Agnieszka Kochanowicz psycholog

08/01/2026

Nowy Rok – nowe pomysły i nowe postanowienia. Nie jestem za ani przeciw; po prostu zachęcam do świadomych wyborów, bo w tym jest moc.

Wyobraź sobie co by się stało w tym nowym roku, gdybyś wybrał/wybrała:
- Autentyczność zamiast maski
- Poczucie celu zamiast beznadziejności
- Uczciwość zamiast walki o dopasowanie się
- Komunikację bez przemocy zamiast zadowalania innych
- Empatię zamiast opinii
- Współczucie zamiast unikania..

Jak powiedział Marshall Rosenberg: „Chcę pamiętać, gdzie chcę być”, więc przyjmuję to przypomnienie i chcę sprawdzić każdego dnia, co wybieram – na czym skupiam swoją uwagę, jakich słów używam, jakie uczucia mną kierują, z czym rezonuję...
A Ty gdzie chcesz być?

Jeśli masz pomysły, marzenia lub wizje na rok 2026, najpierw skontaktuj się z potrzebami stojącymi za tymi pomysłami, działaniami lub planami. Następnie zadaj sobie pytanie, jaki jest najlepszy sposób, aby zaspokoić te potrzeby i co wybierasz? Zawsze jest czas, aby wybrać, postąpić inaczej wobec siebie lub innych.

Wyborów z mocą w 2026 roku!

30/10/2025

Czasem całe nasze życie kręci się wokół pomagania innym. Widzimy ich problemy, chcemy im ulżyć, doradzić, pokazać lepszą drogę. Bywa, że za tą potrzebą kryje się coś znacznie głębszego.

Z psychologicznej perspektywy, chęć zmieniania innych może być mechanizmem obronnym, który chroni nas przed konfrontacją z własnym bólem. Łatwiej jest zająć się kimś innym, niż poczuć własne cierpienie.

Pomaganie innym może być formą projekcji — widzimy w drugiej osobie to, z czym sami mamy trudność, ale łatwiej jest to „naprawić” na zewnątrz. Może też być kompensacją — próbą odzyskania poczucia wartości przez bycie potrzebnym. Albo sposobem na uniknięcie samotności, poczucia pustki, kontaktu z własnymi emocjami.

W ujęciu IFS można powiedzieć, że mamy w sobie część, która musi pomagać. Część, która czuje ogromną odpowiedzialność za innych. Często stoi za nią jakiś głęboko zraniona, dziecięca część, np. może dziecko, które musiało opiekować się dorosłymi i nie doświadczyła pełnej beztroski i bezpiecznej zależności.

Czasami akceptacja, że każdy ma swój własny proces, swoją własną gotowość (jej brak), swój własny etap rozwoju osobistego i duchowego nie wydarza się sama z siebie.

Dojście do komfortu z taką świadomością może wymagać uwolnienia emocjonalnych ciężarów noszonych przez te części nas, które napędzają mechanizmy obronne, które kierują naszą uwagę na konieczność wpłynięcia na zmianę u innych ludzi.

27/10/2025

Caritas Danmark oferuje różnego rodzaju wsparcie (prawne, psychologiczne, społeczne, zawodowe, budżetowe). Jeśli ktoś potrzebuje wsparcia psychologicznego to zapraszamy we wtorki i piątku. Wystarczy się zapisać i wybrać preferencje językowe - duński, angielski, dari, farsi, niemiecki, hiszpański, polski lub arabski.
https://caritas.dk/booking/

Jeśli komuś zależy, aby było po polsku, będę w piątek 14.11 oraz 5.12. Do zobaczenia :-)

Booking

15/10/2025

📢 Nowa edycja warsztatów o poczuciu wartości i budowaniu relacji ze sobą dla kobiet w wersji ONLINE 📢

Poniedziałek 20 października, godz. 11-13
Poniedziałek 3 listopada, godz. 11-13
Poniedziałęk 10 listopada, godz. 11-13

Zgłoszenia chęci udziału na adres kochanowicz.aga@gmail.com WhatsApp +4581930903 do niedzieli 19 października.

09/10/2025

Dla wszystkich, którzy chcą wspierać innych w budowaniu odporności psychicznej 😊 kilka uniwersalnych wskazówek 🧐: https://kursnaodpornosc.pl/10-wskazowek-budowania-odpornosci/?fbclid=IwY2xjawNUSkNleHRuA2FlbQIxMAABHtinL13YYY2qNrP2nc2TUSJ4leotQhQHmrlSo9DKiSRL6hRlkWohoIyo4y6k_aem_wgUy-R9e3FyCtqmWI0b5xQ

Odporność nie oznacza „niezniszczalności”. Poznaj konkretne sposoby na tworzenie bezpieczniej przestrzeni dla emocji.

10/09/2025

Hand-to-heart touch ✋+❤️

It started a few years back, when the war began in Ukraine. Being sad and shocked, I had a chance to share that with some people from my professional circle. We discussed the pain of what is happening and the impact on us and some of us agreed to meditate every day with a hand-to-heart connection.

A few years later, I still do it. I did it almost every day during my stay in Vanuatu as a way to self-regulate and hold the pain that arose from seeing injustice, the impact of natural disasters, people's suffering, as well as the suffering of my loved ones.

What does this gesture mean to me?
- Pain is a part of my life.
- I can take care of my pain and don’t have to shut down my vulnerability and empathy.
- I can practice compassion towards those who suffer and cause the suffering.
- I can be compassionate toward myself, too.
- I connect to my values and needs.
- I am alive, present and I can feel…

How do you take care of your pain?

