24/02/2026
[ES] El camino se hace al andar
Esperamos señales.
Esperamos certezas.
Esperamos que el camino aparezca claro delante de nosotros.
Pero la vida no funciona así.
El camino no se abre antes del paso.
Se abre con el paso.
Muchas veces nos quedamos quietos por miedo:
miedo a equivocarnos,
a defraudar,
a elegir mal,
a que no salga perfecto.
Queremos garantías antes de movernos.
Queremos ver el final antes de empezar.
Y mientras esperamos, el camino sigue sin aparecer.
La verdad es otra:
si no andas, no se abre nada.
Sí, nos vamos a equivocar.
Sí, vamos a tomar decisiones que no eran.
Sí, habrá momentos de pérdida.
Pero incluso perderse forma parte del recorrido.
Porque a veces la pérdida es la única manera de encontrarse.
La vida no es un mapa que se despliega entero desde el principio.
Es más bien una senda que se va dibujando bajo nuestros pies.
Primero el paso.
Después el camino.
Y quizá confiar en eso —aunque dé vértigo—
sea la forma más honesta de vivir.
——
[EUS] Pausoak dira bidea sortzen dutena
Seinaleak itxaroten ditugu.
Ziurtasunak itxaroten ditugu.
Bidea gure aurrean argi agertzea itxaroten dugu.
Baina bizitzak ez du horrela funtzionatzen.
Bidea ez da urratsa eman aurretik irekitzen.
Urratsekin irekitzen da.
Askotan geldirik geratzen gara beldurragatik:
oker egitearen beldur,
etsipena eragitearen beldur,
gaizki aukeratzearen beldur,
perfektua ez ateratzearen beldur.
Bermeak nahi ditugu mugitu aurretik.
Amaiera ikusi nahi dugu hasi aurretik.
Eta itxaroten dugun bitartean, bideak agertu gabe jarraitzen du.
Baina egia zera da:
ez bazara ibiltzen, ez da ezer irekitzen.
Bai, oker egingo dugu.
Bai, egokiak ez ziren erabakiak hartuko ditugu.
Bai, galera egongo dira.
Baina galtzea ere ibilbidearen parte da.
Batzuetan galtzea baita norbera aurkitzeko modu bakarra.
Bizitza ez da hasieratik osorik zabaltzen den mapa bat.
Geure oinen azpian marrazten doan bidexka bat da.
Lehenik urratsa.
Ondoren bidea.
Eta agian horretan konfiantza izatea —bertigoa eman arren— bizitzeko modurik zintzoena da.