Maitane Ormazabal Psicóloga

22/04/2026

[ES] Cuando sentir deja de ser válido

Las emociones en los seres humanos funcionan como un sistema rápido de comunicación: antes de que podamos poner palabras, el cuerpo ya ha hablado.
Pero cuando esas emociones son invalidadas de forma repetida, ese lenguaje interno empieza a desordenarse. Lo que sentimos deja de tener un lugar seguro donde expresarse, y aparece la desregulación emocional.
Negar lo que sentimos no lo hace desaparecer; solo lo vuelve más confuso, más intenso… más difícil de sostener.

——

[EUS] Sentitzea baliozkoa izateari uzten dionean

Gizakiongan emozioek komunikazio-sistema azkar baten moduan funtzionatzen dute: hitzak jartzeko g*i izan aurretik, gorputzak jada hitz egin du.
Baina emozio horiek behin eta berriz baliogabetzen direnean, barne-hizkuntza hori nahasten hasten da. Sentitzen dugunak adierazteko leku seguru bat izateari uzten dio, eta desregulazio emozionala agertzen da.
Sentitzen duguna ukatzeak ez du desagerrarazten; soilik nahasiago bihurtzen du, biziago… eusteko zailagoa.

19/04/2026

A veces vivimos intentando alcanzar algo más alto, más lejos, más grande.
Pero incluso las nubes —que parecen infinitas— se forman de pequeñas gotas.

La vida también.

Quizá no se trata de llegar más lejos,
sino de habitar el momento en el que estás ☁️

16/04/2026

Artistak gara 💕 Atzo Zubiak atalean ✨

13/04/2026

[EUS] Barrura itzultzen garenean 🫀

Batzuetan, ez gara konturatzen zenbat gauza daramatzagun barruan: hitz egin gabe gelditu diren sentimenduak, ulertu gabe geratu diren bizipenak, eta besteengandik ikasitako begiradak.

Poliki-poliki, geure burua entzuten hasten garenean, zerbait aldatzen da. Ez berehala, ez erraz… baina egiaz. Barruko zarata apaltzen hasten da, eta leku txiki bat sortzen da arnasa hartzeko. 🌬️

——

[ES] Cuando volvemos hacia dentro 🫀

A veces no nos damos cuenta de cuántas cosas llevamos dentro: sentimientos que se han quedado sin expresar, experiencias que no han sido comprendidas y miradas aprendidas de los demás.

Poco a poco, cuando empezamos a escucharnos, algo cambia. No de inmediato, no fácilmente… pero de verdad. El ruido interior empieza a calmarse y se crea un pequeño espacio para respirar. 🌬️

07/04/2026

Ai Ama...
Une honetako argazkiarekin gelditzen naiz, azken egunotan bizitakoa hitzetan jartzen saiatzeko.
Argi eta garbi sentitu dugu zein izan den zure mezua, zure irakaskuntza:
heriotzak ere bizitza sostengatzen duela, nahiz eta askotan ahaztu egiten dugun.

Hilabete hauetan heriotzarekin bizitzen ikasi behar izan dugu, min bizitik pasatuz.
Minak jo g*itu, baina zure heriotzak, paradoxikoki, goxotasun sakon bat utzi du gure baitan.

Orain, udaberriarekin batera, berriz ere bizitzara ateratzeko garaia iritsi zaigu.
Zure lekukoa eskuetan daramagu, tinko, maitasunez eta errespetuz.
Zein opari handia egin didazun, ama…
Aitak duela 12 urte egin zuen bezala, orain zuk ere bai.

Heriotzarekin dantza honetan, bizitzara beste modu batean itzultzen nauzu berriro.

Zure sendotasuna, zure indarra, zure argitasuna nire barruan piztu dira, bat-batean,
lekukoa eskuetan hartu bezain pronto.
Nirekin bizitzetik, nigan bizitzera igaro zara, ama.

Barruan zaituztet bioi, eta inoiz baino akonpainatuago sentitzen naiz.

Bihotzez eskerrik asko gurekin egon zareten guztioi.
Zuen berotasuna sentitzea ederra izan da, minbiziaren eta minaren hoztasunaren ondoren.

Eta badakizu zer utzi diguzun, ama:
askatasuna.

Pasioz eta askatasunez bizitzeko lekukoa.
Eta bai, ama, inoiz baino tinkoago hartu dugu.
Eskerrik asko bihotzez, jasotako maitasun guztiagatik.

21/03/2026

Udaberria 🌺💐🌸🌷🌼

19/03/2026

16/03/2026

Algo tan pequeño puede transformar todo un espacio.

Un gesto.
Una palabra amable.
Un momento de pausa.

12/03/2026

Descansar también es parte del proceso ☕

09/03/2026

¿Éxito o existo?

Solo unas letras separan ‘éxito’ de ‘existo’. Y, sin embargo, mientras una nos empuja a correr, la otra nos recuerda lo esencial: Existo

02/03/2026

🫀🍃

📷:

24/02/2026

[ES] El camino se hace al andar

Esperamos señales.
Esperamos certezas.
Esperamos que el camino aparezca claro delante de nosotros.
Pero la vida no funciona así.
El camino no se abre antes del paso.
Se abre con el paso.

Muchas veces nos quedamos quietos por miedo:
miedo a equivocarnos,
a defraudar,
a elegir mal,
a que no salga perfecto.

Queremos garantías antes de movernos.
Queremos ver el final antes de empezar.
Y mientras esperamos, el camino sigue sin aparecer.

La verdad es otra:
si no andas, no se abre nada.

Sí, nos vamos a equivocar.
Sí, vamos a tomar decisiones que no eran.
Sí, habrá momentos de pérdida.

Pero incluso perderse forma parte del recorrido.
Porque a veces la pérdida es la única manera de encontrarse.

La vida no es un mapa que se despliega entero desde el principio.
Es más bien una senda que se va dibujando bajo nuestros pies.

Primero el paso.
Después el camino.

Y quizá confiar en eso —aunque dé vértigo—
sea la forma más honesta de vivir.

——

[EUS] Pausoak dira bidea sortzen dutena

Seinaleak itxaroten ditugu.
Ziurtasunak itxaroten ditugu.
Bidea gure aurrean argi agertzea itxaroten dugu.
Baina bizitzak ez du horrela funtzionatzen.
Bidea ez da urratsa eman aurretik irekitzen.
Urratsekin irekitzen da.

Askotan geldirik geratzen gara beldurragatik:
oker egitearen beldur,
etsipena eragitearen beldur,
g*izki aukeratzearen beldur,
perfektua ez ateratzearen beldur.

Bermeak nahi ditugu mugitu aurretik.
Amaiera ikusi nahi dugu hasi aurretik.
Eta itxaroten dugun bitartean, bideak agertu gabe jarraitzen du.

Baina egia zera da:
ez bazara ibiltzen, ez da ezer irekitzen.

Bai, oker egingo dugu.
Bai, egokiak ez ziren erabakiak hartuko ditugu.
Bai, galera egongo dira.

Baina galtzea ere ibilbidearen parte da.
Batzuetan galtzea baita norbera aurkitzeko modu bakarra.

Bizitza ez da hasieratik osorik zabaltzen den mapa bat.
Geure oinen azpian marrazten doan bidexka bat da.

Lehenik urratsa.
Ondoren bidea.

Eta agian horretan konfiantza izatea —bertigoa eman arren— bizitzeko modurik zintzoena da.