A Lot Of Complexity

24/05/2026

Deze zomer nodig ik je graag uit voor een existentiële levenswandeling. In een kleine groep wandelen we meditatief door het Wilgenbos, ons onderweg lavend aan poëzie, tot onze verbeelding sprekende natuurkennis, schitterend en innemend groen, stilte en elkaars stille getuigen zijn.

Tijdens de wandelingen gids ik ons ongedwongen 'doorheen' levensvragen als "Wie ben ik?", "Wat is mijn plek in de wereld?" of "Wat is goed?" Samen maken en dragen we de ruimte waarbinnen ieder open onderzoekt wat er zich ontvouwt in ieders leven, wat er opleeft en wat er uit één valt. We worden sensitief voor veranderingen in identiteit en waarden en ankeren tegelijkertijd ongericht in levendige aanwezigheid.

Verdieping ontstaat als vanzelf in de vorm van gedeelde vragen, fijngevoeligheid en andere vormen van schoonheid. En gewoon, in het samenzijn en luisteren. De wandelingen bieden de fysiek doorleefde tred waarin we niet fixeren op antwoorden, wel zijn met en afstemmen op het creatieve levensonderzoek.

De eerste mogelijkheid is op 8 juli. We treffen elkaar om 10:00 en de dag ronden we rond 16:30 af. Voor deelname nodig ik je uit de vergoeding nadien te kiezen (tenminste 15 euro). Inclusief picknick!

Nieuwsgierig? Mail naar Lotte@alotofcomplexity.com voor meer informatie of aanmelden.

19/05/2026

Wat je zoekt, zoekt jou

Er zijn perioden in je leven dat onrust, onbestemdheid, ambivalentie en onverbondenheid de boventoon voeren. Een boventoon, voortspringend uit een psychologische diepte, die je niet kunt invoelen, duiden of bezingen. Het zijn perioden waarin je zoekende bent en je nog niet realiseert, je nog niet herinnert dat wat jij zoekt, jou ook zoekt.

Wie bekend raakt met de levensritmes, de eigen gemoedstoestanden en hun samenhang met de levensgemoederen, weet dat je in een periode als deze dient te verstillen en te verlangzamen. Dat je lang genoeg stil dient te blijven staan om dat wat jou ook zoekt de kans te bieden jouw geest-in-lichaam te vinden, te bezielen.

Blijf lang genoeg stilstaan, precies daar waar je bent, meebewegend op het tempo van je levensadem en merk op hoe zich krachten binnenin jou bevinden die we helderheid, vertrouwen, doortastendheid en intensiteit noemen. Krachten waarmee je de schoonheid van het niet-zo-mooie wederom kan waarnemen, krachten die onzichtbaar, ontembaar en van kruin tot kleine teen voelbaar zijn.

Een zoekend mens is een reizend mens.

Als twee parallel, even snel razende treinen, treft dat wat jou zoekt, jou in volmaakte stilstand. Als alle bewegingen die we bewustzijn noemen er tegelijkertijd en ongerept mogen zijn, is het lot daar waar jij bent.

Zie: https://www.alotofcomplexity.nl/boek

"Wat je zoekt, zoekt jou" is een reflectie uit de bundel 'Intens mens' van Lotte van Lith. 'Intens mens' is een bundel lyrische reflecties op zingeving, emot...

18/05/2026

"Voor nu voel ik vooral dankbaarheid. Stilte. En daarin alle antwoorden die ik zocht."

Als mens en begeleider merk ik steeds weer en meer dat open samenzijn een existentiële uitnodiging is om te ontdekken wat er in je en door je heen leeft en beweegt. Een oefening om te zijn met onrust (oei, vind ik lastig!) en in het uitdijende ongemak gaandeweg de doorbraak van frisse of wellicht diep herinnerde manieren van menszijn te ervaren.

Samenzijn waarin de eerste uitnodiging is om niets te hoeven, niets te bereiken en nergens te komen. Samenzijn waarin we de context co-creëeren waarin je er gevoelsmatig als vanzelf bewuster van wordt wat er in je leeft of geleefd wil worden, maar in de jou bekende contexten misschien minder snel herkend en erkend wordt. Een context waarin voelbaar wordt dat context scheppend is én dat je Leven bent dat niet tot de ene of de andere context te reduceren is.

Ik ontwierp de mini-retraites om zó samen te zijn. In de idyllische omgeving van het Wilgenbos, aan het aan - en afspoelende meer en wellicht op de pier: hier brengen we een tijd samen door, ontmoeten we stoffige gewoontes en bekende gedachtenpatronen en leven we op vanuit onderbuik en menseigen veelzijdigheid.

