Muriel • The Power of Being Authentic

Muriel • The Power of Being Authentic Hiermee mag ik jou de weg wijzen naar verbetering en herstel.

"Until you make the unconscious conscious, it will direct your life and you will call it fate" is attributed to Carl Jung, emphasizing the importance of self-awareness and understanding one's inner thoughts and feelings to gain control over one's life. Niet zomaar een kapper...

"Het is niet enkel ons uiterlijk wat aandacht nodig heeft, een bewuste verbinding met je eigen gevoelswereld is onmisbaar voor jouw welzijn." Kennis, ervaring én mijn intuïtieve/sensitieve gave helpen mij als Kapper én Hormoonspecialist om mensen tot in de kern te kunnen zien, te voelen en te transformeren. Het is mijn passie jouw fysieke systeem te analyseren en verbanden te leggen tussen brein, emoties, immuunsysteem & hormonen.

Je eigen ''ware liefde'' (durven) zijn...We kennen allemaal die smurf nog wel met z'n spiegeltje toch?Wat nou als ik je ...
20/02/2026

Je eigen ''ware liefde'' (durven) zijn...

We kennen allemaal die smurf nog wel met z'n spiegeltje toch?
Wat nou als ik je vertel dat wanneer je werkelijk verliefd kunt zijn op jezelf, blij kunt zijn met je eigen gezelschap en nul bevestiging meer nodig hebt uit de buitenwereld, jij jezelf het grootste kado hebt gedaan?

Carl Jung vertelt je alle ins en outs over het proces van individuatie. Hij gebruikte het begrip individuatie om het proces te beschrijven waarin een mens psychologisch “heel” wordt.
Het proces waarbij je bewust en onbewust met elkaar integreert en steeds meer wordt wie je in wezen bent.
Hieronder de kern van wat Jung hierover zegt:
🌱 Wat is individuatie?
Individuatie is het levenslange proces waarbij iemand:
• zijn bewuste persoonlijkheid (ego) ontwikkelt
• én tegelijkertijd zijn onbewuste delen leert kennen en integreren
• waardoor het Zelf (de totale psyche) zich vollediger kan uitdrukken
Het doel is niet “perfect worden”, maar heel worden.
🧠 Belangrijke onderdelen in het proces
1. De Schaduw
De schaduw bevat eigenschappen die je hebt verdrongen of niet wilt erkennen (bijv. woede, jaloezie, maar ook creativiteit of kracht).
Individuatie vraagt dat je deze kanten onder ogen ziet en integreert in plaats van ze te ontkennen.
2. Anima en Animus
Volgens Jung draagt:
• een man een innerlijk vrouwelijk aspect (anima)
• een vrouw een innerlijk mannelijk aspect (animus)
Integratie hiervan leidt tot psychisch evenwicht.
3. Het Zelf
Het Zelf is bij Jung het centrum én de totaliteit van de psyche — groter dan het ego.
Individuatie betekent dat het ego leert samenwerken met het Zelf.
🔄 Wanneer begint individuatie?
Jung zag dit proces vaak sterker opkomen in de tweede helft van het leven.
In de eerste helft draait het vaak om:
• carrière
• identiteit
• maatschappelijke rol
Later ontstaat vaker de vraag:
“Wie ben ik werkelijk, los van mijn rollen?”
🌀 Hoe verloopt het proces?
Individuatie gebeurt via:
• dromen (Jung werkte veel met droomanalyse)
• symbolen en mythen
• confrontatie met innerlijke conflicten
• creatieve expressie
• therapie
Het is geen lineair proces, maar eerder een spiraal: je keert terug naar oude thema’s op een dieper niveau.
🎯 Wat is het doel?
Niet individualisme of egoïsme
maar innerlijke authenticiteit, balans en psychische eenheid.
Jung zag individuatie als een natuurlijke ontwikkeling van de psyche, vergelijkbaar met hoe een e***l een eik wil worden.

