Buitengewoonafscheid

Startpagina
Nederland
Eindhoven
Buitengewoonafscheid

Het unieke leven zorgvuldig terugbrengen in een mooi en passend afscheid. Karen haar uitvaartonderneming is vernieuwend, informeel, modern en betrokken.

09/04/2026

🤍🤍 Lieve Fé, je wordt zo gemist, je bent zo geliefd en zo intens gewenst .🤍🤍

De laatste sneeuwvlokken dit jaar vielen op de dag waarop jouw papa, mama, broer en familie afscheid van jou moesten nemen.
Nog vaak denk ik aan die week.

Aan hoe jouw mama je vasthield en je eigenlijk geen moment los heeft gelaten..
Aan hoe jouw broer tijdens het afscheid rondliep met zijn autootje, zo klein nog, midden in zo’n groot verdriet..
Aan hoe je tantes vanzelf de praktische zaken oppakten, zodat er voor jouw papa en mama ruimte ontstond voor ontmoeten, vasthouden en rouwen..
En ook aan hoe Maud en ik met alle liefde zorgden voor alles om jou heen..

Lieve lieve kleine Fé, je wordt zo gemist, je bent zo geliefd en zo intens gewenst..
Foto:

08/03/2026

Een mini-pyjama voor een knuffel. Dat was het deze week. Het deurtje naar jou, naar mijn rouw, dat telkens weer nieuwe vormen vindt.

In mijn werk draag ik het verdriet van anderen. Een taak waar ik zo veel uithaal, waar ik zo trots op ben. Ik help, kies, regel. Maak me hard voor mensen in hun meest kwetsbare moment. Ik kan me geen mooier werk voorstellen.

En terwijl ik dat doe, parkeer ik mijn eigen rouw. ‚Het gaat nu niet om jou‘ fluistert mijn stem, wanneer het verlies van anderen prikt in dat van mij. Dus houd ik focus op mijn mooie werk.

Maar als ik ‚s avonds thuiskom, laat mijn verdriet zich niet meer wegdrukken. ‚Ik ben er gewoon nog hoor,‘ zegt het dan, ‚en nu ben ik aan de beurt.‘ En telkens vindt het wel een deur waardoorheen het komen kan.

Zoals deze week, toen we ‚s avonds het nieuwe pyjamaatje voor ons zoontje Abel pakten. Hema had er een mini-versie bijgedaan. Voor de knuffel. Briljant.
We wisten meteen welke knuffel hem mocht dragen: Colin.

Colin was de knuffel van mijn lieve zus Sanne. Ze was er zo aan verknocht, dat hij met haar mee mocht in haar graf. Maar ze kocht een tweede Colin. Voor Abel. Sindsdien zijn ze maatjes. In dezelfde pyjama gingen ze samen lekker slapen.

En dan is het daar. Het verdriet dat ik overdag niet mocht voelen van mezelf. De rouw die als een stortbui komt omdat ik het gedruppel overdag niet horen wou.

Voor iedereen die zijn rouw parkeert, die verteerd wordt door verdriet maar zijn kiezen op elkaar houdt. Die vindt dat hij zijn hoofd koel, zijn rucht recht, zijn schouders sterk moet houden: Ik wens je alle zachtheid toe. Je doet het goed. Ook als het je overspoelt. Ook als het ‚nu toch al even geleden is‘, ook als je ‚door moet‘ maar dat even niet kan. Gun jezelf momenten van kwetsbaarheid, van verdriet, van pijn.

Rouw is liefde. En liefde mag er zijn. 🤍

21/01/2026

Heb jij óf ken jij een fijne werkruimte voor mij en Buitengewoon Afscheid in Eindhoven?

Mijn lieve collega én vriendin Marieke heeft nieuwe toekomstplannen met onze studio: een nieuwe studio mét bloementuin. Groot gelijk heeft ze én wat zal ik en de families die we mogen begeleiden er ook van meegenieten straks. Onze samenwerking en vriendschap voelt oneindig, dat is een feit. Maar voor nu betekend het voor mij dat ik de studio zal verlaten.

Ik blijf dromen van meer voorbesprekingen tijdens leven waar uitvaartwensen vast worden gelegd, informatieve momenten van samenkomst én sinds ik zelf rouwende ben wil ik me ook graag hard maken voor verbindende momenten onder rouwende. En daarvoor zoek ik naar een mooie nieuwe locatie in Eindhoven. Stuur mij een berichtje als je een goede tip hebt!

