16/01/2026
…Εκείνο το βράδυ ο Πέτρος ζήλεψε. Είδε την Βαλέρια να μιλάει με ένα παλιό της φλερτ που έτυχε να βρίσκεται στον γάμο που ήταν καλεσμένοι. Δεν είπε τίποτα εκείνη την ώρα, αλλά η στάση του έδειχνε το πώς ένιωθε. Όταν γύρισαν στο σπίτι, όμως, δεν ήταν το ίδιο φειδωλός με τα λόγια του…
«Τι να κάνω… Μάλλον πρέπει να δεχτώ ότι είσαι ερωτικό πλάσμα – είναι στο αίμα σου! Το έχεις πει κι εσύ, άλλωστε, μεταξύ σοβαρού κι αστείου… Οι άνθρωποι δεν είμαστε μονογαμικοί!»
…Η Βαλέρια γύρισε απότομα προς το μέρος του με βλέμμα που έτρεξε να το μαζέψει, να το διορθώσει… Να προλάβει κάτι που ένιωθε πως ξεκινούσε να ξεφεύγει!
«Μάλλον, φαντάζεσαι πράγματα γιατί δεν ισχύει τίποτα απ’ αυτά… Δεν φλέρταρα με κανέναν! Έδειχνα σε όλους ότι είμαι μαζί σου όλη νύχτα, εσύ ήσουν ο απόμακρος, όχι εγώ!»
Ο καβγάς δεν άργησε να φουντώσει. Όχι τόσο για τα γεγονότα εκείνης της βραδιάς, όσο για κάτι παλιότερο, βαθύτερο, που δεν είχε ποτέ ειπωθεί καθαρά… Λίγο καιρό μετά, ήρθαν στη θεραπεία ζεύγους. Ο Πέτρος μιλούσε κοφτά, με ένα νεύρο και μια σιγουριά που έμοιαζαν να τον κρατούν όρθιο. Η Βαλέρια καθόταν λίγο πιο πίσω στην καρέκλα της, εμφανώς θυμωμένη, αλλά με τα χέρια πλεγμένα σφιχτά, σαν να κρατούσε τον εαυτό της από κάπου…
«Δεν αντέχω να νιώθω ότι είμαι ο παράλογος της υπόθεσης!»
…είπε…
«Κι εγώ δεν αντέχω να με βλέπεις έτσι…»
…απάντησε εκείνη…
Μιλούσαν με μία ένταση που έμοιαζε να προϋπάρχει εκείνης της βραδιάς. Στην πραγματικότητα, η αντιπαράθεσή τους δεν αφορούσε κάποια παρεξήγηση για την συμπεριφορά της Βαλέριας, αλλά την στάση που κρατούσαν και οι δύο απέναντι στη σχέση τους – αυτή που τους παγίδευε σε ρόλους που δήθεν τους έκαναν να αισθανθούν ασφαλείς, με κόστος, όμως, να πάψουν να αναγνωρίζουν τους εαυτούς τους… Και οι δύο κοιτούσαν με μάτια που περίμεναν να τους πουν ποιος είχε «δίκιο» και ποιος ήταν ο παράλογος της υπόθεσης. Φυσικά, δουλειά της θεραπείας ζεύγους, δεν είναι να βρει τον «φταίχτη», αλλά να μιλήσει για το ποιοι ρόλοι κρατούν τη σχέση όρθια. Και σε αυτό το ζευγάρι, σύντομα θα φανερωνόταν πως η Βαλέρια κρατούσε τον ρόλο της συμμόρφωσης κι ο Πέτρος τον ρόλο της αναγκαιότητας.
