07/01/2026
Με αφορμή την κίνηση της κυρίας Καρυστιανού να δημιουργήσει πολιτικό κόμμα και να το ανακοινώσει δημόσια, όχι με πολιτική στόχευση, αλλά ως ένα παράδειγμα ενός γενικότερου φαινομένου, θα ήθελα να μιλήσω για την ανθρώπινη φύση.
Αν παρατηρήσουμε γύρω μας, θα διαπιστώσουμε ότι οι άνθρωποι που δημιουργούν και έχουν πραγματικά μια νέα πρόταση για τα πράγματα είναι λίγοι. Οι περισσότεροι ακολουθούν (αντιγράφοντας ή μη) και άλλοι καθοδηγούνται. Όλοι, όμως, έχουν άποψη. Και όλοι κρίνουν.
Θα δείτε ανθρώπους που, ενώ δεν έχουν καμία δική τους πρόταση, τη στιγμή που κάποιος άλλος όχι απλώς προτείνει, αλλά περνά και στην πράξη, έχουν αμέσως αντιπρόταση. Έχουν αμέσως την εύκολη κρίση να πουν ότι αυτό που έγινε είναι λάθος. Από μόνοι τους, όμως, δεν μπορούν να σχεδιάσουν, να ξεκινήσουν, να δράσουν κάπως αλλιώς.
Φυσικά, όποιος πράττει και πρωτοπορεί μπορεί να κάνει και λάθη. Όμως είναι αυτός που δίνει το έναυσμα για να γίνουν πράγματα. Είναι εκείνος που βάζει τον εαυτό του μπροστά και αναλαμβάνει την ευθύνη των πράξεών του, χωρίς την ασφάλεια της απόστασης.
Για εκείνους, όμως, που απλώς κρίνουν και διαφωνούν, κατακρίνοντας τις πράξεις των άλλων, μένοντας στην άκρη και παρακολουθώντας τα τεκταινόμενα από τον καναπέ τους, τι να πούμε;
Πιθανόν, διαβάζοντας αυτό το κείμενο, να μη μπορούν να ξεχωρίσουν σε ποια από τις δύο κατηγορίες ανήκουν, γιατί η γνώμη των άλλων που υποστηρίζουν νομίζουν ότι είναι δική τους. Πιθανόν να μην αντιλαμβάνονται ότι ασκούν διαρκώς κριτική, ενώ οι ίδιοι δεν προσφέρουν τίποτα νέο στο ήδη υπάρχον σύστημα.
Μπράβο σε αυτούς που μπαίνουν μπροστά.
Μπράβο σε αυτούς που τολμούν να προτείνουν και να υλοποιήσουν.
Ακόμη κι αν κάνουν λάθη, η κατεύθυνσή τους είναι προς την εξέλιξη και τη δημιουργία. Και χωρίς αυτούς, τίποτα δεν θα κινούνταν πραγματικά προς τα εμπρός.
Ίσως τελικά το ζητούμενο δεν είναι να συμφωνούμε όλοι, αλλά να αναγνωρίζουμε ποιος δημιουργεί και ποιος απλώς σχολιάζει. Να γίνουμε πιο δεκτικοί στις προτάσεις, πιο καλοί και επιεικείς στην κριτική μας, με λιγότερες βεβαιότητες, λιγότερα στερεότυπα και περισσότερη προσωπική ευθύνη.
Ας αναλάβουμε τις ευθύνες μας με πράξεις και όχι μόνο με λόγια.
Για σκέψου τι θα άλλαζε αν, αντί να κρίνουμε, επιλέγουμε να αναλάβουμε την ευθύνη και να δημιουργήσουμε;