Muriel •

Go slow.... I know, you thought the breaking was the most painful chapter.It wasn’t.Turn the page.The next part is much ...
19/02/2026

Go slow.... I know, you thought the breaking was the most painful chapter.
It wasn’t.
Turn the page.
The next part is much longer.
It’s the healing.
The rise.
The comeback.
It’s the birth of the new you.
And it’s not easy.
But you are strong and brave and worth it.
You’ll have to leave a lot of yourself behind, you’ll have to let go of all the parts of you that you’ve outgrown.
We’re not making ourselves small anymore.
We’re not bending to fit where we don’t belong anymore.
Do you hear me?
We’re going all in.
Count your wounds, every scar ripped open, every drop of blood you bled like a promise, every tear you cried like a bet in the name of crossing your whole heart, your whole soul, was all for this moment.
Right here.
Right now.
You had to hurt like that to get here to this version of you who knows exactly who she is, who she’s not, who she will never be again.
Drop the apologies, babe. We’re not sorry anymore for who we are, we’re not sorry for what we had to do to get here, and we’re not sorry for the time it took to learn our worth.
Step out of the box of all you were supposed to be, according to everyone who wasn’t you, and walk into the you, who’s comfortable in her own skin.
It’s time.
You earned it.
We no longer wear the expectations of anyone else and we no longer let anyone else decide what we’re worth. Because we know now.
We finally know.
And now it’s time to celebrate it.
Get up, babe.
It does not hurt anymore.
Now go show YOU what you’re made of.

- Stephanie Bennett-Henry

Schuldgevoelens en levenskeuzes...Er is een periode in mijn leven geweest waarin ik alles kwijt was.Mijn stabiliteit. Mi...
14/02/2026

Schuldgevoelens en levenskeuzes...

Er is een periode in mijn leven geweest waarin ik alles kwijt was.
Mijn stabiliteit. Mijn richting. Mijn grip op de realiteit.

Ik heb keuzes gemaakt vanuit verwarring. Vanuit overleven. Vanuit stress. Sommige daarvan draag ik nog steeds met me mee.

Identiteitscrisis.
Verlies.
Momenten waarop ik mezelf niet meer herkende.

En weet je wat het zwaarst was?

Niet de situatie.
Maar het schuldgevoel.

Het constante oordeel in mijn hoofd:

“Je had sterker moeten zijn.”
“Je had dit moeten voorkomen.”
“Je had beter moeten weten.”

Maar dit is wat ik heb geleerd:

Je maakt altijd keuzes vanuit het bewustzijn dat je op dat moment hebt. Niet vanuit het bewustzijn dat je later ontwikkelt. Daarnaast heb ik ervaren dat hoe dieper je in een dal bent beland, hoe hoger je daarna kunt komen. De donkerte is mijn grootste zegening geweest.

Alles heeft mij geleerd dat IK de bron ben van mijn lijden en dat de sleutel voor verandering in mijn eigen handen ligt.

Groei is confronterend.
Bewustwording kan pijn doen.
Maar jezelf blijven veroordelen houdt je vast in het verleden.

Ik ben niet trots op alles wat er is gebeurd.
Maar ik schaam me ook niet meer voor mijn pad.

Want zelfs in mijn donkerste periode was ik niet zwak.
Ik was een mens die probeerde te overleven.

Vandaag kies ik anders.
Niet omdat ik perfect ben.
Maar omdat ik eerlijk durf te kijken.

Misschien draag jij ook iets mee waar je moeilijk over praat.
Misschien voel je dat het tijd is om anders naar je verhaal te kijken.

Als je voelt dat je wilt delen, spiegelen, inzichten opdoen en je bereid bent om echt naar jezelf te kijken, dan mag je mij altijd een bericht sturen.

Soms begint verandering gewoon met één eerlijk gesprek.

Jef Dzhefer

🔥 You Are Not Your BrainConsciousness isn't something your brain creates. Your brain doesn't make you aware. It receives...
10/02/2026

🔥 You Are Not Your Brain

Consciousness isn't something your brain creates. Your brain doesn't make you aware. It receives awareness. Like a radio doesn't make music. It picks up the signal.

They taught you that you're a body that learned to think. That when the machine stops the light goes out. Even their own scientists are starting to admit what every ancient culture already knew.

You are not a product of the universe. You ARE the universe. Aware. Alive. Experiencing itself through your eyes right now.

This isn't new age talk. This is what they buried. What they replaced with a system that needs you to believe you're small. Powerless. Just a brain in a body waiting to expire.

Because you can't control someone who knows what they really are.

You're not waking up to something new. You're remembering something ancient. And they're terrified of that.

ZF 🔥

In het vernietigingskamp kreeg hij een nummer: 119104.Maar wat ze probeerden te vernietigen, werd precies datgene wat mi...
31/01/2026

In het vernietigingskamp kreeg hij een nummer: 119104.
Maar wat ze probeerden te vernietigen, werd precies datgene wat miljoenen levens zou redden.

