیرآمیز، مسخره‌کردن، شایعه‌پراکنی، ریشخند، و حتی لذت بردن از رنج دیگران، همگی جلوه‌هایی اجتماعی‌پذیر و غیرمستقیم از غریزه‌ی پرخاشگری‌اند که ریشه در «غرایز مرگ» یا تاناتوس دارند. فروید معتقد بود که انسان، در کنار میل به زندگی و عشق (اروس)، نیرویی درونی برای ویرانگری، سلطه‌جویی و آسیب‌رسانی نیز در خود دارد.
با توجه به اینکه بروز مستقیم این تمایلات در جامعه پذیرفته نیست و توسط وجدان اخلاقی (سوپرایگو) سرکوب می‌شود، روان انسان از طریق مکانیسم‌های دفاعی راه‌هایی برای تخلیه‌ی این انرژی پرخاشگرانه می‌یابد. در این چارچوب، شوخی‌های تحقیرآمیز یا ریشخند، هرچند در ظاهر بی‌ضرر به نظر می‌رسند، در واقع ابزاری برای تخلیه‌ی خشم و دشمنی سرکوب‌شده‌اند. فرد با کوچک‌کردن دیگری و خنداندن اطرافیان، احساس قدرت و برتری پیدا می‌کند و پرخاشگری درونی خود را بدون مواجهه‌ی مستقیم ارضا مینماید.
شایعه‌پراکنی نیز نوعی سازوکار ناخودآگاه برای آسیب‌زدن به اعتبار یا چهره‌ی رقیب است؛ جایی که فرد با دست‌کاری کلام یا انتقال اطلاعات نادرست، میل پرخاشگرانه‌ی خود را در قالبی اجتماعی تخلیه میکند. حتی تجربه‌ی لذت از رنج دیگران، که در روان‌شناسی با اصطلاح آلمانی Schadenfreude (شادِن‌فروید) شناخته می‌شود، نوعی رضایت ناخودآگاه از ارضای میل تخریب‌گرانه است؛ فرد از شکست یا درد دیگری لذت می‌برد زیرا به‌طور پنهان احساس پیروزی یا انتقام را تجربه می‌کند.
در نتیجه، از منظر فروید، این‌گونه رفتارها نه واکنش‌هایی سطحی یا شوخی‌های ساده، بلکه نمودهای پنهان نیروهای پرخاشگرانه‌ی ناخودآگاه‌اند که به‌جای بروز مستقیم، از مسیرهایی مورد پذیرش جامعه راه خود را یافته‌اند. هرچند این مکانیسم‌ها میتوانند به کاهش تنش‌های درونی فرد کمک کنند، اما استمرار آن‌ها ممکن است نشانه‌ی وجود تعارض‌های حل‌نشده میان غرایز غریزی و محدودیت‌های اجتماعی باشد و در بلندمدت به شکل‌گیری روابطی مبتنی بر تحقیر، خصومت و بی‌اعتمادی بین افراد منجر شود.
#روانشناسی #رواندرمانی #روانشناس #خودآگاهی #زندگی

13/11/2025

امروز روز جهانی مهربانی است، مهربانی برای شما چه مفهومی
دارد؟

12/11/2025

06/11/2025

از سکوت جهان تا آزادی زیستن

پوچی، در نگاه آلبر کامو، نه یک شکست فلسفی است و نه یک بن‌بست روانی! بلکه لحظه‌ای است که انسان با تمام وجود درمیابد که جهان، با همه عظمتش، به پرسش‌های بنیادین او جوابی نمیدهد.
انسان میپرسد: چرا زنده‌ام؟ از کجا آمده‌ام؟ به کجا می‌روم؟
و جهان، با سکوتی بی‌اعتنا، تنها نگاه میکند.
این برخورد میان نیاز عمیق انسان به معنا و بی‌ پاسخی جهان، همان چیزی است که کامو «پوچی» می‌نامد. اما برخلاف آن‌چه بسیاری تصور میکنند، این آگاهی پایان راه نیست.
کامو میگوید: این آغاز است. آغاز زیستن با چشمان باز، بدون توهم، بدون تکیه بر معناهای آماده و تحمیلی آن!

سه انتخاب در برابر پوچی

در کتاب «افسانه سیزیف»، کامو سه واکنش انسان در برابر پوچی را ترسیم می‌کند:
1. تسلیم و خودکشی: کنار گذاشتن زندگی به‌دلیل بی‌ معنایی آن.
2. پناه بردن به معناهای تحمیلی: مثل ایدئولوژی‌ها، باورهای خرافی یا وعده‌های نجات‌بخش که حقیقت را پنهان می‌کنند.
3. قیام در برابر پوچی: راه کامو. یعنی پذیرش بی‌معنایی جهان، بدون انکار زندگی. انسان معنا را از بیرون نمی‌جوید، بلکه خود خالق ارزش‌ها، تصمیم‌ها و مسیر خویش می‌شود.

این قیام، به‌جای ناامیدی، آزادی می‌آورد. فرد دیگر مجبور نیست وانمود کند چیزی فراتر از او زندگی‌اش را تضمین می‌کند. حالا او آزاد است که با آگاهی، مسئولیت و شور، همین لحظه را زندگی کند.
نه برای نجات، بلکه برای زیستن!

سیزیف: نماد انسان آگاه

کامو از افسانه سیزیف بهره می‌گیرد: مردی که محکوم است سنگی را تا بالای کوه ببرد و هر بار سنگ سقوط می‌کند. ظاهر این کار بی‌معنا و تکراری است. اما کامو می‌گوید: «ما باید سیزیف را خوشبخت تصور کنیم.»
چرا؟
زیرا سیزیف حقیقت پوچی را میداند و با این حال ادامه می‌دهد. او بر سرنوشت خود آگاهانه «آری» می‌گوید.
او نمی‌گریزد، نمی‌فریبد، نه تسلیم می‌شود.
او زندگی را همان‌ گونه که هست، می‌پذیرد و با آن می‌رقصد.

زایش انسان اصیل

درک پوچی، مرحله‌ای از مرگ نیست؛ مرحله‌ای از زایش است.
زایش انسانی که به‌جای امیدهای میان تهی، واقعیت را می‌پذیرد و همین پذیرش را به نیروی زیستن تبدیل می‌کند.
زندگی اصیل، از لحظه‌ای آغاز می‌شود که انسان به پوچی آگاه می‌شود و تصمیم می‌گیرد خود، معنا را بیافریند.
نه در آینده‌ای دور، نه در وعده‌ای نجات‌بخش،بلکه همین‌جا، همین لحظه، همین زندگی.
کامو می‌نویسد:
«درک این که زندگی پوچ است، پایان کار نیست؛ آغاز است.»
آغازی برای انسانی که دیگر نمی‌خواهد نجات یابد، بلکه می‌خواهد زندگی کند.

منابع:
- آلبر کامو، افسانه سیزیف
- تحلیل‌های دانشگاهی در حوزه اگزیستانسیالیسم، روان‌شناسی معنا و فلسفه مدرن.
#روانشناسی #رواندرمانی #روانشناس #خودآگاهی