17/05/2026
Αναμνήσεις & Διέξοδος στο παρόν....
Να σε θυμούνται κάποιοι σαν το παιδί που φώναζε.
Σαν τη «στρίγγλα που δεν έγινε αρνάκι».
Την “άτακτη”.
Εκείνη που γελούσε δυνατά, έτρεχε στους δρόμους της γειτονιάς, έκανε παρέα με αγόρια και κορίτσια χωρίς διαχωρισμούς, χωρίς φόβο, χωρίς κοινωνικά φίλτρα και μικρούς ανταγωνισμούς.
Μόνο που κανείς δεν στάθηκε πραγματικά να δει εκείνο το παιδί.
Κανείς δεν αναρωτήθηκε γιατί είχε τόση ανάγκη να τρέξει, να φωνάξει, να χορέψει, να τραγουδήσει στους δρόμους.
Γιατί ήθελε τόσο πολύ να παίζει μέχρι αργά.
Γιατί δεν άντεχε να μένει κλεισμένο μέσα σε τοίχους γεμάτους βάρος, υποχρεώσεις και σιωπές που δεν αναλογούσαν στην ηλικία του.
Γιατί υπάρχουν παιδιά που μεγαλώνουν πιο γρήγορα απ’ όσο έπρεπε.
Παιδιά που μαθαίνουν από νωρίς να κουβαλούν καταστάσεις μεγαλύτερες από την καρδιά τους.
Και τότε η ψυχή τους ψάχνει διέξοδο όπως μπορεί.
Με γέλιο.
Με φασαρία.
Με ζωή.
Και όμως… μέσα σε όλη αυτή τη “φασαρία”, ήσουν το παιδί που κρατούσε χέρια.
Το παιδί που έκανε παρέα με εκείνους που έμεναν μόνοι στη γειτονιά.
Με τα παιδιά που άλλοι κορόιδευαν, απέφευγαν ή θυμούνταν μόνο όταν δεν είχαν κανέναν άλλο.
Ήσουν εκείνη που καθόταν δίπλα τους μέσα στη νύχτα της μοναξιάς τους χωρίς να το σκεφτεί δεύτερη φορά — ακόμα κι όταν αυτός ο “κάποιος” ήταν ο ίδιος του ο εαυτός.
Κάποιες “καθώς πρέπει” αδελφές έστελναν σε σένα τις δικές τους αδελφές για να ξεφορτωθούν την ευθύνη τους.
Κι εσύ τις κρατούσες κοντά σου αληθινά.
Μέχρι να μάθουν κάποτε να βάζουν όρια στην αναισθησία των δικών τους.
Όχι από υποχρέωση.
Από καρδιά.
Μόνο που η καρδιά ενός παιδιού σπάνια αναγνωρίζεται εκείνη τη στιγμή.
Οι άνθρωποι θυμούνται πιο εύκολα τον θόρυβο παρά την καλοσύνη.
Θυμούνται ποιος φώναζε και τους χαλούσε το ψέμα.
Όχι ποιος έμεινε δίπλα όταν κάποιος έκλαιγε σιωπηλά — ακόμα κι όταν αυτός ο κάποιος ήταν ο ίδιος του ο εαυτός.
Και χρόνια μετά, κάποιοι εξακολουθούν να σε περιγράφουν μέσα από εκείνη τη μικρή εικόνα.
Σαν να έμειναν κολλημένοι σε μια παλιά φωτογραφία της ζωής σου.
Σαν να μην κατάλαβαν ποτέ ότι το παιδί που θεωρούσαν “πολύ” ήταν απλώς ένα παιδί που προσπαθούσε να αναπνεύσει.
Και ίσως τελικά κάποιοι άνθρωποι να μην συναντήθηκαν ποτέ πραγματικά.
Όχι επειδή δεν υπήρξε ευκαιρία.
Αλλά επειδή η ίδια η ζωή γνώριζε ότι η απόσταση θα προστάτευε κάτι ιερό μέσα σου.
Γιατί υπάρχουν άνθρωποι που, αν τους αφήσεις να πλησιάσουν πολύ, θα σε αναγκάζουν μια ζωή να εξηγείς τον εαυτό σου.
Να αποδεικνύεις ότι δεν είσαι πια η παλιά τους ανάμνηση.
Να μικραίνεις για να χωρέσεις στην εικόνα που έφτιαξαν για σένα όταν ήσουν παιδί.
Και κάποια στιγμή κουράζεσαι να απολογείσαι για την έντασή σου…
ενώ αυτή η ίδια ένταση ήταν που κράτησε ζωντανή την καρδιά σου.
Σήμερα δεν θυμώνεις με εκείνο το κορίτσι.
Το κοιτάζεις με αγάπη.
Με τρυφερότητα.
Με σεβασμό.
Γιατί τώρα γνωρίζεις την αλήθεια του.
Δεν ήταν “στρίγγλο”.
Δεν ήταν “υπερβολικό”.
Δεν ήταν “λάθος”.
Ήταν ένα παιδί που κουβαλούσε περισσότερα απ’ όσα έπρεπε…
και παρ’ όλα αυτά συνέχιζε να δίνει αγάπη εκεί όπου υπήρχε μοναξιά —
στους άλλους,
και στον ίδιο του τον εαυτό.
Ειρήνη Αποστολάκη
#Ψυχοθεραπεία #Αυτογνωσία #συστημικηαναπαραστασηειρηνηαποστολακη #ψυχολογία @κορυφαίοι θαυμαστές Συστημική Αναπαράσταση ΚβαντοΜηχανικού Πεδίου 🕊