Misschien zijn we stil, misschien oerroepen we af en toe iets, misschien wordt het een filosofische middag, misschien pakken we penselen erbij of blijken onderzoeksvragen beantwoord in een vrije dans.

Voor wie welzijn ervaart in verwelkoming van menselijkheid en toe is aan een existentiële herijking.

Fijn ook voor begaafde sensitievelingen en sensitieve begaafdelingen die in hun queeste naar zelfkennis toe zijn aan authentieke durf en zinbeleving meer dan roestende zingeving.

Meer weten? https://lnkd.in/eNHbkqkD

13/05/2026

Intens Mens cirkel 27 mei

Ben je een diepvoeler, breeddenker en/of beeldbroeier? Ben je ontwikkellustig en tegelijkertijd Zijnsbehoeftig? Is complexiteit eenvoudig en eenvoud méér dan simpel voor je levendige geest? Praat je in bewegingen en denk je in kleuren? Laaf je je graag stellig aan oeroude wijsheden en herken je jouw alledaagse, klungelige menselijkheden? Leef je met onuitgesproken levensvragen en onvoltooide levensvisies? Is je buik een broeikast vol existentiële drang en is deze stromende levensenergie even welkom als bij tijd en wijlen ongericht of ontstemd? Dansen je handen zoals je woorden stuiteren? Voel je verbindingstrek en alleen-zijn-zucht? Verlang je naar levenswijzen die je diepere weten belichamen en is onconventionaliteit onhandig ongemakkelijk? Versnel je vanzelf en vertraagt je natuur graag? Is begaafdheid als perspectief in je zelfonderzoek omhooggeborreld en dekt het de lading behoorlijk en tóch niet helemaal, toch niet héel? Heb je verwoed in het verleden gegraven, identiteit gevonden en bevrijdend verloren, toekomstmissies uitgelicht en met meerdere levenwijzen geflirt?? Is sensitief een term die je jezelf graag toedicht en dichten de concepten tegelijkertijd je zicht op subtiele stromen van levensenergie en relationele dynamiek? Wens je gelijkgestemdheid zonder bevestigingsgretig verlies van eigenheid? Snak je naar verlevendigend samenzijn en ongetemd zelf-zijn? Ben je helingsmoe en aan simpelweg samenzijn toe? Zoek je naar een aan jezelf identieke identiteit met verbinding als aanname?

Ben je draad van deze vragen kwijt maar lokroept er ergens een diepere herkenning...?

Welkom: https://www.alotofcomplexity.nl/intensmenscirkels

Voor de Intens Mens cirkel op 27 mei hebben we nog 2 plekken vrij. Ruimzittend!

06/05/2026

*Mini-retraite Begaafdheid en Existentiële Ontwikkeling*

Is eén of meerdere van de volgende perspectieven herkenbaar?

- Je gaat door een ontwikkelingsfase en ziet door het bos van mogelijkheden jouw unieke boomstructuur even niet helder.

- Je verlangt ernaar en ervaart emotioneel, existentieel, creatief en/of relationeel te groeien en biedt dit graag een inspirerende en aanscherpende context zonder vooronderstelling dat 'er iets mis is'.

- Je zou graag meer van jouw unieke mens zijn ontdekken en het dynamische leven dat er ook in je leeft in verbinding uitnodigen en verdiepen.

- Je voelt de lokroep van een avontuur en ervaart tegelijkertijd twijfel, remmingen of onzekerheden die je graag eens ongeremd en toch ingebed samen onderzoekt.

- Je wilt graag open leren staan voor emotioneel intiem samenzijn en daarin jezelf ontdekken als relationeel, creatief en/of spiritueel levendig wezen.

- Je hebt een periode van rouw ervaren, of ervaart een periode met rouw, en wilt graag eens samen exploreren hoe zingeving hierin voor jou opleeft en betekenis heeft.

- Je snakt naar een samen gesmede relationele ruimte waarbinnen je sensitiviteit en intense denkwereld vrij kunnen stromen zodat je gevoelsmatig vanzelfsprekend (her)ontdekt wie je bent en wie je aan het worden bent.

- Je weet dat je veel baat hebt bij secure spiegeling in ‘open mindedness’, scherp doorvragen en menselijk vrij samenzijn en ook dat je na een eenmalige sessie vaak al veel in beweging voelt komen bij jezelf.

- Je hebt al vele veranderingsprocessen beleefd en voelt wellicht wederom een existentiële overgang die je graag in verbinding brengt zonder stereotypering en premature duiding en in diepgaande emotionele openheid.

