23/02/2026
Trauma bevindt zich niet in het verhaal.
Het bevindt zich in het lichaam.
Vooral vroege ervaringen โ nog vรณรณr taal en beeldvorming โ worden opgeslagen als lichamelijke staat: spanning, adem, activatie, bevriezing.
In situaties waarin zintuiglijke prikkels sterk verminderen โ zoals in de langdurige duisternis waarin ik me kort geleden bevond, maar ook diepe meditatie, ademwerk of intensieve stilte โ valt een deel van onze dagelijkse oriรซntatie weg.
Minder input van buitenaf betekent: minder afleiding en minder regulatie via de omgeving. Wat dan zichtbaar wordt, is wat het lichaam al langer draagt.
Niet als verhaal.
Niet als beeld.
Maar als fysieke toestand.
Sensorische deprivatie kan dat proces versnellen. Niet omdat er iets wordt opgezocht, maar omdat er minder is om het te dempen.
Wat zich aandient vraagt geen analyse, maar aanwezigheid.
En een zenuwstelsel dat voldoende veiligheid ervaart om het toe te laten.