05/01/2026

Na een afscheid volgt nog zo veel afscheid.

Een eerste verjaardag niet gevierd, een toekomst die nooit zal zijn. Momenten, zo groot, zo klein.

Voor mij was het Oud en Nieuw. Een jaar afsluiten waarin mijn zus voor altijd blijven zal.
Een deur doorgaan zonder daar klaar voor te zijn. Naar een nieuw jaar. Naar een nieuw pad, zonder haar.

En tegelijkertijd sloot ik het zwaarste jaar uit mijn leven maar wat graag af. Het jaar dat ik het liefst zou vergeten, maar dat ik nooit vergeten kan. Of mag. Of wil.

Alles is zo dubbel soms.

Ik moet verder. Ik mág verder. Ik wíl verder. En toch... had ik me graag in nieuwjaarsnacht verstopt. Had ik de klok graag gevraagd om, samen met mij, heel even stil te staan.

22/12/2025

Roy, mede-oprichter van de Pakschuit. Een man die zich thuis voelde op het water in zijn zeilboot of aan boord van de Pakschuit. Ons gesprek over zijn afscheid ging niet alleen over de uitvaart zelf, vooral over het moment van afscheid nemen.

De Pakschuit meerde aan in Delft, recht tegenover Expo Arsenaal: tijd voor een drankje. Geen haast. Geen strak programma. Mensen deelden herinneringen en lieten een persoonlijke boodschap achter op zijn kist. Alles klopte.

Zo puur. Zo Roy.
Wat een bijzonder afscheid was het van Roy.
www.buitengewoonafscheid.nl

06/12/2025

Wat ik mooi vind aan mijn vak?
De verhalen die ik mag horen.
Het is zó bijzonder om getuige te zijn in een periode waarin alle maskers afvallen waar liefde, rauwheid, humor en pijn allemaal naast elkaar bestaan.

Dat ik in die kwetsbare tijd mag voelen, luisteren en samen met de naasten keuzes maak: een buitengewoon afscheid dat klopt, die perfecte weerspiegeling van dat ene leven.
Wanneer alle details samen troost bieden, is dat een groot cadeau voor mij.
www.buitengewoonafscheid.nl

26/11/2025

Het blijft bijzonder hoe een simpele vraag mij zoveel inzicht gelijk geeft over diegene die is overleden❤️🎄

Rond deze tijd 2024 kwam ik bij een familie thuis, moeder was overleden in het ziekenhuis. Zo snel als kon, wilden ze haar thuis brengen. Lopend en voelend liep ik samen met de dochters door het huis. Waar hoort ze te liggen, waar klopt het?
Toen we bij de eettafel stonden, naast een grote raampartij mét uitzicht op haar tuin, voelde dat meteen goed.

“Hier zat ze altijd”, zei één van de dochters zacht. “Met haar krantje, een kopje thee … Altijd met zicht op de tuin waar ze zo graag in werkte.”
Achter ons de keuken, de plek waar ze uren stond te kokkerellen en te zorgen. Alles kwam hier samen: wie ze was, wat ze liefhad, waar ze genoot.

Haar prachtig opgetuigde kerstboom stond al in de woonkamer, vol kleine details en herinneringen. We hebben die liefdevol dichtbij haar gezet.
www.buitengewoonafscheid.nl

17/11/2025

Nu rouw ik zelf.

Als uitvaartbegeleider praat en post ik regelmatig over afscheid en rouw. Over alle gevoelens die er ‘gewoon’ mogen zijn. Eén van mijn missies is dan ook om rouw bespreekbaar te maken.

En toch vind ik het hartstikke lastig om openlijk te schrijven over mijn eigen rouw, nu ik er middenin zit.

Deels vanwege de kwetsbaarheid, en deels door de angst voor reacties, door een ánder moeilijk bespreekbaar onderwerp: euthanasie.

Op 10 juni dit jaar overleed mijn lieve zus Sanne. Ze was veel te jong, en het leven had haar veel te sterk gemaakt. Met een ongelooflijke kracht worstelde ze zich door haar leven heen, en pakte ze met beide handen alle hulp aan die beschikbaar was. Maar haar enorme trauma’s, maakten haar leven ondraaglijk zwaar.

Ze gunde zichzelf vrijheid en rust. En ik gunde het haar net zo. En toch was daar ook mijn eigen verdriet, mijn eigen wens om haar nog zó veel langer hier te houden.

