26/05/2026
Ik merkte dat ik een tijdje geleden weer begon te doen wat ik vroeger altijd deed: sporten cancellen.
Ik sport 3x per week. 2x thuis en 1x op een zaterdag ga ik sporten met de F***e Vrouwtjes in het bos.
En ineens sloop er weer iets ouds naar binnen:
“Mijn lichaam heeft rust nodig.” want ik heb nu zoveel sessies.. etc.
Maar was dat echt zo?
Ja en nee.
Jarenlang heb ik mijn lichaam niet goed behandeld.
Ik ging over mijn grenzen.
Ik heb anorexia gehad.
Veel lichamelijke klachten.
Mijn lichaam schreeuwde op een gegeven moment: stop. luister en dat deed ik eindelijk. ☺
Maar nu gebeurde er iets anders.
Er is een deel in mij dat bang is om weer 100% te gaan.
Bang dat ik opnieuw over mijn grenzen ga.
Bang dat ik mezelf verlies in “te veel”.
Alleen dat is een oud verhaal.
En ik merk: ik ben hierin niet de enige.
Veel vrouwen die ik begeleid willen vooruit.
Willen groeien.
Willen hun leven terugpakken.
Maar er is iets wat hen steeds tegenhoudt.
Angst.
Angst om te leven.
Angst om gezond te zijn.
Angst om plezier te voelen.
Angst om hun kracht, hun licht, hun vuur echt toe te laten.
En dan komt de echte vraag:
Is dit intuïtie of is dit oud overlevingsgedrag dat nog steeds stuurt?
Soms voelt “rust nemen” veilig maar is het eigenlijk angst die je stil houdt?
En soms voelt “doorgaan” spannend maar is het juist vertrouwen dat je mag opbouwen.
Herken jij dit ook?
Dat je vooruit wil, maar iets in je je steeds terugtrekt?
Laat het me weten in de comments of stuur me een DM met “ANGST” dan kijk ik met je mee wat er bij jou speelt.
Liefs Elly