«…Πέτρο, σαν να σε ανησυχεί όχι μόνο το να είναι επιθυμητή η Βαλέρια, αλλά και το να έχει δικές της επιθυμίες. Λες και, αν κάποια δεν σε χρειάζεται, αποκλείεται να σε θέλει. Κι εσύ, Βαλέρια, σαν να έτρεξες να μικρύνεις, να δικαιολογηθείς ότι δεν είσαι αυτή. Λες και φοβάσαι, όχι πως θα παρασυρθείς προς κάποιον άλλον, αλλά πως αν φανερωθείς όπως είσαι, δεν θα σε αντέξει ο άνθρωπος δίπλα σου. Και κάπως έτσι, καταλήγετε να συναντιέστε, όχι ως δύο πρόσωπα που επιθυμούν το ένα το άλλο, αλλά ως δύο ρόλοι που προσπαθούν απλώς να μη χαθεί η σχέση…»
Η σιωπή που ακολούθησε δεν ήταν αμηχανία. Ήταν εκείνη η σιωπή που κατεβαίνει χαμηλά, στο σώμα, και μένει. Η Βαλέρια είχε μάθει από νωρίς να διαβάζει τον χώρο. Να καταλαβαίνει πότε το φως της είναι πολύ, πότε η έντασή της ξεπερνά το ανεκτό. Όχι γιατί της το είπαν ποτέ καθαρά, αλλά γιατί το ένιωθε. Ο πατέρας της ήταν από εκείνους τους ανθρώπους που ήθελαν όλα να περνούν από τα χέρια τους. Να προσφέρουν, να φροντίζουν, να παρέχουν – όχι μόνο από αγάπη, αλλά από έναν φόβο βαθύ… Μήπως αν δεν είναι απαραίτητοι, μείνουν μόνοι. Η Βαλέρια δεν την θύμωνε τόσο, όσο τον λυπόταν∙ έβλεπε την αγωνία του να είναι αναγκαίος για να μείνει κάποιος δίπλα του.
Από την άλλη, ο Πέτρος είχε μάθει να υπάρχει μέσα από το να είναι απαραίτητος. Από μικρός. Η μητέρα του δεν τα έβγαζε πέρα μόνη της. Οι αδελφές του χρειάζονταν στήριγμα. Ο πατέρας του έλειπε – όχι συμβολικά, αλλά πραγματικά∙ είχε φύγει από τη ζωή λίγο μετά τη γέννηση της τρίτης του κόρης. Και ο Πέτρος έμαθε να στέκεται στη θέση εκείνου που κρατά. Το να αναλάβει ευθύνη, επομένως, δεν ήταν βάρος, αλλά ζητούμενο ώστε να νιώθει υπαρκτός – κι ας εγκλωβιζόταν σε έναν ρόλο που τον συνέθλιβε. Γι’ αυτό και ήταν ο πρώτος που έσπασε τη σιωπή μετά την παρέμβασή μου.
Π: «…Δηλαδή, εγώ φταίω; Έπρεπε να μην αντιδράσω;»
Θ: «Πέτρο, συνηθίζεις να αναλαμβάνεις την ευθύνη τόσο πρόθυμα; Να μπαίνεις, αμέσως, σε μία θέση όπου νιώθεις πως φταις; Σαν να λες πως πάντα αναμένεται κάτι διαφορετικό από αυτό που είσαι…»
Π: «Δεν ξέρω… Εγώ επανέλαβα μόνο αυτό που έχει ήδη πει η Βαλέρια»
Β: «Εγώ, πάλι, νιώθω πως ό,τι κι αν κάνω, είναι λάθος. Αν είμαι ο εαυτός μου, τον τρομάζω. Αν μαζευτώ, πνίγομαι…»
Π: «…Δεν είναι έτσι, δεν τρόμαξα! Απλώς, δεν μου αρέσει να νιώθω χαζός. Να βλέπω κάτι μπροστά μου και να κάνω ότι δεν το βλέπω…»
Θ: «…Σαν να λες ότι, αν δεις να κινείται σε έναν δικό της άξονα, και δεν αντιδράσεις, είναι σαν να χάνεις τη θέση σου…»
Π: «Δεν ξέρω… Δεν νομίζω καν ότι έχω θέση δίπλα της…»
Β: «Ορίστε;»
…είπε η Βαλέρια που πετάχτηκε από την θέση της…
Π: «Ναι. Αυτό λέω. Νιώθω πως δεν υπάρχει χώρος για μένα. Όχι γιατί με διώχνεις ακριβώς, αλλά γιατί είσαι αυτάρκης. Δεν χρειάζεσαι ποτέ τίποτα»
Β: «Και τι σημαίνει αυτό; Ότι για να είμαστε μαζί πρέπει να σε χρειάζομαι; Να κάνω ότι δεν μπορώ μόνη μου;»