- Je weet dat je motivationeel heel goed vaart op verbinding waarin je hele menszijn welkom is en je meergelaagde betekenisgevingsprocessen en associatieve denkwijzen soepel samen kunnen bestaan met raakbare menselijkheid en emotionele intensiteit.

- Je herkent jezelf in kenmerken van intense begaafdheid en bent nieuwsgierig naar en verlangt een context waarin je zacht, vereenvoudigend en eerlijk uitgenodigd wordt tot innerlijke complexiteit, menselijke levendigheid, relationele openheid en scherp zelfbewustzijn.

- Je gaat door een intense werkgerelateerde ontwikkeling en verlangt ernaar om te midden van de existentiële bewegingen op een frisse en emotioneel afgestemde wijze te onderzoeken wat voor jou opleeft, betekenis heeft en richting is.

- Je gaat graag voor diepte in contact en vindt het tegelijkertijd prettig om voldoende rust, gronding en zelfbegeleiding te ervaren, je zoekt een context waarin dit beide beantwoord wordt om een proces van groei stimulans, helderheid en/of verlevendiging te bieden.

- Graag experimenteer je met jouw menszijn in verbinding, op een integere wijze waarin jouw relationele, creatieve en/of spirituele groeiwensen centraal mogen staan.

- Je bent door een periode van veel beweging en roering gegaan en zou graag samen onderzoeken ‘waar’ je nu bent, emotioneel en existentieel, zonder gefixeerde focus op uitkomst of doel.

- Je ervaart meerdere levensuitdagingen en vermoedt dat deze samenhangen met jouw kenmerken van begaafdheid. Graag ontzenuw en ontplooi je samen deze samenhang tot zicht, beweging en/of emotionele opening.

- Je gaat door een roerige identiteitsontwikkeling en zou het fijn vinden dit proces in te bedden in een verbinding waarin je zowel diep kan doorvoelen als samen gevoelsmatig en conceptueel kan vliegen over het web dat je leven is.

- Je vermoedt dat het je goed doet om ongegeneerd je begaafde zelf te zijn met de intellectuele, emotionele, creatieve en/of existentiële intensiteit en complexiteit die je hiervan kent en doet dit graag in een omgeving sensitief afgestemd op je autonome menszijn en op des levens intrinsieke onzekerheden.

- Je verrast jezelf graag, over jezelf en een ander in verbinding, over wie je aan het worden bent in deze periode en wat er in je leven zoal in beweging is (geweest).

- Je herkent iets uit deze beschrijvingen, voelt nieuwsgierigheid opborrelen of merkt een intuïtieve interesse.
Nieuwsgierig?

Welkom aan de Oostvaardersdijk.

Zie: https://www.alotofcomplexity.nl/mini-retraites

05/05/2026

Vuistregels voor de liefde

Gebalde vuistjes vertellen over een stil gevecht in de grote lach.

In stilte werd mijn gevecht gezien.

Dat was liefde die zag, niets ontbrak en ik wilde mijn dwingende zwijgen doorbreken.

Ik sprak met urgentie, gaf de liefde een podium, gedichten en al mijn hoop op een ander leven.

Zo leken mijn angsten steeds werkelijker te worden, dacht ik dat mijn hart voor altijd brak, zweeg ik weer en stroomden alleen tranen.

En toen ik niets meer te geven had, met open en slappe armen over de woonbank gedrapeerd,
was daar de liefde weer

in mijn openstaande vuistjes,

ze hadden altijd al de liefde geëerd.

03/05/2026

"A Lot of Simplicity"

Na het samenkijken van een prachtige documentaire over rouw, Just our Heart, volgde een fijnzinnig gesprek met geliefden.

Bij ieder resoneerde andere elementen uit de docu. Ik beschreef welke mentale processen zich afspeelden tijdens het kijken. De essentie raakte aan de enorme schoonheid die ik in de geportretteerde rituelen rondom rouw ervoer en de simultane beleving en erkenning van schoonheid in en van mijn menszijn. Dat was wat ongemakkelijk om uit te spreken en ik bleef wat haken op eenzaamheid, maar ervoer dat ergens toch als een miskennend verhaal. Ik bleef zoeken, want verdriet zocht ruimte voor de vreugde die erin op ontwaken stond, en deelde iets over de vele percepties die in mij leven en die ik niet helemaal kan delen en dat dat lastig is. En ook dát leek niet de rake snaar, voelde onwaar, toonde nota bene wat ikzelf deed. Ik voelde een vermoeidheid opkomen. Over identiteit, verlatingsangsten, onwaarheden, illusies, projecties, verhalen om in te verdwalen, onzekerheid om te vermijden.

