19/05/2026
Όταν ο γονιός ξεχωρίζει τα παιδιά του
Ο γονιός που ξεχωρίζει τα παιδιά του συνήθως δεν λειτουργεί συνειδητά «κακόβουλα». Συχνά κουβαλά δικές του ανεπουλωτες πληγές, ανεκπλήρωτες ανάγκες και βαθιές ανασφάλειες.
Έτσι, ο γονιός μπορεί να έρθει πιο κοντά με το παιδί που τον επιβεβαιώνει, που είναι πιο συμμορφωτικό, που δεν τον αμφισβητεί και που «ταιριάζει» περισσότερο στο εσωτερικό του σενάριο. Το παιδί αυτό συχνά γίνεται ο «σύμμαχος» του γονιού. Όμως, πίσω από αυτή τη φαινομενική εγγύτητα, πολλές φορές χάνει σταδιακά την επαφή με τη δική του αυθεντική ταυτότητα και δυσκολεύεται να διαφοροποιηθεί ή να απομακρυνθεί χωρίς ενοχές.
Από την άλλη πλευρά, το παιδί που εκφράζει περισσότερη αυτονομία, που βάζει όρια ή που δεν ανταποκρίνεται στις ανάγκες επιβεβαίωσης του γονιού, συχνά αντιμετωπίζεται ως «δύσκολο», «απόμακρο» ή «αντιδραστικό». Γίνεται ο αποδέκτης της έντασης, της απόρριψης ή της προβολής των δυσκολιών της οικογένειας. Μέσα του μπορεί να αναπτυχθούν βαθύ αίσθημα απόρριψης, θυμός, αλλά και μια υπερβολική ανάγκη να μην εξαρτάται από κανέναν.
Κάπως έτσι, η αδελφική σχέση επιβαρύνεται. Δημιουργούνται ανταγωνισμός, ζήλια, θυμός και συναισθηματική απόσταση. Όμως η πραγματική σύγκρουση δεν βρίσκεται ανάμεσα στα παιδιά. Είναι αποτέλεσμα της γονεϊκής ανισορροπίας και της άνισης συναισθηματικής τοποθέτησης μέσα στην οικογένεια.
Και τα δύο παιδιά πληρώνουν το τίμημα:
το ένα χάνει την αυτονομία του,
το άλλο χάνει την αίσθηση της αποδοχής.
Σε μια τέτοια οικογενειακή δυναμική, στην πραγματικότητα, όλοι είναι πληγωμένοι.
«Ισότιμη αγάπη σημαίνει κάθε παιδί να νιώθει ότι έχει χώρο να είναι ο εαυτός του χωρίς να χρειάζεται να κερδίσει την αξία του μέσα στην οικογένεια.»
