04/12/2025
GREECE 0.00000002.0
Αγαπητοί φίλοι, σήμερα η ανάρτηση δε θα αφορά κάποιο ιατρικό θέμα. Ή μάλλον, δε θα αφορά κάποιο θωρακοχειρουργικό θέμα, γιατί σίγουρα θα μπορούσε να κοσμεί κάποια ψυχιατρική σελίδα. Θα διαβάσετε και θα καταλάβετε.
Κάνω κατάληψη λοιπόν για να ενημερωθούν οι πάνω από 8.000 ακόλουθοι μου για το αριστείο της Ελλάδας μας, την περίφημη Ελλάδα 2.0, που δεν έχει να κάνει με τις ιστορίες και τις αμαρτίες του παρελθόντος. Όχι, πάνε αυτά, last year...
Πρωταγωνιστές μια τεράστια Ελληνική εταιρεία με κεφαλαιοποίηση σχεδόν 1.3 δις ευρώ, ένας σταθερός θεσμός (αυτός της αστυνομίας), κάτι "ξετσίπωτοι" επαγγελματίες που αγαπάμε να τους μισούμε και ως guest star φυσικά εγώ. Εγώ που από χθες αναθεώρησα πολλά, μάλλον θα το κάνετε και εσείς.
Η ιστορία ξεκινάει λοιπόν από χθες στην Κύπρο. Μετά από ένα διάστημα που μοίρασα τον χρόνο μεταξύ δουλειάς και οικογένειας, έρχεται η ώρα της επιστροφής στην Αθήνα που με περιμένει ένα αρκετά πιεστικό πρόγραμμα. Εκτός από γιατρός όμως είμαι και πατέρας και έτσι σχεδόν όλη η ημέρα είναι αφιερωμένη στα παιδιά μου, και πιο συγκεκριμένα, το μεσημέρι πρέπει να βρίσκομαι στο σχολείο για να μιλήσω με τους καθηγητές από τα λυκειόπαιδα μου, όμως για άλλη μια φορά, την παράσταση θα την κλέψει ο μικρός Ιάσονας που το απόγευμα έχει την πρώτη του ever σχολική γιορτή!! Κανένας πατέρας δε θα ήθελε να το χάσει αυτό και ας έβλεπε τον μικρό του ντυμένο ξωτικό!!
Το πρόγραμμα είναι πολύ σφιχτό γιατί το βράδυ στις 21.00 πετάω για Αθήνα. Στην εικόνα 1 είναι η κάρτα επιβίβασης μου.
Πρέπει να βρίσκομαι λοιπόν τουλάχιστον στις 20.00 μέσα στο αεροδρόμιο, γιατί ως γνωστό, αν αργήσεις την πάτησες...
Όπως συμβαίνει σχεδόν πάντα σε τέτοιες περιπτώσεις, η γιορτή αρχίζει αργότερα και για να μη βάλω σε κίνδυνο την δουλειά της επόμενης ημέρας, αναγκάζομαι να φύγω πριν βγει το μικρό μου καλικατζαράκι...δεν πρέπει ούτε μπορώ να χάσω την πτήση, οπότε αναγκαστικά θυσιάζω αυτό που με πληγώνει, αλλά τουλάχιστον θα τον θαυμάσω σε βίντεο!
Ενώ οδηγώ προς το αεροδρόμιο, έρχεται στις 19.30 email που με ενημερώνει για την πύλη αναχώρησης (εικόνα 2). Σκέφτομαι ότι τουλάχιστον θα φύγω κανονικά και θα προλάβω να ξεκουραστώ πριν το πρωινό χειρουργείο. Το αυτοκίνητο μου είναι παρκαρισμένο στον πρώτο σταθμό του μετρό μετά το αεροδρόμιο, οπότε μέσα σε ένα 20λεπτο θα βρίσκομαι ήδη σπίτι!
