28/08/2022
Бұл жазба бұрынғыдан өзгерек…
Жазу, білген түйгенімді, ақ параққа түртіп қойып, өз ойымды солай жеткізу маған мектеп кезінен жеңілдеу болды. Басқалар сияқты досым деп, ішкі жан сырымды ақтарып, шер тарқатып айтпаппын ешкімге.
Қазір сол ақ парақтың орнын, осы Инстаграм басты мен үшін. Бұл жерде қалай бар, еш бүкпесіз бәрін жазып, бөлісіп жүремін.
Кейбір адамдар түсінбей, не осы айтып бәрін дейтінде шығар( примерно білем кімдер екенін😄) .
Но білесіздерма, мен Мамам өмірден қайтқаннан кейін, миым бірден не осознано елдің сөзін елемеу деген установканы қабылдапты.
Ұят болады, анау былай дейді, сөйлейді деген ой миымда мүлде жоқ қазір…
Мамам барда, ұятты болып мамама жаман сөз келмесін, деген оймен өстік. Мамам как будто, сол мидағы шектеуімізді өзімен бірге алып кеткендей болды..
Сол үшінде мен удобный келін, әйел, дос болуға тырыспаймын. Ел айтадығой ұят болар деп өз қалауымды шектемеймін( ну конечно в меру дозволенного).
Не істесемде бірінші Алладан хайырлысын сұрап, шын жүрегіммен ниетпен жасаймын.
Аяқ асты бұндай жазба жазуымның себебі де бар).
Елдің ойы өз өмірінен маңыздырақ адамдарды көріп, таң қалғаннан, менде неге ондай сезім жоқ екен деп миымды қазбалап, жауабын тапқаннан кейін, Альберт Энштейн сияқты “эврика” дедім).
Сіздерге де айтарым адамның разылығы үшін жасаған ісің, соңында разочарованиеге әкелуі мүмкін. Соңында кімді кінәлйәсің?
Әрине өзің!
Сол үшін бірінші өз ойыңмен, жүрегіңмен санасып жасайғой не нәрсені….