20/03/2026
گاهی تاریخ، ما را در موقعیتهایی قرار میدهد که هیچچیز در کنترلمان نیست…
نه تصمیمهای بزرگ، نه سرنوشت کشورها، نه حتی فردای قابل پیشبینی.
اما در دل همین ناپایداری، یک چیز هنوز در اختیار ماست:
انتخاب ما برای چگونه بودن.
میگویند:
«حتی اگر بدانم فردا جهان نابود میشود، امروز درخت سیبم را میکارم.»
و دیگری میگوید:
«دنیا را کمی بهتر از آنچه تحویل گرفتهای، ترک کن.»
شاید امروز، این جملات بیش از همیشه واقعی باشند.
در زمانهای که اخبار، اضطراب میسازند
و آینده، مهآلود و نامطمئن به نظر میرسد…
این ما هستیم که تصمیم میگیریم:
آیا تسلیم ترس شویم؟
یا در دل همین ترس، انسان بمانیم؟
شاید نتوانیم جلوی جنگ را بگیریم،
اما میتوانیم جلوی گسترش نفرت را در درون خودمان بگیریم.
شاید نتوانیم جهان را یکشبه نجات دهیم،
اما میتوانیم برای یک نفر،
یک رابطه،
یک خانواده…
کمی امنتر، آرامتر و مهربانتر باشیم.
امروز اگر بتوانی
کسی را کمتر برنجانی،
کسی را بیشتر بفهمی،
یا حتی خودت را کمتر قضاوت کنی…
تو داری همان «درخت سیب» را میکاری.
و شاید همینها،
تنها چیزی باشند که جهان را نجات میدهند.
نه سیاست،
نه قدرت،
بلکه انتخابهای کوچک و انسانی ما…
🌱
دنیا شاید جای امنی نباشد،
اما میتواند با حضور،
کمی قابلتحملتر شود.
:::پ.ن :خانه پدری در میان هیاهوی جنگ ،اخرین روز های اسفندماه پر اضطراب ۱۴۰۴ در میان شلوغی های بی پایان شرکت و کلینیک درگیری های اخرسال به پیشنهاد پدرم مشغول حرس کردن کهنه درخت انگور داربست خانه پدری چند لحظه ای فارغ از زمان و مکان و به امید رویش دوباره و دوباره زنگی ،عشق و امید ….
