Essenza Leya, Gouda (2026)

21/02/2026

Deze week kon ik niet anders dan luisteren.

Mijn lichaam dwong me.

Een ontsteking in mijn monnikskapspier, met een zenuw die klem zat. Pijn die vanuit mijn nek door mijn schouder mijn arm in trok. Mijn hand verloor kracht. Mijn arm voelde deels doof. Mijn linkerarm, mijn dominante arm, kon ik nauwelijks gebruiken.

En ineens word je klein gemaakt door je eigen lichaam.

Werken lukte niet.
Het huishouden moest ik laten.
Zelfs simpele dingen kostten moeite.

De arts zei iets wat bleef hangen:
zolang je lichaam pijn aangeeft, ben je gedwongen rust te nemen.

En ergens voelde ik dat dit niet alleen over die spier ging.

De afgelopen twee jaar ben ik diep naar binnen gegaan. Oude patronen aangekeken. Lagen afgepeld. Dingen doorbroken die jarenlang normaal waren. Altijd doorgaan. Veel dragen. Me verantwoordelijk voelen voor alles en iedereen.

Ik dacht dat dat werk vooral van binnen gebeurde. In mijn hoofd. In mijn hart.

Maar mijn lichaam bleek ook mee te bewegen.

Ons lichaam onthoudt alles.
Spanning. Aanpassen. Sterk zijn. Doorgaan.

En soms laat het pas los wanneer het veilig genoeg voelt.

Deze week voelde dat precies zo.

Alsof mijn lichaam zei:
nu je niet meer alleen maar aan het overleven bent, nu je anders kijkt naar jezelf… nu mag ook de spanning die al die tijd in je lichaam zat naar buiten.

En dat voelde rauw.

Pijnlijk.
Beperkend.
Frustrerend.

Maar ook eerlijk.

Want als ik heel eerlijk ben, was ik waarschijnlijk gewoon doorgegaan.

Nog even dit doen.
Nog even dat oplossen.
Nog even zorgen.

Tot mijn lichaam deze week zei: nu niet meer.

Misschien is dat wat ons lichaam soms doet.

Niet om ons tegen te werken.
Maar om ons stil te zetten op een plek waar we eigenlijk al langer hadden mogen zijn.

Langzamer.
Zachter.
Meer bij onszelf.

16/02/2026

Soms vergeet je hoe jong kinderen eigenlijk nog zijn.

Tot je ziet hoe snel groepsdruk al werkt.
Hoe snel “stoer doen” belangrijker wordt dan lief zijn.
Hoe snel een kind dat zegt: “ik mis jullie” wordt afgeserveerd.

Vandaag zag ik het van dichtbij.

Een meisje dat niet meer op dezelfde school zit, stuurde in de groepsapp:
“Hoi allemaal, ik mis jullie.”

En de reacties waren hard.
Kort. Koud.
Alsof gevoel iets is om uit te lachen.

Mijn dochter begon te huilen.
Ze zei: “Mama, ik vind dit zó oneerlijk.”

En eerlijk… ik snap haar.

Want zij denkt al verder dan de groep.
Zij voelt al verder dan de groep.
Zij kan zich al verplaatsen in een ander.

En wat ik haar vandaag heb geleerd, is dit:

Je bent nooit “te gevoelig” als je gewoon menselijk bent.
Je bent nooit “raar” omdat je wél een hart hebt.
En je hoeft nooit mee te doen met iets wat niet klopt, alleen om erbij te horen.

Ik leer haar dat ze bij zichzelf mag blijven.
Ook als dat haar niet populair maakt.
Juist dan.

Want liever één kind dat durft te staan voor zachtheid,
dan honderd kinderen die meelopen met de groep.

En ik leer haar nog iets:

Dat het nooit haar schuld is,
als zij iets liefs doet en anderen kiezen voor hardheid.

Soms is het eenzaam om anders te zijn.
Maar het is nog eenzamer om jezelf kwijt te raken.

