04/03/2026
មិនស្រេក ក៏ត្រូវតែទឹក
តើលោកអ្នកដឹងទេថានៅក្នុងរាងកាយរបស់យើងបញ្ចេញជាតិទឹកប៉ុន្មានលីត្រក្នុងមួយថ្ងៃ?
ទឹកជាសារធាតុសំខាន់ និងចាំបាច់សម្រាប់ទ្រទ្រង់ជីវិតមនុស្ស សត្វ ជាងចំណីអាហារទៅទៀត បន្ទាប់ពី ខ្យល់ ។ ដូច្នេះ យើងត្រូវតែផឹកទឹក ទោះបីជាមិនស្រេកក៏ដោយ ។ ព្រោះអ្វី?
ព្រោះថា ការមានអារម្មណ៍ស្រេកទឹក ពុំមែនជាសញ្ញាត្រឹមត្រូវបង្ហាញពីស្ថានភាពខ្វះខាតធាតុទឹកនៅក្នុង សរីរាង្គកាយរបស់យើងនោះទេ។ ទំរាំយើងដឹងថាស្រេកទឹក វាហួសពេលទៅហើយ ដោយសារការខ្វះខាតជាតិទឹក វាកើតមាននៅក្នុងខ្លួនយើងរួចជាស្រេចទៅហើយដែរ។ ហេតុផលមួយទៀត គឺនៅពេលដែលយើងកាន់តែចាស់ អារម្មណ៍ស្រេកទឹកកាន់តែយឺតយ៉ាវណាស់ទៅទៀត និងមាននិន្នាការពុំសូវអើពើ ពុំសូវដឹង និងពុំសូវយកចិត្តទុក ដាក់ទៀតផង។ ហេតុផលទីបី គឺការរក្សាជាតិទឹកក្នុងរាងកាយពុំមែនថយចុះទៅតាមអាយុកាលរបស់យើងនោះ ទេ។ ពិតមែនហើយដែលថា តម្រូវការទឹករបស់សរីរាង្គមួយចំនួនថយចុះ គឺទារកមានធាតុទឹក ៧៥% ពេលមាន អាយុពី ៧០ឆ្នាំឡើងទៅធាតុទឹកនៅតែ៥០% ប៉ុណ្ណោះរមែន ប៉ុន្តែយើងនៅតែបន្តបញ្ចេញជាតិទឹកពីក្នុងខ្លួនរៀងរាល់ ថ្ងៃជាដដែល ។
មួយថ្ងៃៗ យើងបញ្ចេញជាតិទឹកពីក្នុងខ្លួន +
តាមស្បែក : ញើស និងចំហាយញើសចំនួន ៥០០ ម.ល
តាមបស្សាវមគ្គ : ទឹកមូត្រពីមួយលីត្រទៅមួយលីត្រកន្លះ
តាមវច្ចមគ្គ : ក្នុងលាមកពី ១០០ ទៅ ២០០ ម.ល.
តាមការដកដង្ហើម : ចំហាយទឹកពី ៤០០ ទៅ ៥០០ម.ល.។
ដើម្បីទូទាត់នឹងការខាតបង់ជាតិទឹក ដូចបានរៀបរាប់ខាងលើនេះ យើងត្រូវផឹកទឹកមួយថ្ងៃឱ្យបានយ៉ាងតិច ក៏មួយលីត្រកន្លះទៅពីរលីត្រវិញដែរ ទើបគ្រប់គ្រាន់ ។
ក្នុងករណីមានជំងឺរាកមូស នោះរាងកាយយើងមានការបាត់បង់ជាតិទឹករឹតតែធ្ងន់ធ្ងរ ទាមទារការបំពេញ ជាតិទឹកឡើងវិញ រួមផ្សំជាមួយនឹងការព្យាបាល ដូចជាទឹកអូរ៉ាលីត ទឹកដូង ទឹកបបរ... ។ល។ ពុំនោះទេ អ្នកជំងឺ ប្រៀបដូចជារុក្ខជាតិដែលខ្វះទឹក អាចរញមស្លោក ស្រពោន ក្រៀម និងស្លាប់បាន។
មានវេជ្ជបណ្ឌិតជាច្រើនបានទូន្មានអ្នកជំងឺជារឿយៗ ឱ្យឧស្សាហ៍ទទួលទានទឹកឱ្យបានច្រើនជាអតិបរមា ក្នុងមួយថ្ងៃ១ ។
តាមពិតទៅ របៀបព្យាបាលដោយការទទួល់ទានទឹក មានតាំងពីបូរាណកាលយូរយារណាស់មកហើយ គ្រាន់តែជាទឹកធម្មតានោះ ត្រូវបានព្រះឥន្ទ ព្រះព្រហ្ម ព្រះសង្ឃ ឬរូបអ្នកតាប្រសិទ្ធីប្រគល់ឱ្យជាទឹកសក្តិសិទ្ធិយក មកឱ្យអ្នកជំងឺទទួលបាន អាចកម្ចាត់បង់នូវរោគាព្យាធិបាន។
ក្នុងសៀវភៅ វិធីព្យាបាលរោគដោយការទទួលទានទឹក” របស់លោក(លី អាប៊ុន)។