Π: «Δεν είπα αυτό…»
Θ: «Σαν να μιλάς, Πέτρο, όχι ακριβώς για το να σε χρειάζεται ώστε να επιβιώσει, αλλά για το να νιώθεις ότι χωράς δίπλα της με κάποιο τρόπο που είναι απαραίτητος στον αλλον…»
…Στις ανθρώπινες σχέσεις, η ανάγκη λειτουργεί σαν ρόλος. Σαν θέση. Μας δίνει σχήμα και μας λέει ποιοι είμαστε για τον άλλον. Όταν κάποιος μας χρειάζεται, ξέρουμε πού στεκόμαστε, τι προσφέρουμε, ποια είναι η χρησιμότητά μας δίπλα του. Η επιθυμία, από την άλλη, δεν οργανώνεται γύρω από ρόλους∙ δεν ζητά εγγυήσεις, ούτε σταθερές θέσεις. Ανοίγει χώρο. Και στον ανοιχτό χώρο είναι εύκολο να νιώσει κανείς εκτεθειμένος – χωρίς διαβεβαίωση ότι ο άλλος θα μείνει. Κι έτσι, όταν βλέπουμε την επιθυμία του άλλου να κινείται ελεύθερα, δεν ζηλεύουμε απλώς. Δεν απειλείται η σχέση∙ απειλείται το σχήμα μας μέσα σε αυτήν.
Π: «Ναι, κάπως έτσι…»
Θ: «Σαν να πονάτε και οι δύο στο ίδιο σημείο, αλλά από αντίθετες πλευρές. Εσύ, Πέτρο, πονάς μήπως δεν σε χρειάζονται. Κι εσύ, Βαλέρια, μήπως πρέπει άλλη μια φορά να εξαφανιστείς για να μείνει ο άλλος όρθιος»
Π: «Εγώ δεν είπα ότι θέλω να εξαφανιστεί κανείς!»
Β: «Ναι, αλλά δεν αντέχεις και όταν παραεμφανίζομαι! Φαίνεται ότι σε ενοχλεί!»
Π: «Μια χαρά αντέχω! Απλώς, όταν σε βλέπω να ασχολείσαι με τόση διάθεση με τη δουλειά σου, να ετοιμάζεις όλο χαρά τα πράγματά σου κάθε φορά που είναι να πας ταξίδι στο εξωτερικό, νιώθω ότι δεν χωράω σε όλο αυτό…»
Θ: «Είναι σαν η λάμψη της εκείνη τη στιγμή να σου θυμίζει ότι δεν είσαι απαραίτητος για να σταθεί – μπορεί και μόνη της. Κι αυτό δείχνει να σε πονάει – όχι επειδή θέλεις να την κρατήσεις πίσω, αλλά ίσως επειδή χωρίς αυτό τον ρόλο, αισθάνεσαι πως δεν μπορείς να την ακολουθήσεις μπροστά…»
Π: «Ναι…»
Θ: «Σαν να παραδόθηκες σιωπηλά σε αυτή τη θέση από πολύ νωρίς –να υπάρχεις μέσα από το βλέμμα και την ανάγκη του άλλου. Να κινείσαι πάντα σε συνάρτηση ως προς κάποιον∙ να παίρνεις σχήμα από το πού σε χρειάζονται, όχι από το πού στέκεσαι εσύ…»
…ο Πέτρος έμεινε σιωπηλός…
Θ: «…Και ίσως γι’ αυτό να τρομάζει τόσο η στιγμή που η Βαλέρια κινείται με κέντρο τον εαυτό της. Όχι γιατί σε αφήνει πίσω, αλλά γιατί σε φέρνει αντιμέτωπο με το ερώτημα… Ποιος είμαι όταν δεν ορίζομαι από το τι χρειάζεται ο άλλος από μένα;»
Β: «Κι εγώ τότε κάνω πίσω… Για να είσαι εσύ καλά…»
Θ: «Και κάπου εκεί, η σχέση σας ησυχάζει, αλλά εσείς όχι. Απομένετε γεμάτοι ένταση…»
Β: «Μπαίνουν τα πράγματα σε τάξη, αλλά εγώ νιώθω άδεια…»
Π: «Κι εγώ νιώθω πως ό,τι κι αν κάνω δεν είναι αρκετό…»
Πλέον, η αλήθεια πίσω από την κόντρα τους μιλούσε δυνατότερα. Η Βαλέρια δεν φοβόταν τη ζήλια του Πέτρου – φοβόταν ότι πρέπει να εγκαταλείψει το επιθυμείν της και να παραδοθεί σε έναν ρόλο που κρατούσε τη σχέση ήρεμη. Κι ο Πέτρος δεν φοβόταν την απώλεια της Βαλέριας – φοβόταν την απώλεια της ταυτότητάς του δίπλα σε μια γυναίκα που δεν τον χρειαζόταν για να σταθεί.