25/06/2025

O zasadach ekranowych nigdy nie za wiele... a do tego kolorowo, prosto i obrazowo!

11/06/2025

Ciekawy artukuł o tym jakie mity i stereotypy wciąż funkcjonują w polskim społeczeństwie na temat pomocy psychologicznej, terapii i zdrowia psychicznego:

Wielu osobom wciąż trudno wyobrazić sobie, jak wygląda wizyta u specjalisty. Często opierają się na stereotypowym obrazie – że trzeba się położyć na kozetce i problemy znikną. Liczą na to, że wyjdą po pierwszym spotkaniu z gotową receptą na szczęśliwe życie

28/04/2025

W ramach programu Caritas Dialogue dostępna jest bezpłatna pomoc psychologiczna w wielu językach - duńskim, angielskim, farsi, dari, hiszpańskim, niemieckim, czeskim, słowackim, arabskim i polskim (9.05 i 20.06).

Koniecznośc rezerwacji poprzez strone https://caritas.dk/booking/

Psychological support free of charge in many languages is available in Caritas - Danish, English, Farsi, Dari, Spanish, German, Czech, Slovak, Arabic and Polish (9.05 and 20.06).
Booking is required https://caritas.dk/booking/

Spread the word or share with those who might need it 🙌

Booking

15/04/2025

Z newslettera Laboratorum Psychoedukacji z nadzieją, że postrzeganie i narracja wokół uzeleżnień się zmienia i dotyka senda, a nie tego co na powierzchni:

"15 kwietnia – Światowy Dzień Trzeźwości – to nie dzień moralizowania. To przypomnienie, że można inaczej. Że życie bez substancji, bez przymusu, bez konieczności „ucieczki w coś” istnieje – i może być lepsze, pełniejsze, głębsze.

I że uzależnienie nie zawsze wygląda jak butelka wódki czy strzykawka. Czasem to ekran, który musi być włączony. Scroll, który nie chce się skończyć. Praca, która nie ma końca. Relacja, w której nie potrafisz przestać być, choć bardzo chcesz. Uzależnienia behawioralne bywają równie wyniszczające – i równie godne troski."

Tym co się zmagają życzę tego wyboru i wolności od przymusu ucieczki w schemat uzależnienia... bo to co boli tam najgłębiej może nie trzeba już zalewać, tłumic, uciszać, tylko można się tym zaopiekować🫶?

10/04/2025

Those who know that Vanuatu made an imprint on me, here we go. ☺️This time, I am offering group work in English, but no worries, some workshops in Polish will come soon too😉

I would like to invite you to IFS group work, where, in a small, intimate group, we will welcome our parts and make them seen, heard and validated. This group comes from the intention of creating a space where we can grow personally and collectively, too, where we can be authentic and vulnerable. I hope for a space where we can support and heal our parts and bring more trust to our systems.

It is up to you, if you want to come once or stay longer to co-create this space within 10 sessions, starting Tuesday, 22nd April.
Every session will be a chance to experience meditation, a piece of IFS approach discussion, a demonstration with one participant and reflections for closure. By attending this group, you can benefit from observation and participation.

For more information, see the poster and book a spot on https://billetto.dk/en/e/ifs-group-work-billetter-1265154

02/04/2025

Obejrzałam „Adolescence”, film o którym tak głośno ostatnio. Boli, nie szokuje. Kończyłam z myślą, że jest to serial o konsekwencjach niewyrażonej złość i kruchego poczucia wartości (nie tylko Jamiego ale i jego członków rodziny).

Jamie gnębiony miał „do wyboru” zbierać, tłumić, odwracać uwagę, znowu zbierać i tłumić kolejne zranienia i wybuchnąć w jakieś formie, kiedy już więcej się nie pomieści. Mógł też popaść w depresję, wycofać się z życia społecznego, mógł też znaleźć „słabszego” i gnębić kogoś innego. Mógł też złość skierować na siebie i się okaleczać czy targnąć na swoje życie. Był w tym sam i nie wiedział, co zrobić z tym emocjonalnym bólem i zranieniami. Mógł, choć w rzeczywistości nie miał wyboru jako 13latek. Powielał schemat.

Tak niewyrażona, tłumiona złości może krzywdzić. Złość ma niestety złą reputację, bo doświadczamy jej siły rażenia w agresji, przemocy czy destrukcji, niezależnie, czy skierowana wobec siebie czy innych. To nie złość rani, tylko tłumienie złości krzywdzi. Złość nie jest zła, chce nas chronić, walczyć o to coś ważnego, coś co jest w zagrożeniu (godność, poczucie wartości, szacunek, to, że się liczę czy jestem kochany/a…). Przekazywany z pokolenia na pokolenie ciężar niewyrażonej złości i ból braku poczucia wartości w wybuchach złości buduje złudzenie siły, sprawczości, kogoś, kogo inni się boją. Bo na czymś trzeba siebie budować. Tragiczne.

Mam nadzieję, że pokazana tragedia nie służy szukaniu winnych, ale zaprasza do szukanie tego co nas chroni przed przemocą (czy to w roli sprawcy czy ofiary). Nie stałoby się to co się stało, gdyby Jamie miał do kogo pójść i dostałby wsparcie, gdyby Jamie wiedział, co ze swoją złością zrobić. Nie stałoby się tak, gdyby Jamie miał bliską, bezpieczna relację, w której dostałby zrozumienie. Nie stałoby się tak, gdyby Jamie miał stabilne poczucie wartości, wiedział o sobie więcej, niż tylko to, jaki powinien być.