19/01/2026
Μερικές φορές δεν υπάρχουν «σωστά» λόγια. Υπάρχει μόνο η αλήθεια που πονά.
Μόνιμα αλυσοδεμένη.
Όχι απλώς ξεχασμένη — εγκαταλειμμένη από συνείδηση, από ευθύνη, από ανθρωπιά.
Ψυχές που έμαθαν να περιμένουν χωρίς ελπίδα, δεμένες όχι μόνο με σίδερο αλλά με την αδιαφορία μας.
Η αλυσίδα δεν είναι μέσο. Είναι καταδίκη.
Και η σιωπή μας… συνενοχή.
Αν δεν μπορούμε όλοι να κάνουμε τα πάντα, μπορούμε όλοι να κάνουμε κάτι.
Να ενώσουμε φωνές. Να ενώσουμε δυνάμεις. Να σπάσουμε αλυσίδες — κυριολεκτικά και συμβολικά.
Γιατί η αδιαφορία σκοτώνει πιο αργά, αλλά το ίδιο σίγουρα.
Και καμία ψυχή δεν αξίζει να ζει ή να πεθαίνει έτσι.
Ας ενωθούμε. Για να μη συνηθίσουμε ποτέ αυτό το «φυσιολογικό».
Όταν ένα ζώο είναι μόνιμα αλυσοδεμένο στο κρύο, υφίσταται σοβαρή σωματική και ψυχική κακοποίηση. Οι συνέπειες είναι πολλές και συχνά μη αναστρέψιμες.
Σωματικές επιπτώσεις:
Το κρύο μπορεί να προκαλέσει υποθερμία, καθώς το σώμα του ζώου δεν μπορεί να διατηρήσει φυσιολογική θερμοκρασία. Εμφανίζονται τρέμουλο, αδυναμία, λήθαργος και σε βαριές περιπτώσεις επέρχεται ο θάνατος.
Η συνεχής έκθεση σε χαμηλές θερμοκρασίες οδηγεί σε αναπνευστικά προβλήματα, όπως βρογχίτιδα και πνευμονία, με πιθανές μόνιμες βλάβες στους πνεύμονες.
Η ακινησία λόγω της αλυσίδας προκαλεί μυϊκή ατροφία, αρθρίτιδα, χρόνιους πόνους και παραμορφώσεις στα άκρα.
Η αλυσίδα τραυματίζει τον λαιμό, δημιουργεί πληγές, μολύνσεις, ακόμη και νέκρωση ιστών, ενώ υπάρχει κίνδυνος πνιγμού αν το ζώο μπλεχτεί.
Το κρύο αυξάνει τις θερμιδικές ανάγκες του οργανισμού, όμως συχνά τα ζώα αυτά δεν έχουν επαρκές φαγητό ή καθαρό νερό, με αποτέλεσμα υποσιτισμό και αφυδάτωση.
Ψυχικές επιπτώσεις:
Το ζώο ζει σε μόνιμη κατάσταση φόβου και στρες, χωρίς δυνατότητα να προστατευτεί ή να απομακρυνθεί.
Εμφανίζονται σοβαρές συμπεριφορικές διαταραχές, όπως επιθετικότητα, αυτοτραυματισμοί και στερεοτυπικές κινήσεις.
Πολλά ζώα οδηγούνται σε κατάθλιψη, απάθεια και πλήρη ψυχική κατάρρευση, σταματώντας να αντιδρούν στο περιβάλλον.
Η μόνιμη αλυσοδεσία και η έκθεση σε ακραίες καιρικές συνθήκες αποτελούν ΚΑΚΟΠΟΙΗΣΗ ζώου, προκαλούν πόνο και φόβο και σε πολλές περιπτώσεις οδηγούν σε αργό και βασανιστικό θάνατο. Δεν δικαιολογούνται από καμία συνθήκη.
Am văzut două imagini.
Una e liniște absolută. O liniște finală. Un câine mort în lanț, în zăpadă, după ce omul lui a plecat din țară. Lanțul încă acolo. Ca o semnătură. Ultimul gest de posesie, de cruzime, de sa**sm și nepăsare. „E al meu”, chiar și când nu mai sunt. Chiar și când nu mai trăiește. Nu mai trăiește pentru că a fost al meu. Pentru că am drept de viață dar mai ales de moarte.
Cealaltă imagine e aproape la fel de grea. Un câine viu. Dacă îi putem spune așa. Încă respiră, dar e în șoc hipotermic. Încă e prins. Încă tremură. Încă așteaptă. Cineva încearcă să-l stabilizeze. Între viață și moarte nu e un miracol. E timp. Și noroc. Și faptul că cineva a ajuns înainte să fie prea târziu.
Lanțul. Frigul.
Lanțul nu e un obiect. Nu e o „metodă de ținut câinele”. Lanțul e o decizie zilnică de a reduce o ființă la un perimetru de un metru. Lanțul înseamnă frig care nu poate fi evitat, foame care nu poate fi căutată, foc de care nu poate scăpa, inundații în care mâlul va umple plamanii, durere care nu poate fi fugită.
Lanțul înseamnă că animalul nu mai are nicio opțiune.
Niciuna.
Iarna nu iartă.
Gerul nu negociază.
Și atunci întrebarea nu e doar despre oameni individuali.
E despre noi, ca societate.
De ce ni se pare acceptabil?
De ce ani la rând repetăm aceleași practici cu atât de multă nonșalanță și cruzime?
De ce lanțul e încă „normal”?
De ce cruzimea pasivă nu ne revoltă la fel de tare ca cea activă?
Anul trecut le-am văzut pe toate: animale înnecate, arse, ucise de ger, foame. Cruzime,
Poate pentru că așa arată și instituțiile noastre.
Rigide. Înghețate. Fără reacție. Nepăsătoare. Inumane. Lipsite de empatie.
Poate pentru că încrederea s-a rupt demult și nimeni nu mai simte că trebuie să răspundă pentru nimeni.
Poate pentru că ne-am obișnuit să nu vedem.
Dar lanțul vede.
Frigul vede.
Corpul care cedează vede. Simte, moare, odată cu ei și tot ce putem numi uman ..în noi înșine, sau în noi, ca societate.
Nu știm dacă putem schimba totul dintr-odată.
Știm doar că tăcerea nu e o opțiune. Ochii închiși nu fac realitatea să nu mai existe.
Dacă lanțul rămâne, gerul va ucide din nou.
Dacă închidem ochii, imaginile se vor repeta.
Dacă nu spunem nimic, devenim parte din mecanism.
Și poate, la un moment dat, o să ne întrebăm nu doar ce le-am făcut animalelor,
ci ce ne-am făcut nouă.
Ca mereu, vă rugăm : eliberați-i din lanț! Să se poată încălzi, să mai poată trăi.
Pozele , cazurile le găsiți la Ovidiu Roșu , la respectiv Alexandra Fit . Detaliile complete le gasiti in postari la cele doua asociatii extraordinare. Poza este o compilatie a celor doua cazuri. Catelul mort a fost gasit in Prahiva iar cel viu in Cluj. cel viu a primit ingrijirile necesare. Pozele le gasiti in comentarii. Va rugam sustineti cele doua asociatii care vad aceste imagini zi de zi precum si orice alta asociatie de protectie a animalelor. Am facut aceasta postare, cu cele doua cazuri pentru ca ne-a socat recurenta cu care ele apar. E momentul sa insistam IAR pe interzicerea lantului.