Φτάνω στο αεροδρόμιο της Λάρνακας, αφήνω το αυτοκίνητο στην εταιρεία φύλαξης και περνάω τον έλεγχο. Την ώρα που μαζεύω υα πράγματα μου στον έλεγχο, έρχεται νέο email από την αεροπορική. Φαντάζομαι ότι θα άλλαξε η πύλη, δυστυχώς όμως μας ενημερώνουν ότι θα υπάρχει ... καθυστέρηση και αντί για 21.00 θα πετάξουμε στις 22.00.
Εύλογα λοιπόν δημιουργείται η απορία, 20΄ πριν όταν ανακοίνωναν την πύλη δεν γνώριζαν για την καθυστέρηση; Επίσης, επειδή είμαι πολλά χρόνια στο κουρμπέτι, όταν σου λένε ότι θα φύγεις στις 22.00, φεύγεις στις 23.00.
Και δυστυχώς έτσι γίνεται! Κάθομαι περιμένοντας και μιλάω με τον κατενθουσιασμένο καλικάντζαρο που μόλις τελείωσε από την σχολική γιορτή και με ρωτάει αν του άρεσα...το θέμα είναι πως αν είχα ενημερωθεί για την καθυστέρηση, θα είχα προλάβει όχι μόνο την εκδήλωση αλλά και το κοκτέιλ πάρτυ μετά...
Με πολύ κακή διάθεση επιβιβάζομαι και ξεκινάμε 11 παρά...πριν ξεκινήσουμε, έχουμε λάβει ένα email από την αεροπορική για το πόσο λυπάται και μας κάνει δώρο ένα εισιτήριο για μελοντική χρήση! (εικόνα 4). Δίπλα σας παραθέτω άλλα δυο δωρεάν εισιτήρια, ένα για τον Οκτώβρη και ένα για τον Ιούνη (εικόνες 5,6). Δηλαδή, μέσα σε 5 μήνες, εγώ μόνο έχω δεχθεί "δωρεάν" εισητήρια 3 φορές!!
Ελπίζω να μη σας έχω κουράσει, το καλύτερο έρχεται!
Προσγειωνόμαστε πρωί Πέμπτης και όχι αργά την Τετάρτη τελικά. Το τελευταίο δρομολόγιο του μετρό έχει παρέλθει αρκετά πριν, έξω βρέχει καταρρακτωδώς και το κερασάκι στην τούρτα, έχουν απεργία τα ταξί!! Κανένα πρόβλημα, θα καλέσω μέσω application! Κάποιος γελάει ακόμα μαζί μου. Δεν είναι η τυχερή μου μέρα. Καμία εταιρεία δεν μου βρίσκει ταξί. Δείτε και το "απολογητικό" email επειδή δεν κατάφεραν να με εξυπηρετήσουν (εικόνα 7). Μέχρι και νέες εφαρμογές κατέβασα (εικόνα 8), αλλά το αποτέλεσμα το ίδιο .
Η ώρα έχει περάσει, τα νεύρα μου έχουν γίνει τσατάλια οπότε αποφασίζω να αλλάξω πλεύση και να βρω το δίκιο μου. Πηγαίνω στο γραφείο της Aegean, συστήνομαι, εξηγώ τι συνέβη και τους ζητάω να με βοηθήσουν. Η ευγενική κυρία μου λέει "γιατί δεν παίρνετε λεωφορείο να πάτε στην Αθήνα:" και τότε το μπαμ που ακούγεται δεν είναι κεραυνός αλλά τα νεύρα μου που αρχίζουν να χαλάνε...της εξηγώ πως δεν ήταν επιλογή μου να φτάσω Παρασκευή πρωί, αν ήταν θα είχα κανονίσει και την μεταφορά μου. Είναι δική της ευθύνη και πρέπει να μουν δώσει λύση ΤΩΡΑ!!
