07/01/2026
Δεν αρκεί μόνο μια προδιάθεση για να οδηγηθεί ένας άνθρωπος σε δυσλειτουργικές ή παραβατικές συμπεριφορές. Από μόνη της η προδιάθεση δεν γεννά τη βία· αλληλεπιδρά με το περιβάλλον. Κι όταν αυτό το περιβάλλον δεν στηρίζει, όταν δεν προσφέρει χώρο για να εκφραστεί ο εσωτερικός πόνος, τότε η πράξη εμφανίζεται ως εκτόνωση, ως μια απεγνωσμένη προσπάθεια να διαχειριστεί κανείς ό,τι δεν μπόρεσε ποτέ να ειπωθεί.
Η πράξη δεν εμφανίζεται ξαφνικά. Χτίζεται αργά, σταδιακά, σιωπηλά — εκεί όπου κανείς δεν είναι παρών. Εκεί όπου απουσιάζει το όριο, η σχέση, η φροντίδα, η συναισθηματική ασφάλεια.
Κάποιοι λένε: «Κι εμείς περάσαμε δύσκολα, αλλά δεν βλάψαμε ποτέ κανέναν…».
Σωστά. Γιατί κάποιοι, κάπου, βρήκαν ένα στήριγμα. Μια παρουσία που στάθηκε δίπλα τους, μια αγκαλιά, μια κουβέντα, μια στιγμή που συγκρατήθηκε μέσα τους — και αυτό, κάποιες φορές, αρκεί.
Άλλοι όμως δεν είχαν κανέναν. Κανέναν να τους ακούσει. Κανέναν να τους οριοθετήσει με αγάπη. Κανέναν να τους μάθει πώς να αγαπούν τους άλλους και, κυρίως, τον ίδιο τους τον εαυτό.
Πριν κρίνουμε έναν άνθρωπο, ας δούμε πίσω από το πρόβλημα. Ας δούμε την ιστορία του, το πλαίσιο, τις πληγές του. Γιατί συχνά, θύματα θυμάτων είμαστε όλοι μας.
Η πρόληψη δεν ξεκινά με το να κουνάμε το δάχτυλο μετά. Ξεκινά με το να βλέπουμε πριν. Με το να ακούμε, να νοιαζόμαστε, να είμαστε εκεί.