1942. Wenen.
Viktor Frankl was 37 jaar — een gerespecteerde psychiater, een bloeiende clinic, een bijna voltooid manuscript en een echtgenote, Tilly, wiens lach de wereld con vullen.
Hij had een visum voor Amerika — een ticket naar vrijheid.
Maar zijn bejaarde ouders konden niet vertrekken.
Dus bleef hij.
Enkele maanden later kwamen de nazi's.
Theresienstadt. Toen Auschwitz. Toen Dachau.
Het manuscript waar hij jaren aan had gewerkt, verstopt in de voering van zijn jas, werd amper enkele uren na zijn aankomst afgenomen.
Het werk van zijn leven. Zijn doel. Gereduceerd tot as.
De kleding werd in beslag genomen. Het haar afgeschoren. De naam gewist.
Op het register bleef alleen een number over: 119104.
Maar de bewakers begrepen dit nooit:
Men kan alles van een man afnemen — zijn naam, zijn bezittingen, zijn vrijheid.
Maar men kan hem niet ontnemen wat hij weet.
En Viktor Frankl wist iets dat de mensheid zou veranderen.
Hij zag een verschrikkelijk patroon ontstaan:
In de kampen stierven mannen niet alleen van honger of ziekte.
Velen stierven omdat ze het hadden opgegeven.
Wanneer een gevangene zijn "waarom" verloor — zijn reden om te leven — volgde het lichaam snel.
De artsen noemden het "desistitis".
Maar degenen die een doel behielden - een echtgenote om terug te zien, een kind om te omarmen, een boek om te voltooien, een belofte om na te komen - die weerstonden het onmogelijke.
Het verschil was niet fysieke kracht.
Het was de betekenis.
Dus begon Frankl een experiment — niet in een laboratory, maar in de hel.
Hij benaderde mannen op de rand van wanhoop en vroeg hen:
> "Wie wacht er buiten op je?"
"Welke taak moet nog worden voltooid?"
"Wat zou je tegen je zoon zeggen om dit alles te overleven?"
Hij kon geen brood of vrijheid bieden.
Maar hij bood wat zelfs de bewakers niet konden afnemen:
Een reden om morgen te zien.
De een herinnerde zich zijn dochter — hij overleefde om haar weer te zien.
Een ander zijn wetenschappelijk werk — hij overleefde om het te voltooien.
Frankl zelf overleefde door mentaal zijn verloren manuscript te reconstrueren — regel voor regel, nacht na nacht, in de duisternis van de barak.
April 1945. De bevrijding.
Hij woog 38 kilo.
Tilly — dood.
Zijn moeder — dood.
Zijn broer — dood.
Alles wat hij liefhad, vernietigd.
Maar hij gaf niet op.
In negen dagen schreef hij zijn manuscript uit het geheugen opnieuw.
Deze keer met bewijzen.
Levende bewijzen dat de mens het ondenkbare kan doorstaan ​​— als hij een waarom heeft.
Zo werd de Logotherapie geboren — therapy door betekenis.
De basis:
> "Wie een waarom heeft om voor te leven, kan bijna elk hoe verdragen."
Het boek verscheen in 1946:
In het Duits, …trotzdem Ja zum Leben sagen —
in het Engels, Man's Search for Meaning (De zin van het bestaan).
Eerst afgewezen, als morbide beschouwd.
Maar de waarheid vond zijn weg.
Therapeuten lazen het en huilden.
Voormalige gevangenen lazen het en geloofden.
Miljoenen mannen en vrouwen vonden er een reden om door te gaan.
Vandaag de dag is De zin van het bestaan ​​een van de meest invloedrijke boeken in de geschiedenis.
Vertaald in meer dan 50 talen.
Meer dan 16 miljoen exemplaren verkocht.
Maar de ware impact wordt niet in cijfers gemeten.
Het ligt in die levens die in stilte werden gered - die van mensen op de rand van de afgrond die, door Frankl te lezen, ervoor kozen niet op te geven.
Want hij bewees wat de nazi's wilden ontkennen:
Men kan je alles ontnemen — je familie, je vrijheid, je hoop.
Maar nooit de laatste van de menselijke vrijheden:
De vrijheid om te kiezen wat dit alles betekent.
Viktor Frankl is heengegaan, maar zijn stem blijft:
> "Wanneer we een situatie niet meer kunnen veranderen, worden we uitgedaagd onszelf te veranderen."
"Alles kan van een man worden afgenomen, behalve één ding — de laatste van de menselijke vrijheden: de houding kiezen ten opzichte van welke omstandigheid dan ook."
Men gaf hem een ​​nummer.
De geschiedenis gaffe hem de eeuwigheid.
Omdat de man die alles verloor de wereld leerde dat betekenis het enige is dat niemand ons ooit kan afnemen.
De gevangene 119104 overleefde niet alleen —
hij overwon de dood zelf.