Een geliefde bood een reflectie waarin mijn hart opende. Parafraserend:

"Zoals ik het zie, is het meestal eenvoudig voor jou en creëer je allemaal percepties om aansluiting te vinden."

Gevoelsmatig leek het alsof dit de eerste keer was dat ik het woord eenvoud hoorde in een spiegeling van hoe een geliefde zich voorstelt hoe het is om mij te zijn. Doorgaans vallen woorden als "ingewikkeld" of "veel" of "complex" en, nou ja, dat is een sociale identiteit geworden.

In plaats van verwikkeld te blijven met de overtuiging dat er iets mis moet zijn om aansluiting te kunnen hebben, of dat ik ironisch genoeg sociaal erbij hoor als ik onbegrepen blijf, raakte de spiegeling van de geliefde de beleving van vol gezien voelen én legde het bloot waar ikzelf actief levensenergie richt op verwikkelingen die af komen te staan van de zogezegd primaire eenvoud die er perceptueel en energetisch voor en als mij is. En met dat laatste vind ik geen werkelijke verbinding, omdat ik in de zoekmodus blijf. Veilige afstand. Immer, ergens, ermee bezig dat er iets begrepen moet worden, gezien moet worden, buiten mezelf te vinden is, als ik maar hard genoeg werk, dán snappen ze mij wel, maar dan wel op een onbegrijpelijke manier. Het is tragisch komisch.

De geliefde keek, sprak en ik zag mijn zien.

Ik trilde, levensenergie ontlaadde. Ik voelde mij diep gezien en tegelijk ontwapend en vrij van verlangen naar iets of iemand buiten "dit is het". En ik voelde dat het allemaal goed zo is. Dat er niet meer te zien valt. Dat het een eindeloze, maar zichzelf saboterende zoektocht naar gezien worden kan blijven, maar dat ik wat anders te doen heb: gewoon mezelf zijn. In deze sensitieve eenvoud. En van daaruit met elkaar zijn en ontdekken: als een voortgaande uitnodiging tot vrijheid en eenvoud, niet als opdracht, niet als filosofie, niet als theorie, niet als werk, gewoon zo: zoals het stroomt, een uitnodiging zonder richting of bestemming, een ontmoeting omdat het Leven een ontmoeting is.

Een rotsvast vertrouwen, grenzeloos fluïde, geworteld kind van de aarde, ademhaling als inspiratie. Leven, dood, leven. De golven energie die ik ben, waarin ik oplos.

Dezelfde avond stroomde ik vrij van censuur in en als mezelf en was het vooral mijn lichamelijke aanwezigheid die verbinding was en creëerde. Waar zoveel woorden uit mij kunnen stromen, waren het nu zoveel intuïtieve wijzen om te zijn met elkaar, waren het puur bewegingen en aanrakingen die opkwamen in overgave aan subtiele perceptie.

Stil, eenvoudig, aanwezig en in harmonie met zo eenvoudig in rust zijnde gevoeligheid. Diep intiem en zo veilig als dat het vrij was. Is.

In mijn thuis. Waar ik joel en kroel.

Het ritueel dat hierbij past, is dat ik gaandeweg dit jaar afscheid neem van "A Lot of Complexity" als grootste focus in mijn creatieve activiteiten. Dit leeft al langer in mij en kreeg gisteren afgstemde stervensruimte in onze verkenning van rouw en de erkenning van eenvoud als mijn thuishaven.

In mij leeft de droom van een breder samenleven en communityleven waarin aanwezigheid zelve de levenskracht is en ik in openheid verwelkom en waarneem.

Die droom hè, is werkelijkheid.

30/04/2026

Als ik ren stroom ik het fijnste wanneer ik nergens aan denk en slechts het ritme van de stappen ben, een ritme dat steeds gelijkaardiger wordt naarmate ik mentaal ontspan: op enig moment voelt de cadans als vliegen. Schijnbaar vanzelf pas 'ik' mijn passen aan, ook op hobbelige ondergrond en schijnbaar vanzelf ontstaat er een tempo dat passend is bij de condities van mijn lichaam. Ik ren niets meer of minder dan nodig en volg geen dwingend schema, maar de loop van dit lichaam.

Soms versnel ik en is dat het. Soms vertraag ik en is dat het.

Rennen geeft een oefengebied om uit identificatie te stappen. Het idee en de overtuiging dat ik het doe, dat ik het onder controle heb en dat ikzelf de renner ben.