Τηλεφωνεί κάπου, εξηγεί την κατάσταση και μιλάει με κωδικούς..."ναι, το πρώτο. Όχι, το δεύτερο. Το δεύτερο..." Λογικά θα την ρωτούσαν "Είναι κούκλος ή χάλια; -Το πρώτο, Είναι ψύχραιμος ή τα έχει πάρει στο κρανίο; - Το δεύτερο, Σου έριξε μπουνιά ή ακόμα; - Το δεύτερο".
Μετά από κανένα 10΄ μου ανακοινώνει πως η 1.3 δισεκατομυρίων κεφαλαιοποίησης αεροπορική εταιρεία που ευθύνεται για την καθυστερημένη άφιξη μου, σε μέρα γενικής απεργίας των ταξί και χωρίς μετρό αυτή την ώρα, δεν έχει ή δε μπορεί να διαθέσει ένα όχημα να με μεταφέρει στο αυτοκίνητο μου ΜΕ ΔΙΚΑ ΜΟΥ ΕΞΟΔΑ!! Ωραία, αλλά αυτό θα έχει συνέχεια όπως υποσχέθηκα.
Επόμενη κίνηση μου, πηγαίνω στους αστυνομικούς. Τους εξηγώ τι συνέβη, πως έχω εγκλωβιστεί και πως έπρεπε να είμαι ήδη σπίτι να κοιμάμαι γιατί έχω πρωινό χειρουργείο. Ο νεαρός αστυνομικός μου προτείνει και με πηγαίνει στον αξιωματικό υπηρεσίας. Δεν τον συνάντησα, δεν βγήκε να με δει, μου είπε να πάω στις πληροφορίες του αεροδρομίου και να ρωτήσω αυτούς!! Κρίμα...αν ήμουν η Βανδή θα με πετούσε με το περιπολικό, αν χειρουργούσα την μητέρα το σε 6 ώρες, θα με πήγαινε σπίτι με το ελικόπτερο της αστυνομίας!! Δυστυχώς τίποτα από τα δυο δε συνέβαινε...
Πάω και στις πληροφορίες λοιπόν και ο επίσης ευγενικός κύριος μου προτείνει να πάω σε κάτι μαύρα φορτηγάκια που είναι για VIP να ρωτήσω και να πάρω την απόδειξη για να ζητήσω τα χρήματα από την αεροπορική. Off we go λοιπόν, πάμε στα μαύρα βαν.
Τους εξηγώ για 5η ή 6η φορά τι έχει συμβεί. Είναι ευγενικοί, αλλά μου βγάζουν μια κάρτα με τις χρεώσεις και μου λένε πως δεν μπορούν να με πάνε εκεί δίπλα μόνο, αλλά μόνο στο κέντρο. Τους εξηγώ ότι δεν τίθεται θέμα χρημάτων, αλλά εισπράττω άλλη μια χυλόπιτα... ένας εξ αυτών μου προτείνει να πάω σε κάτι σταματημένα ταξί να ρωτήσω. Είναι σαν υπηρεσία ασφαλείας μου εξηγεί.
Μη έχοντας κάτι να χάσω, πέρα από δυνάμεις που με εγκαταλείπουν και υπομονή, αποφασίζω να πάω μέσα στη βροχή μέχρι το Κορωπί στο αυτοκίνητο μου. Είναι ήδη 1.30 το πρωί και ίσως το μυαλό δεν σκέφτεται λογικά.
Περνώντας δίπλα από τα άδεια σταματημένα κίτρινα ταξί, είναι μια παρέα νεαρών παιδιών που κάθονται και μιλάνε. Τους ρωτάω αν είναι οι οδηγοί και τους εξηγώ για και εγώ δεν ξέρω ποια φορά τι έχει συμβεί. Δε με αφήνουν καν να ολοκληρώσω! Σηκώνονται όλοι όρθιοι και μου λένε "Γιατρέ σταμάτα, μη συνεχίζεις, θα σε πάμε στο αμάξι σου". Νομίζω πως η κούραση με έχει τσακίσει και ακούω πράγματα...σχεδόν μαλώνουν με ποιου το ταξί θα πάω!