Voor wie mij mist... 😅De laatste tijd ben ik wat minder van het verhalen schrijven en meer van het random delen en entho...
28/01/2026

Voor wie mij mist... 😅

De laatste tijd ben ik wat minder van het verhalen schrijven en meer van het random delen en enthousiaste filmpjes maken (in m'n privéleven.)
Ik merk dat vooral het schrijven mij door een hele moeilijke periode heeft geholpen en dat mijn energie nu gaat naar mijn leven LEVEN in plaats van te overdenken, analyseren en verwoorden om te ventileren.

Het is mooi om te beseffen dat zoiets kleins dus houvast kan geven. Daar kan geen verdovend middel tegenop.
Vaak zijn we geneigd om uitvluchten te zoeken, hoe dan ook. Om maar niet te voelen. Maar even serieus, wat is nou het ergste wat jou kan gebeuren als je ''ermee gaat zitten?'' Heb je dat helder voor jezelf?

Precies... misschien doet het je juist wel goed en krijg je een hele heldere kijk op de zaak, of spoelt het langzaam weg door alle tranen en kun je eindelijk accepteren wat er nu is in plaats van wat je hoopte dat er zou zijn.
En weet je wat er voor mij tevoorschijn kwam? Een nieuw begin! Verankerd in eigenwaarde. ''Een schoon opgeruimd huis.''
Die stoffige zolder genaamd verleden, heb ik flink onder handen genomen. Dit keer heb ik alles vastgepakt, aangekeken, beoordeeld en weggedaan. Klaar met verschuiven, verstoppen, verbergen of opnieuw openen. Gewoon weg ermee.
Het was een flinke klus maar het zonnetje schijnt nu eindelijk weer daarbinnen.

Lef=LEVEN.
💗
Muul. (Zomaar even leuk om het koosnaampje wat oma me had gegeven te gebruiken;)

She didn’t know she was an empath.She just thought she was “tired.”She just thought she was “sensitive.”She just thought...
17/01/2026

She didn’t know she was an empath.

She just thought she was “tired.”
She just thought she was “sensitive.”
She just thought she needed to “toughen up.”

So when she got the job at the bar, she told herself it would be good for her.

Quick money.
Fast pace.
New people.
A little noise to drown out the noise in her own head.

The first night, she did fine.

She smiled.
She learned the drinks.
She laughed at the jokes.
She handled the rude customers like she had thick skin.

But by the time she got home, something felt… off.

Not emotionally.

Physically.

Her stomach felt like it was full of rocks.
Her chest felt tight.
Her head throbbed like a hangover—without a sip of alcohol.
She sat on the edge of her bed and just stared at the wall like her soul was lagging behind her body.

She told herself, “It’s just the shift.”

Then the second night came.

And she noticed something small.

Every time a couple argued at the bar, her body tensed like she was the one being yelled at.
Every time someone cried in the bathroom, she felt a pressure in her throat like she had swallowed their sadness.
Every time a drunk man got aggressive, her nervous system lit up like a fire alarm, even if he wasn’t talking to her.

She would force a smile and keep pouring drinks…
but inside, her body kept keeping score.

By the third night, she started getting sick before work.

Not “I hate my job” sick.
Not “I’m lazy” sick.

That kind of sick where your body is begging you not to enter a place your mind keeps calling “normal.”

And still… she went.

Because bills don’t care about your sensitivity.
Because rent doesn’t pause for your nervous system.
Because people don’t clap for survival—they just expect it.

So she kept showing up.

And every night she went home with somebody else’s emotions stuck in her bones.

She’d lay in bed and replay conversations she wasn’t even part of.
She’d feel guilty about people she didn’t even know.
She’d hear laughter in her head like a ghost.
She’d feel anger in her chest like it was hers.

Her friends told her:
“Girl, you’re overthinking.”
“Everybody gets drained from work.”
“Just drink a little and unwind.”

So she tried.

But it didn’t help.

Because the problem wasn’t her thoughts.

The problem was her system.

Then one night, it happened.

The bar was loud. Packed. Hot.
One of those nights where the air itself felt like it had an attitude.

A man stumbled in with that kind of energy that makes the room shift.
Not loud. Not flashy.
Just… heavy.

He slid into a corner like he’d done this a thousand times.
Quiet eyes. Still face.
The kind of person who doesn’t speak much but somehow makes you feel like they already read you.

She served him once. Twice.
And every time she walked away, she felt a strange calm.

Like her body could breathe near him.

Eventually he asked, real casual, like he was talking about the weather:

“You get sick after work?”

She froze.