Er rent levensenergie door mij heen en mijn lichaam beweegt als zodanig.

Ben ik "de schrijver"? Ik ben open en nieuwsgierig, heb een ambacht in de vingers en dan stromen er woorden tot zinnen tot alinea's tot hoofdstukken tot een boek - en de auteur komt nadien "tot stand".

"Ik" is in onze tijden vaak het vervangende grote verhaal dat we cultureel verder missen. Niet meer ingebed in een sociale en culturele bindende context, raken we existentieel op drift. Identiteit verschaft verbinding, kennis, macht en betekenis.

Een continue dans van "ikken" naar "wij-ën" en "het-ten" stroomt er door mij heen. Het grote plaatje, dat wat niet te temmen met invoelbaar gewichtige identiteit of invoelbaar verlangde sociale coherentie valt, is spannend. Hoe open ben ik voor wat er niet geweten kan worden? En door open te staan, hoe laat ik dit (voor zover een keuze) door mij heen bewegen?

Door in rust ruimte te nemen voor rituelen waarin de overmacht van "Het" op kleine schaal voelbaar is als innerlijke opening en overgave, beleef ik een levensritme voorbij sociale druk of verinnerlijkte en dus ook veruiterlijkte onderdrukking.

Denk aan rennen, schrijven, verstillen of richting aanvoelen zonder zekere eindbestemming.

In plaats van druk te maken over niet uit te dokteren sociale stotteringen, word ik - met open aandacht als oefening - gevoeliger voor wat er in de emotionele, relationele, creatieve en existentiële onderstroom leeft, maar ik desalniettemin niet kan claimen als waarheid of realiteit, omdat het immer in beweging is, evengoed ín en tussen mensen leeft en zichzelf herschept onderwijl het voortbeweegt. Ik voel iets aan van het ritme, maar ik kan geen definitief schema van het ritme maken en op de feiten vooruit gaan lopen.

Ik ren de ren als ren.

29/04/2026

Positieve desintegratie: trillen van ontlading, de angst om uit eén te vallen als teken dat er iets structureel en volledig uitgedaagd tot rust mag komen

Van jongs af aan leef ik structureel in aanpassing. Dit is mijn lichaam niet ontgaan: zij is de belichaming hiervan geworden. Intensiteit is ook een weergave van deze onderdrukking. Prikkelbaarheid komt mede vanwege de onderdrukking.

Wanneer ik intellectueel uitgedaagd word, tril ik intens. De tijger ontwaakt, rap kunnen de projecties oplopen dat het onveilig is waar ik ben, intensief is de emotionele ontlading en sociale stottering. Omgevingen die mij goed zouden kunnen doen, kan ik geneigd zijn uit de weg te gaan, omdat de aanpassing zo structureel is geweest dat ik mij geen raad weet met het trillende lijf dat hierin wakker wordt en de rollenpatronen die ik dan direct openbreek in gedrag en wijze van relateren.

Het kan lijken alsof er een doodsangst opkomt terwijl ik in feite net begin te leven. Eigenlijk lost een laag aanpassing op.

Wanneer dit gebeurt kan ook de overtuiging opkomen dat ik alleen vrij ben als ik gevoelsmatig bijna uit elkaar val. Dan ontstaat er een identificatie met het uit eén vallen als staat van vrijheid. Alsof ik in chaos moet zijn om vrij te leven. Een dubbele binding waar ik, tja, gek van kan worden.

Maar wat als óók dit een beperkende overtuiging is?

Gaandeweg mijn leven zijn er beperkende overtuigingen - psychologiseringen - ontstaan die mij vastzetten in mezelf en in omgevingen die niet (helemaal levendig) kloppen voor mij. En als er wel omgevingen zijn geweest waarin ik uitgedaagd werd, dan had ik het zo druk met die loskomende onderdrukking dat ik wederom aan het psychologiseren ging en mezelf eigenlijk weer spreekwoordelijk gevangen zette. Mijn eigen 'mind' werkt ingenieus tegen mij. En daarmee potentieel ook 'tegen' anderen in relaties, omdat authenticiteit klemgezet wordt.

Niet kwaadwillend bewust, wel structureel subtiel. Het vraagt werkelijk open opmerkzaamheid en grenzeloze compassie.

