22/03/2026
Fragment uit het boek De Terugkeer naar Huis 💟
van Marie Claire van der Bruggen.
Isabelle wist dat het nu tijd was om los te gaan laten. Ze keek nog een keer naar al haar geliefden rondom haar bed, kneep zachtjes in de hand van haar man en sloot haar ogen. Toen slaakte ze een diepe zucht en voelde hoe ze langzaam steeds lichter werd en vol vertrouwen weggleed uit haar lichaam. Opeens besefte ze dat ze erboven zweefde en keek er verbaasd naar. Het lag er heel rustig en vredig bij, maar ze voelde er totaal geen verbondenheid meer mee.
Het voelde niet alsof het van haar was. Ze voelde zich heerlijk vrij, bevrijd en vol vreugde. Alle pijn, verdriet en leed waren verdwenen. Alle angst was van haar af gevallen en ze voelde zich geweldig.
Ze merkte dat ze ineens ook volledig gewichtloos was en werd zich ervan bewust dat ze overal kon zijn waar ze maar wilde en het voelde heel normaal aan, alsof dit de natuurlijke manier was om de dingen waar te nemen. Ze zag haar familie aan haar bed zitten huilen, maar ook naar hen toe voelde ze langzaamaan haar emotionele verbinding en gehechtheid wegvallen.
Toen herinnerde ze zich de woorden van oma die haar vertelde dat ze zich moest richten op het licht. Ze keek rond of ze het ergens kon ontdekken en toen merkte ze dat haar oma ineens naast haar stond en in de verte wees naar een soort van tunnel, waarin een heel mooi en zacht licht scheen. Ze voelde een enorme golf van liefde door zich heen gaan en als vanzelf begon Isabelle naar deze tunnel te zweven.
Toen ze eenmaal in de tunnel was en verder zweefde, zag ze hoe het licht steeds groter en groter werd naarmate ze dichterbij kwam. Het werd zelfs een enorm grote bol, maar het verblinde haar niet. Het was het mooiste licht dat ze ooit had gezien. Ze voelde hoe ze steeds sneller ernaar toe getrokken werd. Het straalde zoveel liefde uit en ze voelde een weldadige rust over zich heen vallen. Toen ze aan het einde van de tunnel was gekomen, stond ze pal voor het schitterende licht. Ze werd er helemaal door overweldigd. Even aarzelde Isabelle, maar toen deed ze haar ogen dicht en stapte recht in het stralende liefdevolle licht.
Toen ze haar ogen weer opende, keek ze verwonderd om zich heen. Wat was het hier mooi! Overal zag ze de mooiste bloemen en het groenste gras dat ze ooit had gezien en hoorde ze prachtige muziek. Vogeltjes en vlinders fladderden vrolijk om haar heen en alles leek wel doordrenkt met het schitterende, vibrerende licht dat ze ook in de tunnel had gezien. Het was een oogverblindend landschap en totaal niet te vergelijken met de natuur op aarde. In de verte zag ze een prachtig stralend lichtwezen dat een enorme onvoorwaardelijke liefde naar haar uitstraalde. Dit had ze nog nooit gevoeld, zoveel vrede, rust, warmte en geborgenheid. Ze voelde totaal geen zorgen en pijn meer, alleen maar liefde en ze voelde zich volledig geaccepteerd.
Isabelle keek genietend om zich heen en werd zich toen bewust van een open plek in de verte waar allemaal andere zielen waren. Ze kon het nog niet zo goed zien, maar ze voelde ineens een enorme opwinding en blijdschap en als vanzelf werd ze naar de open plek toegetrokken. Toen ze daar was aangekomen slaakte ze een kreet van vreugde. Daar stonden al haar geliefden haar met open armen op te wachten en ze zag niet alleen haar ouders, grootouders en al die andere lieve zielen die haar al eerder waren voorgegaan naar Huis, maar ook haar man, dochter, schoonzoon en zelfs de tweeling en nog veel meer lieve zielen die ze op aarde had achtergelaten. Toen herinnerde ze zich ook weer de woorden van haar oma dat dit zou gaan gebeuren.
Vol vreugde omhelsde ze iedereen, oh wat was het fijn om ze weer te zien. Iedereen lachte en praatte door elkaar heen. Het was één groot feest van herkenning en iedereen was blij dat ze weer Thuis was.💕
