𝐼𝑧𝑎𝑏𝑒𝑙𝑎 𝑁𝑖𝑡𝑘𝑎 • w rytmie ciała i natury (2026)

23/06/2024

Wytańcz, wytrząś, idź do przodu! - tak czy nie?

W świecie ruchowców obserwuję tę tendencje. Widzę to działanie też u siebie. Na tym to polega - ruch, endorfiny, adrenalina, dopamina i inne - i dalej chce się żyć, mamy siłę na nowy dzień, czujemy się lepiej. Jedni lubią w grupie, drudzy w pojedynkę. Może to być rower, bieganie, może być basen, ruch improwizowany, taniec, siłka, movement, potańcówki i co tam jeszcze kto lubi. Żeby nie było - to jest jak najbardziej ok. Gdybym była lekarką, przepisywałabym wszystkim ruch na recepcie. Jednak jak to zazwyczaj w życiu bywa, jest drugie dno tego tematu i chce je dzisiaj unaocznić.

Ruch, taniec może być ucieczką. Pomaga „przelecieć” ponad TYM, co uwiera. Można sobie w ciągu liniowym stworzyć serię dawki endorfin i lecieć dłuuuugo na fali ekstazy.

Znacie to? Ja tak. Ja uwielbiam tam być. Uwielbiam to poczucie FLOW, zapętlenia, pobudzonej wyobraźni, kreatywności, transu, wspólnotowości - im więcej ruchu - tym mniej zmęczenia i jeszcze, jeszcze, jeszcze.

Są takie momenty w życiu, kiedy warto sprawdzić czy owym FLOW nie przykrywam czegoś, co jest teraz trudne w moim życiu, z czym się właśnie zmagam. W relacjach z bliskimi, w pracy, w społeczności, do której przynależę, itd.

Bo być może FLOW daje zaledwie mięśniowe/sprawnościowe/przyjemnościowe poczucie siły, pozostawiając nasz wewnętrzny dzbanek miłości pustym i odcina od spłynięcia w głębiny mroku, by sprawdzić co jest w tych ciemnościach. A to jest przecież nasz kierunek wzrostu.

08/03/2024

Przez lata chodziłam po ciemnych lasach, najchętniej sama i bez latarki, chłonąc głębię mroku i odczucia jakie przynosił. Uwielbiałam wirujące we mnie uczucie ekscytacji, a z drugiej strony miałam ochotę zwiewać czym prędzej.

Ostatnio coś się zmieniło. Chcę jasności, światła. Ciemny las nocą jest wspaniały, inspiruje mnie i wypełnia, to zostało. Niemniej jednak zaczęło mnie ciagnąć do świtu, do poranka, do budzącego się życia, jego obserwacja zachwyca mnie i dodaje mi skrzydeł.

Kilka dni temu wstałam o świcie i podziwiałam jak staje się dzień.

Mija właśnie rok od kiedy rozpoczęłam swój pierwszy cykl warsztatowy. Nazwałam go Roztopy - uśmiecham się na wspomnienie tych spotkań. Wiem, że kiedyś przyjdzie czas na powtórkę tego cyklu, bo szkoda, żeby po jednej rundzie wylądował w szufladzie. Tym samym nie mogę uwierzyć, ze to już tyle czasu minęło, wcale nie lekkiego - co wzlot, to upadek. Zaobserwowałam zależność - im więcej upadków i mojego przyzwolenia na nie, tym więcej wsparcia. Jestem wdzięczna za obecność bliskich mi osób, przyjaciół, za dodawanie mi otuchy. Nie raz i nie dwa pomogliście mi pozbierać się z rozsypki, bez Was już dawno zakopałabym wszystko w dołku. Jestem też wdzięczna sobie za rozpoczęcie tej drogi, bo ogromnie mnie ona cieszy i wiem, ze idzie prosto z serca.

A w jakiej porze dnia Ty łączysz się ze sobą?

01/02/2024

Im droższe coś jest naszemu sercu, tym trudniej z tym wyjść do świata i się tym dzielić. Tak to działa. Im bardziej wychodzimy do świata z tym, co przebudza się w głębi nas, tym większe daje nam to spełnienie.
Jeżeli coś jest nam drogie, ważne, bliskie, chcemy to chronić i siebie w tym też. By uniknąć odrzucenia, krytyki, poczucia mizerności, w towarzystwie lęku trzymamy się miejsca, które dotychczas zyskało społeczne niewysłowione przyzwolenie, przynajmniej w naszej głowie. Jednak czy skrywanie się w swojej „mniejszej” historii pozwala w pełni żyć? Ile zabiera energii twórczej?
Mam dla Ciebie dobrą wiadomość. Świat czeka i potrzebuje naszego działania z misji, z głosu serca, podszeptu duszy. Czasem trudno jest go usłyszeć i utwierdzić się w przekonaniu, że to, co słyszymy to prawda. Wokół sporo jest zagłuszaczy… �Pamiętajcie, że jest świat przyrody, tam dusza śpiewa najgłośniej.
A w ciemnym lesie najwyraźniej widać strachy, które wskazują dalszą drogę.

