11/03/2026
Enkele dagen voor de herdenkingsdienst van Maxime in De Duif kwamen zo’n 150 studenten samen op het Amstelveld om hun vriend en studiegenoot te herdenken, die omkwam bij een lawine in Zwitserland.
Er waren toespraken, muziek en stilte.
Twee minuten lang was het heel stil.
In die stilte klonken op de achtergrond de geluiden van de stad. De stemmen van kinderen die speelden op het plein, zoals hij hier vroeger zelf ook speelde.
Levens die normaal gevuld zijn met studie, vriendschap en plannen voor later. En dan valt er plots iemand weg.
Met ontroering zag ik hoe zijn vrienden en medestudenten hun verdriet delen, elkaar vasthouden en zich met elkaar verbinden.
Rouw wordt niet lichter door het weg te stoppen, maar misschien wel draaglijker wanneer mensen het samen ervaren.
——
Dankbaar dat ik er in deze periode voor de familie en de vrienden van Maxime mag zijn 🙏