14/04/2026
"Ik kan niet meer", zei ze. "Maar ik weet niet hoe ik dat tegen mijn werkgever moet zeggen."
In mijn werk hoor ik dit vaker. Vrouwen (met name), die een groot gevoel voor loyaliteit en verantwoordelijkheid hebben richting hun werkgever/leidinggevende of 'baas' zoals ze zelf zeggen.
(Dan zeg ik soms heel bot: alleen honden hebben bazen. 😏)
Ze hebben moeite met grenzen stellen, zijn een kei in het wegcijferen van zichzelf, zien 1000 beren op de weg, you name it. En ik herken dit heus wel hè, begrijp me niet verkeerd.
Ik stelde haar vervolgens de vraag: Hoe zou het zijn als je net zo loyaal en verantwoordelijk bent naar jezelf in deze situatie?
Het antwoord was resoluut en kort: "Ik zou dan voor mezelf kiezen en thuis blijven om mijn rust te pakken en na te denken over alles."
Okee, dat is mooi. Maar hoe nu verder?
Ze loopt al tijden op haar tandvlees, dat weet ik. Maar ze durft het niet aan te kaarten uit angst dat ze haar werkgever zou teleurstellen of uit schaamte. "Wat zouden ze dan wel niet denken over mij?"
Ik hoor aan haar stem dat haar adem hoog zit. Ze breekt zowat. "Adem eens een paar keer goed uit", zeg ik. En dan komen langzaam de tranen uit haar ogen. "Ik kan niet meer. Mijn hele lichaam zegt STOP!"
Diep van binnen wist ze al wat ze moest doen. En wist ze dat ze nu een keuze zou moeten maken voordat ze helemaal onderuit zou gaan. Ik wist het ook, maar het is aan haar; niemand anders kan dit voor haar doen.
Een dag later belde ze me op, een video call. Ze had zich ziek gemeld. "Ik ben zo ontzettend opgelucht! De misselijkheid is weg en de knoop in mijn maag ook!"
De opluchting is van haar gezicht af te lezen. Ik ben heel trots op haar.
Voor haar is dit de eerste stap en hoop ik dat ze bij alle volgende stappen zichzelf altijd op de eerste plek zal durven zetten.
🤍