Because she hadn’t told anybody that.
Not the real version of it.

“What?” she said, laughing it off.

He didn’t blink.

“Your hands shake sometimes when the room gets loud. You clench your jaw when people argue. You smile when you’re overwhelmed. And when you walk away from certain customers, you wipe your palms like you’re trying to get something off you.”

Her stomach dropped.

“Who are you?” she asked.

He took a slow sip, then said:

“I’m somebody who knows what you are… because I’ve met your kind before.”

She didn’t even know why she sat down across from him.
She just did.

And the words poured out of her like she’d been holding her breath for years.

She told him about the headaches.
The nausea.
The random crying.
The exhaustion that sleep couldn’t fix.
The way she felt like she was carrying strangers home in her body.

She told him she was starting to think something was wrong with her.

He listened without interrupting.

Then he leaned in just enough to make the moment feel serious.

“Nothing is wrong with you,” he said.

“You’re an empath.”

She frowned. “I’m not one of those people…”

He cut her off, calm.

“Empath doesn’t mean ‘spiritual.’ It means your nervous system is wired to pick up signals most people ignore.”

He tapped the bar softly like it was a heartbeat.

“You’re not just serving drinks in here. You’re standing inside a room full of:
rage, grief, loneliness, lust, jealousy, addiction, shame…
and you’re absorbing it like a sponge because nobody ever taught you how to close your system.”

She blinked hard. “So I’m not crazy?”

He shook his head.

“You’re overstimulated. Overexposed. Unprotected.”

Then he said something that hit her like a truth she’d always known but never had words for:

“Your brain’s main job is survival. And your nervous system is your radar.
Right now, your radar is on max volume every night… and you’re wondering why your body is breaking down.”

She sat there, stunned, like she had just been introduced to herself.

“But why me?” she whispered. “Why am I like this?”

He didn’t answer like a therapist.
He answered like someone who understood dark rooms.

“Because somewhere early in life,” he said, “you learned to read moods to stay safe. You learned to predict people. You learned to feel the room before the room felt you.”

He let that sit.

“And now you’re doing it in a bar full of wounded adults.”

She swallowed.

“So what do I do?”

He leaned back and finally smiled a little—just enough to show he wasn’t there to harm her.

“You learn regulation. You learn boundaries. You learn how to separate your feelings from what you’re picking up.”

He pointed at her chest.

“Because if you don’t… you’re going to keep paying for everybody else’s pain with your health.”

She stared at him like he just handed her a map out of hell.

“And you?” she asked. “What are you?”

He paused, eyes steady.

“I’m a dark empath,” he said. “I can read the room too. I just learned to do it without drowning.”

That word should’ve scared her.
But it didn’t.

Because for the first time… she didn’t feel alone in her wiring.

He slid a napkin across the bar and wrote three words:

Notice. Pause. Choose.

“Start there,” he said. “Every time the room spikes, don’t push through. Notice it. Pause your breath. Choose what you let in.”

She looked at the words like they were sacred.

And that night, when she got home…

She still felt tired.

But she didn’t feel confused.

Because there’s a difference between suffering and understanding.

And for the first time, she had a name for what was happening:

She wasn’t weak.

She was a sensitive nervous system that had never been trained.

And now that she knew…

She could finally stop dying slowly in places she was never meant to survive.
R.Trent Rose- The Writer ✍🏾

"Authentiek zijn in een wereld die de waarheid bestraft, is een daad van moed. Er is niets gevaarlijker dan iemand die w...
15/01/2026

"Authentiek zijn in een wereld die de waarheid bestraft, is een daad van moed. Er is niets gevaarlijker dan iemand die weigert te zwijgen, die weigert te doen alsof, die weigert te buigen voor iets waarin hij niet gelooft. Echt zijn heeft een prijs, maar het heeft ook een beloning: vrijheid. En ik verlies liever alles dan mezelf."
Sinéad O'Connor

En gelijk heeft ze! Het is alles wat echt van onszelf is 💗
Dappere sterke vrouw!

Adres

Goes

Website

Meldingen

Wees de eerste die het weet en laat ons u een e-mail sturen wanneer Muriel • The Power of Being Authentic nieuws en promoties plaatst. Uw e-mailadres wordt niet voor andere doeleinden gebruikt en u kunt zich op elk gewenst moment afmelden.

Contact De Praktijk

Stuur een bericht naar Muriel • The Power of Being Authentic:

Delen

Share on Facebook Share on Twitter Share on LinkedIn
Share on Pinterest Share on Reddit Share via Email
Share on WhatsApp Share on Instagram Share on Telegram