12/05/2026
12 Μαΐου.
Παγκόσμια Ημέρα Νοσηλευτικής.
Μέρα τιμής, λένε.
Μα οι τιμές χωρίς δικαιοσύνη είναι στεφάνια από χαρτί σε κουρασμένα χέρια.
Οι νοσηλευτές δεν είμαστε “ήρωες” μιας διαφημιστικής καμπάνιας.
Είμαστε το τείχος που κρατά όρθια την κοινωνία όταν η υγεία καταρρέει.
Είμαστε εκεί στις εφημερίες των 16 ωρών, στα κλειστά δωμάτια, στις ΜΕΘ, στα γηροκομεία, στις ψυχιατρικές δομές, στα σπίτια ανθρώπων που παλεύουν να κρατηθούν από τη ζωή σαν να κρατιούνται από σκοινί πάνω από γκρεμό.
Στην πανδημία μάς χειροκροτούσαν από τα μπαλκόνια.
Μας έταξαν στήριξη, αναγνώριση, αξιοπρέπεια.
Τα παλαμάκια όμως έγιναν εξάντληση.
Έγιναν διπλοβάρδιες.
Έγιναν burnout, αυχενικά, κρίσεις πανικού και μισθοί που τελειώνουν πριν μπει ο μήνας.
Έγιναν συνάδελφοι που φεύγουν στο εξωτερικό γιατί εδώ η φροντίδα αντιμετωπίζεται σαν κόστος και όχι σαν κοινωνικό αγαθό.
Το 2026 υπάρχουν ακόμη νοσηλευτές εκτός βαρέων και ανθυγιεινών.
Και η ένταξη ή μη ένταξη συχνά αλλάζει ανάλογα με το ποιος κάθεται στην καρέκλα της εξουσίας.
Σαν να μην λυγίζουν μέσες.
Σαν να μην κολλάμε ασθένειες.
Σαν να μην κουβαλάμε καθημερινά ανθρώπινο πόνο πάνω στο σώμα και στην ψυχή μας.
Τα οργανικά κενά από το 2013 παραμένουν ανοιχτές πληγές των μνημονιακών πολιτικών.
Τμήματα λειτουργούν κάτω από τα όρια ασφαλείας.
Ένας νοσηλευτής για δεκάδες ασθενείς.
Και μετά αναρωτιούνται γιατί πέφτει η ποιότητα φροντίδας.
Στον ιδιωτικό τομέα, χιλιάδες νοσηλευτές δουλεύουν χωρίς ουσιαστικές κλαδικές συμβάσεις, χωρίς σεβασμό στις σπουδές και στην επιστημονική τους ιδιότητα.
Αντιμετωπίζονται σαν “υπάλληλοι γενικής χρήσης”, ενώ κρατούν ανθρώπους στη ζωή.
Νοσηλευτική με 700 ευρώ δεν μπορεί να συνεχίσει να παρέχει ποιοτική φροντίδα.
Δεν γίνεται να ζητάς επαγγελματισμό, επιστημονική επάρκεια, ψυχική αντοχή και απόλυτη ευθύνη, ενώ ο εργαζόμενος ζει στα όρια της επιβίωσης.
Και γι’ αυτό χρειάζεται κάτι περισσότερο από παράπονο.
Χρειάζεται συλλογική φωνή.
Ξυπνήστε.
Οργανωθείτε στα σωματεία.
Πάρτε θέση.
Μην αφήνετε άλλους να αποφασίζουν για τη ζωή και την αξιοπρέπειά σας χωρίς εσάς.
Γιατί η νοσηλευτική δεν είναι “λειτούργημα” μόνο όταν συμφέρει το κράτος να πληρώνει λιγότερα.
Είναι επιστήμη, εργασία και κοινωνική ευθύνη.
Φροντίζουμε.
Νοσηλεύουμε.
Διεκδικούμε.
Μια νοσηλευτική αντάξια των ανθρώπων που υπηρετεί.
Μια κοινωνία που να μην θυμάται τους νοσηλευτές μόνο στις κρίσεις, αλλά να στέκεται δίπλα τους κάθε μέρα.
Φωτογραφία
TATIANA_BOLARI/EUROKINISSI