Μου φαίνονται όλα μάλλον απίστευτα να έχουν συμβεί έτσι τώρα στο τέλος. Τι έγινε και άλλαξε τώρα ξαφνικά με την τύχη μου;
5' αργότερα (μπορεί και λιγότερο, για τέτοια απόσταση μιλάμε) ο Μαθιός, ο οδηγός μου, ένα παιδί από το Ρέθυμνο που μου ζήτησε να μην γράψω το επίθετο του αλλά έχω τα στοιχεία του, όχι μόνο με οδήγησε με ασφάλεια και άνεση στο αυτοκίνητο μου αλλά περίμενε και μέχρι να βάλω μπρος και να ξεκινήσω, μη τυχόν χρειαστώ κάτι. Όταν τον ρώτησα τι του χρωστάω μου απάντησε τίποτα, αλλά αυτό ξέρουμε όλοι πως δε θα μπορούσε να συμβεί. Και αυτά που έδωσα λίγα ήταν.
Οδηγώντας στην άδεια Αθήνα, σε 15' ήμουν σπίτι, η ώρα ήταν 2 το πρωί και μέχρι να κάνω ένα μπάνιο και να φάω κάτι έφτασε 2.30. Δεν πρέπει να κοιμήθηκα από την υπερένταση πριν τις 4, οπότε νομοτελειακά, λόγω σεβασμού προς τον ασθενή μου, το χειρουργείο αναβλήθηκε μέχρι νεοτέρας...
Ένα μεγάλο ευχαριστώ στην κορυφαία Ελληνική Αεροπορική Εταιρεία για την αξέχαστη εμπειρία και κυρίως για την επίλυση του προβλήματος μου που αυτή δημιούργησε. Ο κύριος Βασιλάκης θα πρέπει να τρίβει τα χέρια του με αυτό το επίπεδο υπηρεσιών...
Ένα μεγάλο ευχαριστώ στον αξιωματικό υπηρεσίας του αεροδρομίου. Εντάξει, δεν με κυνηγούσαν να με σκοτώσουν κιόλας όπως με την κοπέλα που της αρνήθηκαν περιπολικό γιατί δεν είναι ταξί, νομίζω όμως θυμάμαι τον Υπουργό κύριο Χρυσοχοίδη να λέει πως τα περιπολικά και ταξί θα γίνουν αν υπάρχει ανάγκη! Και μάλιστα, το καλοκαίρι περιπολικό μετέφερε την κυρία Βανδή εκεί που είχε να πάει...πίστευα πως θα είχα καλύτερη τύχη γιατί και προσφέρθηκα να πληρώσω τη μεταφορά μου, αλλά πιστέψτε με ούτε καν θα τους πλησίαζα αν δεν υπήρχε απεργία των ταξί, δεν ήταν μεταμεσονύχτια ώρα και δεν έβρεχε καρέκλες...Να τους χαίρεστε κύριε Υπουργέ...
Και τέλος, πάμε σε αυτούς που όλοι αγαπάμε να μισούμε. Τους ταρίφες, τους έτσι, τους αλλιώς... τελικά δεν υπάρχουν ταμπέλες πουθενά. Σκάρτους βρίσκεις σε κάθε μέρος, σε κάθε δουλειά, σε κάθε ομάδα ανθρώπων... όπως και ανθρώπους αγνούς με καλή καρδιά, που δε δέχτηκαν καν να πληρωθούν...
Μαθιέ και συνάδελφοι του χθες στο Ελ Βενιζέλος θα σας είμαι για πάντα υπόχρεος, όχι γιατί με πήγατε εκεί που ήθελα, αλλά γιατί δεν με αφήσατε καν να ολοκληρώσω και μέσα από την καρδιά σας με βοηθήσατε...Αυτή την Ελλάδα και αυτούς τους Έλληνες θέλουμε!!
Aegean Airlines
Ελληνική Αστυνομία