02/02/2026
Hvað gerist í þerapíu-ferlinu þegar skjólstæðingur kemur til mín?
Þerapíu-ferlið hefst ekki á greiningu, markmiðum eða lausnum.
Það hefst á fundi með tveimur sálum.
Skjólstæðingur kemur inn í rými þar sem ekkert þarf að sanna, útskýra til hlítar eða laga strax. Fyrsta skrefið er að fá að vera eins og maður er, með sína sögu, tilfinningar og líkamlega upplifun — án dóms.
Ég hlusta ekki aðeins á það sem sagt er með orðum, heldur líka á það sem kemur fram á milli orðanna.
Hvernig sagan situr í líkamanum.
Hvar spennan býr.
Hvað tekur pláss og hvað hefur lengi verið haldið niðri.
Í ferlinu vinnum ég með:
-hvernig reynsla og lífssaga hafa mótað tilfinningalíf og sjálfsmynd
-hvernig líkaminn bregst við og geymir óunnar tilfinningar
-hvernig allar tilfinningar eru velkomnar og fá að koma upp á öruggan hátt
Ég gef ekki ráð um hvernig skjólstæðingur „ætti“ að vera eða hvað hann „ætti“ að gera.
Ég styð við að viðkomandi hlusta á sjálfan sig, skilji eigin viðbrögð og finni tengingu við sig á ný.
Unnið er með orð.
-með kyrrð.
-með líkams skynjun eða innra samtal við yngri hluta sjálfsins.
Ferlið er einstaklingsmiðað og lifandi — engir tveir tímar eru eins.
Það sem ræður ferðinni er hraði skjólstæðingsins, ekki fyrirfram ákveðið plan.
Markmiðið er ekki að verða „betri útgáfa“ af sjálfum sér.
Heldur að verða meira heill, með meiri skilning, mýkt og rými fyrir það sem er.
Þerapían er því ekki aðeins samtal —
hún er rými þar sem maður má smám saman koma heim í eigin líkama og líf.