13/02/2026

Hayley had vandaag studiedag.
We besloten samen erop uit te trekken en ergens te gaan ontbijten.
Even lekker tijd met elkaar doorbrengen 🤍
Wat ik daarnaast bijzonder vond, is dat ze me klakkeloos vertelde over hoe zelfbewust ze is. Dat ze heel goed weet wat er in haar lichaam gebeurd en welke emoties erbij horen en hoe ze deze emoties kan reguleren en kanaliseren. En dat voor een meisje wat pas 10 jaar oud is…

Na het ontbijt moest en zou Hayley nog naar een winkel gaan, om vervolgens een vervroegd Valentijnscadeautje aan mij te geven.
Zo lief!
Ik ben zo ontzettend dankbaar dat ik jouw mama mag zijn. Je bent zo lief, zorgzaam, wijs en zelfbewust!🫶🏻

11/02/2026

Waarom het als ouder zijnde zo belangrijk is om voorouderlijke stukken te helen

Er is een vrouw die lange tijd dacht dat ze gewoon moe was. Dat het leven nu eenmaal druk is. Dat zorgen voor anderen energie kost. Dat sterk zijn erbij hoort. Ze functioneerde. Ze deed wat nodig was. Ze hield alle ballen in de lucht. En toch voelde haar lichaam zwaar, alsof het meer droeg dan haar eigen dagen.

Haar schouders stonden strak zonder dat ze het doorhad. Haar adem zat hoog. Slapen bracht geen echte rust. Ze stond altijd een beetje “aan”. Alsof er geen uitknop bestond. St***je overleven, maar zo normaal geworden dat ze niet eens meer wist dat het overleven was.

Ze hield intens van haar kind. Dat stond buiten kijf. Maar er waren momenten waarop de reacties groter waren dan de situatie. Een kind dat huilde en er kwam irritatie op in plaats van zachtheid. Een kind dat boos werd en haar eigen systeem schoot dicht. Een kind dat nabijheid zocht terwijl zij leeg was, en er ontstond afstand in plaats van verbinding.

Dat verwart een moeder. Want liefde is er wel. Alleen lukt het niet altijd om erbij te blijven.

Wat langzaam zichtbaar werd, was dat haar reacties niet alleen over het moment gingen. Onder de oppervlakte leefden overtuigingen die ouder waren dan zijzelf. Overtuigingen die in haar familie generaties lang hadden meegekregen: sterk zijn. Niet zeuren. Doorgaan. Gevoelens niet te groot laten worden. Niet te veel nodig hebben.

Wie zelf ooit heeft geleerd dat emoties te veel waren, vindt het soms moeilijk om de emoties van een kind te dragen. Wie zelf heeft geleerd zich aan te passen aan de sfeer in huis, voelt spanning wanneer een kind weigert zich aan te passen. Wie zelf emotioneel niet altijd is vastgehouden, kan onbewust moeite hebben met echte nabijheid.

Dat is hechting. Niet als label, maar als onderstroom. Onveilige hechting ontstaat niet alleen door wat er gebeurde, maar ook door wat er ontbrak. Emotionele beschikbaarheid. Afstemming. Iemand die bleef wanneer het moeilijk werd.

Die onderstroom werkt door.

In relaties waarin steeds dezelfde dynamiek terugkomt. In werk waarin verantwoordelijkheid zwaarder voelt dan gezond is. In conflicten die telkens hetzelfde patroon volgen. En in het lichaam, dat signalen begint te geven wanneer iets niet langer genegeerd kan worden. Buikpijn. Hoofdpijn. Chronische spanning. Vermoeidheid die niet verdwijnt.

Het lichaam bewaart wat ooit niet kon worden gevoeld.

En dan zijn daar de kinderen.

Kinderen voelen feilloos wat onder woorden ligt. Ze reageren niet alleen op wat gezegd wordt, maar op wat er in de ruimte hangt. Sommige kinderen trekken zich terug wanneer ze emotionele afstand voelen. Andere kinderen worden juist intens, confronterend, scherp. Niet om lastig te zijn, maar om zichtbaar te maken wat onzichtbaar bleef.

Wanneer voorouderlijke stukken niet worden aangekeken, krijgt een kind onbewust een taak. Het wordt spiegel. Drager. Uitwerker. Het probeert balans te brengen in een systeem dat uit balans is geraakt. Dat is te veel voor kleine schouders.

Er kwam een moment waarop de vrouw besefte dat ze niet alleen naar het gedrag van haar kind hoefde te kijken, maar naar haar eigen geschiedenis. Naar haar loyaliteiten. Naar haar overtuigingen. Naar het verdriet dat ze ooit had weggedrukt om te kunnen functioneren.

Dat aankijken was niet comfortabel. Het voelde als het openbreken van iets ouds. Maar het bracht ook verzachting. Begrip. Compassie. Voor zichzelf. Voor haar ouders. Voor het systeem waaruit ze voortkwam.

Want heling gaat niet over schuld. Het gaat over verantwoordelijkheid. Over het stoppen van een herhaling die anders vanzelf doorloopt.

Wanneer een ouder bereid is de eigen voorouderlijke stukken aan te kijken, verandert de bedding van het gezin. Reacties worden minder automatisch. Emoties krijgen ruimte. Aanwezigheid wordt steviger. Een kind hoeft dan niet langer te dragen wat nooit van hem of haar was.