Θ: «Σαν να κρατιέται η σχέση σας από μια εύθραυστη ισορροπία… Εσύ, Πέτρο, νιώθεις ασφαλής όταν σε χρειάζονται γιατί δεν ξέρεις πώς είναι δυνατόν να κινηθούν δύο άνθρωποι σε διαφορετικούς άξονες και παρόλα αυτά να επιλέξουν να είναι μαζί∙ κι εσύ, Βαλέρια, όταν δεν χρειάζεται να εμφανιστείς ολόκληρη,
γιατί έτσι μπορεί κάποιος να πάρει πρόσβαση μέσα σου και να καταλήξεις να αμφιβάλλεις όχι μόνο γι’ αυτά που αποφασίζεις, αλλά και για το ποια είσαι…»
Π: «Δεν θέλω να είναι έτσι όμως…»
Β: «Αλλά είναι! Σου είπε κανείς ότι δεν σε θεωρώ αρκετό; Δηλαδή όλα όσα κάνω, όλα όσα κρατάω για να μην τσακωθούμε, για ποιον τα κάνω, αν όχι για εμάς; Γιατί πρέπει να είμαι πάντα εγώ αυτή που μαζεύεται;»
Π: «Άσε, βρε Βαλέρια! Πότε δεν έκανες το δικό σου, εσύ, στην σχέση; Αφού στο τέλος κάνεις πάντα αυτό που θέλεις…»
…Περισσότερο από σιγουριά, όμως, αυτή η φράση έκρυβε φόβο. Έναν φόβο του οποίου ο πυρήνας ήταν απλός, αλλά αμείλικτος… Η επιθυμία δεν χρειάζεται λόγο – και αυτό είναι που την κάνει επικίνδυνη…
Β: «Τι εννοείς; Ξέρεις πόσες φορές έχω κάνει πίσω για να μην στενοχωρηθείς;»
Π: «Δεν σου το ζήτησε κανείς!»
Β: «Δεν χρειάστηκε. Το βλέπω. Το νιώθω»
Θ: «Σαν να έχεις μάθει, Βαλέρια, να διαβάζεις το βλέμμα πριν γίνει λέξη. Να νιώθεις πως ό,τι κι αν κάνεις, πρέπει πάντα να έχεις ένα μέρος της προσοχής σου
στραμμένο στον άλλον… Ίσως, όχι μόνο επειδή φοβάσαι ότι τον αφήνεις πίσω, αλλά επειδή φοβάσαι να κινηθείς χωρίς ένα βάρος ως σημείο αναφοράς… Χωρίς κάτι να σε κρατάει…»
Β: «Δεν το είχα σκεφτεί έτσι… αλλά ναι. Πάντα προσέχω για κάτι, για κάποιον…»
Θ: «Σαν το να κουβαλάς κάποιον κρατάει κι εσένα σε τροχιά. Σαν να χρειάζεσαι ένα βάρος για να ξέρεις, όχι μόνο που βρίσκεσαι, αλλά και ποια είσαι. Λες και όσο κινείσαι κόντρα σε κάτι, τόσο είσαι βέβαιη ότι δεν έχεις μπει στο κανάλι κανενός – ότι παραμένεις εσύ και δεν έχεις χαθεί στην εκδοχή του άλλου…»
Π: «Κι εγώ τότε νιώθω ότι δεν με χρειάζεσαι. Ότι, απλώς, είμαι εκεί»
Θ: «Μοιάζει να συναντιέστε σε δύο διαφορετικές αγωνίες. Εσύ, Πέτρο, ψάχνεις μια ανάγκη για να βεβαιωθείς ότι υπάρχεις δίπλα στον άλλο. Κι εσύ, Βαλέρια, κρατάς μια ανάγκη για να μην ανοίξει υπερβολικά ο χώρος και χαθείς μέσα στον άλλο και στο τι θέλει εκείνος…»
Β: «Αν δεν κάνω πίσω, φοβάμαι ότι πάλι κάποιον θα πληγώσω…»