Wrzucam tu zdjęcia z mojego performansu, sprzed kilku lat. Był dla mnie ważny i nie umiałam się nim podzielić z innymi, opowiedzieć, zaprosić. Tymi zdjęciami chcę dać mu uwagę, której wtedy nie dałam rady.

04/10/2023

Zimno, brzydko, ciemno, plucha czeka tuż za rogiem. Będzie już tylko gorzej, aż do ciemnej zimy.
Czy właśnie zaczynasz się zastanawiać jak tu sobie życie zorganizować, by zamieszkać na Kanarach?

A gdyby się okazało, że w rytmie roku jest więcej sensu niż się można spodziewać? Skoro jesteśmy w Polsce, gdzie jesień jest jaka jest, czy można z niej skorzystać?
Wpierw warto zadać sobie pytanie czym ona jest? Jaka jest Twoja wiosna? A lato? zima? Czy w swoich codziennych działaniach sięgasz po płynącą z nich moc?

Świat jest rytmem, który można rozpoznać w porach roku, porach dnia, fazach księżyca, ruchu ciała, itd. - istotą rzeczy jest go usłyszeć. A dalej - poczuć, pamiętać i zostać na niego uważnym.

Natura manifestuje swoje piękno w cyklach, tym samym sięga swej pełni. Jak mogłaby puścić młode pędy wiosną, gdyby nie umarła jesienią? To jest jej mądrość, którą się z nami dzieli, dając nieustanne lekcje jak się stawać.

Jesteśmy częścią tej rzeczywistości, mieszkańcami tej planety, urodzeni ze swoim jedynym, unikatowym znaczeniem nieobojętnym dla świata. Co się kryje pod słowem znaczenie? Nasze zdolności, talenty, dary, wszystko co sprawia, że oczy błyszczą nam na samą myśl o tym. Czy pamiętasz co to jest?
Mogło się zdarzyć, że je stłumiliśmy, zapomnieliśmy albo zaniedbaliśmy, bo np. nie było przestrzeni, by się tym zająć. Na szczęście nasza obecność tutaj potwierdza, że wcale nie jest za późno.

-development

07/08/2023

How to be a person here? Who are we and where are we coming from? Very simple questions, you may say, reading from the superficial level, but there is also a deeper way of reading, and a deeper answer to discover.

How to be a person, a world making person?

I spent a week walking with this question. It’s not a lot, it’s merely sowing the seed. To make it happen there are right conditions needed, so I’m grateful for receiving them and in the same way for learning how to offer it to the other.

The closer I am to my deeper meaning, the less I see. There is a strong feeling of uncertainity and a desire to awake more inner trust to go blind. Does fear might become pleasure instead of being a stop sign? I think so. There is a lesson waiting for me, lesson to loose the path and fall down - necessary to recall the needed trust.

Thank you, Streamline Trainers - Sandra Horea, Antonio Cargnello, Patrik Golob, for guidence towards those discoveries, holding the safe space and inviting us to built an authentic community, awakening our bodies and love towards nature. To support a personal growth, there is a village needed too.

During this week, I experienced so much aboundance, or maybe finally, I was able to notice. There are some simple and meaningful circumstances supporting the process of our inner journey such as a beautiful venue - Valpore, I know it’s not the last time being there, coz this place is feeding my soul. My body was also fed, thank you Le Gemme and Kristaps Ditke for all the goodies you cooked, never forgetting to add some love in.

Teatro Invisibile Actions for Change

09/06/2023

Jak było poprzednim razem?
Kilka opinii z minionych warsztatów 🙂

fot. Łukasz Gryko

09/06/2023

Fantastycznie jest robić kursy, szkolenia, szkoły, rozwijać się, jednak prawda jest taka, że to na zdjęciu powyżej siedzą jedni z moich najważniejszych mentorów. Na co dzień spędzam z nimi czas jako tutorka w wolnej leśnej szkole (którą nota bene polecam wszystkim z Poznania i okolic).