Ik ben gaan geloven dat ik altijd maar eventjes in staat ben tot een bepaalde intellectuele kracht. Dat ik de luipaard ben die af en toe heel hard rent en tussendoor heel veel moet rusten. En de rust is ook niet onwaar, maar de onderliggende overtuiging is bevraagbaar: misschien hoef ik niet keihard te rennen, misschien kan ik wandelen en dan ook toegang hebben tot de innerlijke matrix.
Dit laatste zou echter betekenen dat ik in resonantie ben met de omgeving en met mijn lichaam. Dan is er niet zozeer sprake van versnelling of vertraging, van afgesproken ruimte of van tijd, maar van een voortdurend zichzelf scheppend en herdenkend denken dat vanzelfsprekend eén is met het lichaam dat de denkstructuur zelve ook ís, onderwijl het zich ontvouwt in de tussenruimte die ik mogelijk deel met een dierbare.

Dan is er geen uit eén vallen, maar een continue existentiële openheid, of opening.

Het klinkt bijna te mooi om waar te zijn, maar ik weet dat het bestaat en dat het niet eens zozeer een ideaalbeeld is, maar de realiteit waarin ik leef wanneer ik niet grotendeels gefocust ben op aanpassen - en dus onderdrukken.

Hier laat ik het gedachtegoed van positieve desintegratie definitief los, omdat het een kader betreft die de onderdrukking zelve slim en creatief rechtvaardigt, maar niet volledig recht doet aan de persoon (ik en een ander), omdat het Levendigheid tot een patroon reduceert. En hoe weids en conceptueel beweeglijk dit patroon ook beschreven kan worden en daarom vrij kan lijken, het is nog steeds een 'mind' die ergens gelooft dat het uit elkaar valt (egodood) als het losgaat en dat niet zal overleven. Dat is niet vrij, dat is een elegant gebouwde verdediging die misschien tijdelijk een aantal vrijheidsgraden biedt en daarin verbredend was en kan zijn, maar de werkelijke diepte van belichaamd intellectueel vrij zijn niet is.

Op enig moment moest ik dan ook deze boeiende metatheorie loslaten, omdat de enige evolutie ligt in energetisch open aanwezig zijn en intellectueel samen scheppend zijn.

Dit vraagt best wat 'tools' en onderzoek. Tuurlijk 'ademt' de ene omgeving makkelijker dan de andere. Soms raak ik gefrustreerd, als ik weer eens in het oude patroon van psychologisering stap en feitelijk mezelf en anderen klemzet. Tegelijkertijd is ook dit weer een identificatie die ik direct kan loslaten, puur in en via ontspanning van deze lagere orde denkpatronen die mezelf en de ander niet typeren. We merken op vrijer te kunnen spelen dan we vermoedden dat mogelijk was.

Adem uit. Dans. Schilder, schrijf, bouw, rust, speel, vier. Het kent gaandeweg een zekere eenvoud én laat steeds meer ruimte vrij voor de werkelijke complexiteit:

intensiteit die als stroom bestaat
en dit stroomdenkend wezen
niet tot een zichzelf diagnosticerende diagnose bedaart.

Foto: Karlijn Goossens

28/04/2026

Gaan staan voor wie je bent,

in wie je altijd al was,

hoe anders?

Niet een ander de verantwoordelijkheid of katalysatie in de schoenen schuiven, maar voluit stellen:

Dit ben ik.

Já, niet groter of kleiner, gewoon,
buitengewoon.
En dan binnengewoon:

en dat is eng,
maar ook helemaal niet,
want
hier leeft het.

Niet meer doen alsof capaciteit zomaar ineens aanwezig is, als een tekst die zich lyrisch en spontaan aandient en dan weer vervliegt.

Durven stellen, puur uit ervaring:

Dit kan ik ook in rust. Overwogen en toch rap. Gewoon, zo werkt het. En dat vraagt ruimte en bepaalde condities. Ik ben de ruimte, dit zijn de condities. Want zo werkt het nu eenmaal. Simpel en complex, geen van de twee tot de ander gereduceerd.

Niet alle praktische vragen uit de weg gaan,
om maar niet in te lijven
dat dit gewoon is
zoals het is.

Niet met alle emotionele mankracht de verantwoordelijkheid in de schoenen van de bijzondere mooie Andere schuiven.

Hier zijn,
met dit hele pakket

Sensitief
Levendig
Vibrerend
Scherp
Ongetemd levend

En ja, klungelig en eindig, stampvoetend en onwetend.

Iets dat niet bewezen of genezen hoeft te worden,
dat klinkt zoals het klinkt,
iets dat gewoon

werkelijk is

Geen schuld
Geen angst voor abrupt verlies
Geen eis:

Stel dat dit gewoon is zoals het is,

Lot?