Θ: «Κι αν κάνεις πίσω, ποιον πληγώνεις;»
Β: «Εμένα…»
Θ: «Όχι μόνο. Γιατί όταν μικραίνεις την παρουσία σου, Βαλέρια, δεν προστατεύεις μόνο τον Πέτρο. Τον τοποθετείς και σε μια θέση πολύ δύσκολη – στη θέση εκείνου που δεν αντέχει»
Β: «Δεν ήθελα ποτέ να τον δω έτσι, αλλά κάθε φορά που σκεφτόμουν να μιλήσω λίγο παραπάνω για αυτά που κάνω, ένιωθα ότι θα τον στενοχωρήσω. Και έτσι, έκρυβα τον ενθουσιασμό μου για τη δουλειά μου ακόμα πιο βαθιά…»
Θ: «Αντιλαμβάνομαι ότι έχεις τους λόγους σου – λόγους που σου έδωσε κι ο ίδιος. Αλλά, δεν στεκόσουν απέναντί του καθαρά. Στεκόσουν πλάι του μισή. Κι εκείνος ένιωθε πως αυτό που ζείτε δεν είναι αληθινό – όχι επειδή λείπει η αγάπη, αλλά επειδή λείπει η δοκιμασία. Η πίστη ότι θα τα καταφέρετε…»
Π: «Σαν να ζω δίπλα σε κάποια που δεν μου επιτράπηκε ποτέ πραγματικά να αγγίξω…»
Β: «Εγώ το έκανα για καλό, ένιωθα ότι έτσι σε φρόντιζα…»
Θ: «Μερικές φορές, η φροντίδα γίνεται ένας τρόπος να αποφύγουμε το ρίσκο της συνάντησης. Γιατί αν σταθείς απέναντί του ολόκληρη, Βαλέρια, τότε θα πρέπει να αντέξεις και την πιθανότητα να μη μπορέσει. Κι αυτό είναι πιο δύσκολο από το να μικρύνεις…»
…Όταν η σιωπή έκανε τον κύκλο της, ήταν η Βαλέρια που μίλησε πρώτη αυτή τη φορά…
Β: «Και τώρα τι κάνουμε;»
…Αυτό είναι το ερώτημα που απασχολεί όλους… «Και, τώρα, τι… Τί κάνουμε, τί πρέπει να κάνουμε, τί διαλέγουμε;» Σκοπός, όμως, δεν είναι να διαλέξει ένα ζευγάρι ανάμεσα στην επιθυμία και τη σχέση∙ σκοπός είναι να αντέξουν δύο άνθρωποι να υπάρχουν χωρίς να γίνουν ρόλος. Γιατί το πιο δύσκολο, δεν είναι να αγαπήσουμε κάποιον, όσο να αντέξουμε να μας επιθυμούν χωρίς να μας χρειάζονται – και να επιθυμούμε χωρίς να κρυβόμαστε για να μη χαθούμε.
Θ: «Ίσως, για πρώτη φορά, δεν χρειάζεται να κάνετε τίποτα. Ίσως χρειάζεται μόνο να μείνετε λίγο εδώ. Εσύ, χωρίς να μικραίνεις για κάποιον. Κι εσύ, χωρίς να χρειάζεται να κρατήσεις κάποιον»
Π: «Κι αν δεν τα καταφέρουμε;»
Θ: «Τότε θα το δείτε μαζί. Όχι προκαταβολικά. Και αυτό, όσο κι αν φοβίζει, είναι λιγότερο μοναχικό από το να ζείτε σε χαμηλή ένταση…»
Β: «Δεν ξέρω αν μπορώ να δείξω έτσι απλά όλα όσα είμαι… Κατευθείαν…»
Π: «Ούτε εγώ ξέρω αν μπορώ να τα αντέξω…»
Θ: «Αυτό, όμως, είναι διαφορετικό από το να το αποφασίσετε πριν συμβεί…»
…Για πρώτη φορά η σιωπή τους δεν ήταν βαριά. Ήταν ζωντανή…