Nikt tak jak oni nie potrafi wyciągnąć mi przed nos przestrzeni, nad która dobrze by było popracować. Mało kto jest tak doskonałym przykładem jak wybierać siebie, ufać sobie, działać zgodnie z sobą. Są nieustanna inspiracją jak doświadczać życia z pasja, eksperymentować podążając za ciekawością, eksplorować to, co właśnie jest tematem numer jeden.

Oni od razu wiedzą kiedy jestem nieautentyczna, kiedy nie wierzę w to, co mówię, kiedy chcę zrobić coś bardziej z powinności, niż z sensu, kiedy mam gorszy dzień, ale też i ten lepszy. I natychmiast odbijają mi to w lustrze.
Motywatorzy do wsłuchiwania się w wewnętrzny głos duszy, ten prawdziwy. Doskonały bufor rozwojowy.

Czasem myśle, że dorośli mają dzieci po to, by ich dziecięca część nadal mogła być żywa. Wierzcie mi, na to nie trzeba mieć specjalnego przyzwolenia - można się po prostu bawić w życiu. Zdaje się to być niezbędne w byciu człowiekiem. Nasze naturalne dziecko to siła kreatywności, warto ja karmić i dostarczać przeżyć.

09/06/2023

Embodiment, czyli o co tak właściwie chodzi?
Po polsku „ucieleśnienie”. Wybieram wersję angielską ze względu na upodobanie, choć po zastanowieniu stwierdzam, że polska wersja też ma sens.

Ciało robi na mnie wrażenie. Jest nośnikiem... właściwie, chyba wcale nie przesadzę, jak powiem, że wszystkich informacji o nas. Znaczenie ma jak siedzę, chodzę, jaką mam postawę, w jaki sposób czuję, myślę czy odbieram świat, jaką mam tego świadomość, w jakim stopniu zauważam jak jest. Mogę oszukiwać swoje myśli, jednak nie ciało, ono szybko daje zwrot, czasami po prostu nie umiemy go usłyszeć.

Na warsztatach będziemy odkrywać jak poprzez ruch, taniec, zabawę, używając ruchu improwizowanego, elementów kontakt improwizacji, metod empatycznej komunikacji, ćwiczeń świadomości ciała, itp. bardziej zrozumieć czego potrzebujemy w życiu oraz szukać wsparcia w sprostaniu wyzwaniom dnia codziennego, w słuchaniu głosu naszej duszy. Możecie mi wierzyć lub nie, naprawdę najłatwiej jest rozpocząć naukę poprzez ruch. Warto sprawdzić.

fot. Luiza Stosik-Turek Fotografia

09/06/2023

Natura jest inspiracją jak żyć w pełni, w całości, jak sięgnąć i maksymalnie wykorzystać oferowane przez świat zasoby. Można to zaobserwować wędrując po dzikiej puszczy, obserwując stare, kilkaset letnie drzewa porośnięte mchem oraz żyjące na/w nich stworzenia. Czasem jednak nie potrzeba wielkiej wyprawy w las, wystarczy przyjrzeć się roślinkom hodowanym, chociażby na parapecie we własnym pokoju - jak walczą o światło, jak się ku niemu wychylają i chłoną co jest dostępne, jak pozwalają się karmić, by rosnąć. Natura tworzy jeden, wielki, współpracujący ze sobą organizm i doskonale wie jak przygotowywać się do zmian, gromadzić siły, odpoczywać, by za jakiś czas narodzić się na nowo.

Wierzę, ze każdy i każda z nas jest wyjątkowy_a, jedyny_a w swoim rodzaju. Przyroda jest przewodniczką manifestacji piękna i unikatowości. Wspiera w poszukiwaniu własnych cudów i supermocy. Czy to rośliny, czy rozmaite żyjątka, choćby te najmniejsze, wszystko to uczy jak chłonąć obfitość i dzielić się nią z innymi.

Dlatego jako miejsce dla moich warsztatów wybrałam jurtę, bardzo blisko lasu. Dużo czasu w nim spędzimy, to pewne. Będziemy szukać swojego miejsca w tym wielkim mechanizmie, wpierw szukając klucza do zrozumienia własnego ciała. O tym będzie w następnym poście.

fot. Luiza Stosik-Turek Fotografia

𝐼𝑧𝑎𝑏𝑒𝑙𝑎 𝑁𝑖𝑡𝑘𝑎 • w rytmie ciała i natury

23/06/2024

08/03/2024

01/02/2024

04/10/2023

07/08/2023

09/06/2023

09/06/2023

09/06/2023

09/06/2023

Address

Website

Alerts

Shortcuts

Share