Sanne was één van de mooiste mensen uit mijn leven, ook al was onze band soms hobbelig, scherp of ruw. Onze liefde was altijd sterker. Haar wens voor een zacht, liefdevol en gesteund vertrek, kon ik dus alleen maar respecteren. Hoe hartverscheurend ook, Sanne is in liefde vertrokken.

Dat betekent niet dat ze heeft opgegeven. Het betekent alleen dat het leven zelfs voor de sterkste strijders onder ons te veel kan zijn.

Nu ben ik het die sterk moet zijn. Want ik begrijp, respecteer, en bewonder haar keuze, maar die betekent óók dat ik mijn zus nu missen moet. Dat ik verder moet zonder haar. En hoewel dat op een dag hopelijk wat lichter mag voelen, is nu alles zwart.

Sanne was elke dag in mijn leven. En nu nog. Maar nu in afwezigheid.

Zoals velen van jullie weten: Dit is een g*t dat niet te vullen is. Een g*t dat waarschijnlijk blijvend is en waar ik hooguit, met hard werk, omheen kan groeien.

En dát is wat ik met jullie wil delen. Deze persoonlijke reis.

Daarom zal je vanaf nu, tussen de ‘normale’ posts over onze bijzondere uitvaarten door, ook berichten zien over Sanne. Over mij. Over ons. Omdat ik nog steeds achter mijn missie sta: Maak rouw bespreekbaar.

Want ik ben niet alleen.
Ook jij niet.

Liefs,
Karen

17/10/2025

Soms zijn er mensen die je intens raken. In het hart, zeg maar. Met Maya was dat zo. Haar energie, haar warmte, haar manier van kijken naar de wereld: het voelde altijd als een geschenk. Al ging ons samenzijn toch over het verdrietigste ooit, haar veel te vroege levenseinde.

Het laatste bericht dat ik haar stuurde, is nu ook het laatste dat ik tegen haar heb kunnen zeggen:

“Bha Maya, waarom worden de mooiste bloemen toch altijd het eerst geplukt. 💔🥹”

Ze is veel te vroeg gegaan. Gelukkig laat zij zoveel achter: herinneringen, liefde, en de kracht die zij ons en zelfs mij gaf. 🌸
Foto:
www.buitengewoonafscheid.nl

10/10/2025

Maya organiseerde zelf altijd vrouwencirkels, healing sessies. Haar stem, haar klankschalen, alles aan haar ademde rust, verbinding en liefde.
Dus ook rondom haar eigen uitvaart voelde alles alsof haar eigen energie de richting wees.
Natuurlijk géén standaard ceremonie, maar een bedding van schoonheid en licht.
Haar partner zei het zo mooi: “Niemand kan deze ceremonie beter aankleden dan de mooie vrouwen die haar omringden.”

Haar eigen zoutkristallen, zorgvuldig neergelegd. Rozenblaadjes, gestrooid door haar zoontje.
Tientallen kaarsen, want licht hoorde bij haar altijd. En zang, ditmaal van haar dierbare vriendin.

Het was een afscheid dat voelde als een laatste healing, door en voor Maya. 🌸🕯️🤍
Foto:
www.buitengewoonafscheid.nl

30/09/2025

Afgelopen jaar mochten wij het afscheid begeleiden van een klein, bijzonder meisje. Daar waar haar ouders trouwden was nu dat grootse en liefdevolle samenzijn voor haar. Daarna met een klein gezelschap naar de natuurbegraafplaats.

Stap voor stap, door het zachte groen, droeg iedereen haar mandje. Op haar plekje stonden we stil bij haar korte leven, legden we een kring van bloemen. Een mandala vol kleur en liefde.

En toen waren het alleen papa en mama, die haar samen naar het crematorium droegen.

Wat een draagkracht. Wat een pijn. Wat een liefde.
Zij die haar het leven gaven, sloten het ook samen af. 🌸
Foto:
www.buitengewoonafscheid.nl

Adres

Eindhoven

Telefoon

+31626942752

Website

http://www.buitengewoonafscheid.nl/

Meldingen

Wees de eerste die het weet en laat ons u een e-mail sturen wanneer Buitengewoonafscheid nieuws en promoties plaatst. Uw e-mailadres wordt niet voor andere doeleinden gebruikt en u kunt zich op elk gewenst moment afmelden.