Foto: Karlijn Goossens

27/04/2026

Het is een specifiek soort eenzaamheid die er in mijn botten is gaan leven alsof het daar thuis hoort en nog na mijn overlijden lange tijd woekeren zal.

Als kind kwam dat met een waarneming die door mij heen klonk als "Waar ben ik hemelsnaam beland?"

Dit "waar" verwees naar alle sociale contexten, alsof ik de facto overal emotioneel verweesd en vervreemd was.

De vraag wat mijn plek in de wereld was werd snel, heimelijk, levensbedreigend groot van formaat.

Ik ervoer op jonge leeftijd al een enorme binnenwereld. Daar leek het zogezegd groter dan vanbuiten. Ook al kan dit enorm megalomaan klinken, het was vaker onthutsend, vaak ook troostend, even vaak gewoon zoals het was. Daarbinnen ervoer ik ironisch genoeg veel minder afscheidingen tussen mensen, tussen dingen, dan "daarbuiten", in de wereld van de bedachte, gesocialiseerde en vaak als feiten of wenselijkheid gepresenteerde wereld.

Met alle aanpassingsmacht die ik kon en kan verzamelen heb ik geprobeerd en probeer ik in de wereld van scheidingen te leven. Ik probeer erbij te blijven, de redeneringen te volgen, de juiste antwoorden te geven.

Soms liet of laat ik mezelf gaan en dan is het vaak "te abstract" of juist ontregelend intiem. Alsof ik, vanuit die vereenzaamde binnenwereld bekeken, telkens de verkeerde schaal aansla. Verkeerd, in die zin, dat het anders is van aard is en wenkbrauwen tenminste laat fronsen.

Ik probeer mezelf te remmen, dat gebeurde zo vaak, dat het een enorme onderdrukking werd. Die op den duur ook dierbaren bezwaarde, met de vraag wat er aan de hand was, met controledrang van mij, met zorg, omdat het lang niet altijd lukte of lukt om gemakkelijk in de wereld te leven waarvan we hebben afgesproken dat deze wereld normaal en wenselijk is.

Ik werd en word er moe van. En ik begreep al vrij vroeg dat ik genoodzaakt was en diep gedreven was mijn eigen weg te vinden.

Al het aanpassen en een toch al vanzelfsprekende metacognitieve binnenwereld vormden en vormen zeer intensieve zelfreflectie en de drang om precies te weten hoe de vertaalslag van binnen naar buiten en van buiten naar binnen te maken.

In combinatie met vormende ervaringen, de thuiselijke aanmoediging tot authenticiteit en de desintegratieve ervaringen aldaar en elders, kwam ik tot een steeds herschapen model en matrix van emotionele ontwikkeling en kneedde en kneed ik sensorische precisie-prikkels rap, intuïtief en continu samen tot een geintegreerd geheel van wat het betekent om (sociaal) mens te zijn.

Als existentieel begeleider van met name zeer begaafde personen is dit fantastisch. Samen creëeren we de context om authenticiteit te ontwaken.

Tegelijkertijd is er nog steeds het risico dat intieme aspecten van mijn zijn buiten de verbinding blijven. Want hoe leven we samen in deze matrix?

Dus ik blijf geboeid belichaming onderzoeken, niet als losse training, maar als de oergrond van mijn denkend, handelend, relaterend zijn.

Sommige facetten daarvan kom ik echter moeilijk "tegen" of "openen" niet, raak ik niet aan of worden niet bewust, zonder ontmoetingen met personen die energetisch en intellectueel ten diepste resoneren.

Ik heb ervaren wat er gebeurt als dat wel zo is en dat werd deel van een proces waarin er een enorme desintegratie ontstond die een groot gedeelte van die aangeleerde onderdrukking ontspande.

En dan is er gewoon het dagelijks leven waarin eenzaamheid neigt op te komen en zich tegelijkertijd neigt te verstoppen, waarmee het zichzelf ook weer in leven houdt. En immer de vraag: welke beperkende overtuiging heb ik, hoe houdt mijn "mind" zich voor de gek? Als een onderhandeling, telkens bevragend of ik gewoon nog iets buiten de verbinding kan houden, om tenminste niet afgewezen te worden - en dan mezelf te verlaten.

De afgelopen twee jaar ben ik steeds weer teruggekomen bij oefeningen en dagelijkse praktijken als yoga, meditatie, dansen en schilderen als grond onder mijn vanzelfstijgende, want aan mijn binnenwereld vastzittende voeten. Gezonde en soms ook minder gezonde manieren om niet eenzaam, maar hier en nu te zijn.

En nu word ik een nieuwe uitdaging gewaar met een resolutie die ik niet kan wegdrukken. Ik ben mij opnieuw open gaan stellen voor intellectueel creatieve ontwikkeling. Dat stond op een meer laag, verinnerlijkt pitje de afgelopen twee jaar. Soms was er een golf, meestal liet ik het tenminste extern kabbelen, misschien ook uit angst om weer sterk ontregeld te raken. Dit is nu rustig en in acties en aandacht komt er meer steady focus op gang om te flowen in intellectuele creativiteit. Ik laat de demping los, hanteer meditatie niet als dissociatie (oeps) en nodig het uit te zijn, of om in essentie niets méér er tegen te doen alsof ikzelf de grote doener ben.

Spannend, want hier verlies ik vaak resonantie in verbinding. Of, hier word ik bewust van wat niet resoneert en ook weerstand en vervreemding brengt.

En het is iets dat ik, nu ik heb ervaren hoe het is om wel te delen, niet meer los kan ervaren of kan onderdrukken van emotionele en sensuele intimiteit. De fragmentatie kan niet meer langdurig leven, alsof de binnenwereld het niet meer volhoudt om die uit onderdrukking geboren binnenwereld te zijn. Een enorme opluchting, want het klopte toch al niet, maar ook een onvermijdelijke integratie van eenzaamheid, daarin de niet eens als uitnodiging levende realiteit van authentiek zijn en opnieuw het onderzoek welke aspecten van mijn belichaamde ervaring nog wel onderdrukking oproepen.

Zo raak ik hier verlangen. Verlangen als toestand waarin (ik als) Leven ís (c.q. bén). Levendigheid. Stroom. Flow. Hoe het leven van kleine teen tot kruin door mij heen beweegt, van "sacred spark" tot hyperdepieper abstract idee verwoordt in talige creativiteit, omdat er eigenlijk, heimelijk, geen verschil tussen die zobenoemde lagen bestaan: het zijn geen stappen, het is een geheel.

Mag dit gehele verlangen, dit verlangen als heel en geheel, er zijn?

De bron en uiting van creativiteit in één. De intuïtieve wijze van zijn die ik niet geheel kan uit één leggen, omdat het een geheel is.

En dan de gewoonmenselijke uitdaging om dit niet inauthentiek te vervormen, eerlijk te zijn, normaalmenselijk te stuntelen, niets kleiner makend te schitteren. Noem het straalangst nog meer dan faalangst. Ironisch genoeg omdat ook alles zijn wie en wat je bent, niets of niemand is op de grootste en kleinste schalen der Leven.

De eenzaamheid die we hier raken, omhult uniciteit, is een verdediging tegen spannende onconventionaliteit en rijpt het bewustzijn van de specificiteit van ontmoetingen waarin verlangen volledig stroomt. Ontmoetingen waarin binnen en buiten vanzelflevend synchroon lopen en intellect en lichaam uiteraard niet te scheiden zijn: waarin we één samen zijn. Deze eenzaamheid is een snelkookpan voor bescheidenheid, maar ook de dissolutie van lang volgehouden illusies en rollenpatronen.

Desintegratie én integratie is het zowel volledig accepteren als loslaten van een diep vertrouwde eenzaamheid, een eenzaamheid die een identiteit geworden is, eenzaamheid die zichzelf subtiel verdedigt, omdat er een eerlijkheid mee verdekt wordt die voor de binnenwereld waarin zij woekert, doodeng voelt. Maar als het blijft verdedigen, is verbinding geen gratie, het wordt constructie en dan onderdrukken we elkaar.

Hier verarmt de wonderlijke, gezamenlijke dans om met verschillen te zijn, waarin de waarheid opleeft: hoe intiemer dichterbij, hoe levendiger ook de verschillen.

Maar het ademt, Leven wil, beweegt, rekt, strekt, expandeert en leert, continu. Hoe onvertrouwd het ook voelt dat zij er helemaal mag zijn: het is echt oké, dit hebben we niet als nietige mens zelf in de hand, hoe eigenzinnig begaafd ook, identiteit als perspectief is de levensstroom zelve niet.

Er is geen existentiële eenzaamheid op de wereld, die het langdurig wint van de grootste gemene deler:

Verbinding.

En verlangen weet wat dat is.

Verlangen ís dat weten, onbeschaamd vol, als gracieus genot. Verlangen is geen vertaalslag, zij creëert zoals ze is, als creatie zelve.

Meer nog dan het sluitend antwoord op de vraag en hang naar idealen, is een existentiële crisis onbemoeid beantwoord in het gevoel van levendigheid.