Wat wordt geheeld, stopt met zich herhalen. Wat wordt doorvoeld, hoeft niet te worden doorgegeven.

En soms begint dat niet groots. Niet met therapietrajecten of grote woorden. Soms begint het in stilte. In een gesprek waarin iemand eindelijk durft te zeggen: dit patroon voelt ouder dan ik. In een moment van eerlijkheid waarin niet meer naar het kind wordt gekeken, maar naar de eigen wortels.

Daar ontstaat beweging.

Misschien herken je iets van deze vrouw. Misschien voel je dat je lichaam al langer signalen geeft. Misschien zie je patronen die zich blijven herhalen in je relaties, in je werk, in je ouderschap.

Als je voelt dat het tijd is om niet alleen naar het gedrag aan de oppervlakte te kijken, maar naar wat daaronder leeft, dan weet je dat je niet alleen bent. Soms is het genoeg om samen te onderzoeken waar een patroon ooit begon, zodat het niet langer doorstroomt naar de volgende generatie.

✨Misschien is dit jouw moment om bij de wortel te kijken. Ik help je hier graag bij.

09/02/2026

De allereerste Essenza Vrouwencirkel gaat van start✨

Op zondag 8 maart komen we samen.
Een middag om te vertragen, te landen en te delen.
In een kleine, gedragen setting.

Deze cirkel is er voor vrouwen die voelen
dat zachtheid geen zwakte is
en dat je niet alles alleen hoeft te dragen.

Praktische informatie:
Zondag 8 maart van 14:00 – 16:00
Locatie: Budo Top, Antwerpseweg 9, 2803 PB Gouda
Tarief: €25,- per cirkel

Lijkt dit je wat?
Aanmelden kan via info@essenzaleya.nl
of stuur een berichtje naar 06-52876449

Liefs,
Priscilla
Essenza Leya

07/02/2026

Spiritualiteit heeft voor iedereen een andere betekenis.
Voor de een heeft dit te maken met een geloofsovertuiging, voor de ander heeft dit te maken met bewustzijn en weer andere mensen krijgen hier een zweverig beeld bij.

Ik ben benieuwd:
Wat betekent spiritualiteit voor jou?✨

Voor mij heeft spiritualiteit te maken met puur jezelf zijn. Thuiskomen in jezelf. Je bewust zijn van je Zelf. Los van alle verwachtingen, patronen, conditioneringen en de maskers die je opzet gedurende het leven en alle ervaringen die je gevormd hebben.
Het gaat erom wie jij echt bent, van binnen. Vanuit je ziel.

Ik ben benieuwd naar jullie reacties!🫶🏻

07/02/2026

Soms begint een relatie niet met verliefdheid,
maar met een zin die blijft hangen.

“Ik weet niet wat het precies is,
maar er is iets aan jou waar ik de vinger niet op kan leggen…misschien is het je lach.”

Het wordt gezegd zonder grote woorden, bijna terloops, maar het raakt iets wat dieper ligt dan aantrekkingskracht.
Omdat je voelt dat je niet alleen gezien wordt in hoe je eruitziet,
maar in hoe je denkt, voelt en de wereld ervaart.

De gesprekken gaan meteen de diepte in.
Niet over alledaagse dingen, maar over het leven, over gevoel, over zoeken,
over dat vage besef dat er meer is dan wat zichtbaar is.
De één voelt zich eindelijk begrepen.
De ander voelt een zeldzame verbinding.

In het begin voelt dat als gelijkwaardigheid.
Alsof je elkaar ontmoet op hetzelfde niveau,
alsof je elkaar aanvult in hoe je kijkt en voelt.

Maar langzaam wordt duidelijk dat de dynamiek subtiel verschuift.

De één zoekt richting, betekenis en houvast.
De ander heeft rust en helderheid al in zich,
zonder zich daar bewust van te zijn,
en biedt die vanzelf aan door er simpelweg te zijn.

Er ontstaat een intense verbondenheid,
waarin woorden, muziek en momenten steeds meer lading krijgen.
Niet alleen om samen te delen,
maar ook om iets bij de ander neer te leggen
wat zelf nog niet gedragen kan worden.

De één voelt zich sterker, rustiger, meer zichzelf in die nabijheid.
De ander voelt zich nodig, gezien en verbonden.
En zonder dat iemand het zo bedoelt,
verschuift de relatie van samen zijn
naar dragen.

Je wordt degene bij wie de ander zichzelf kan voelen,
degene die begrijpt, opvangt en meebeweegt,
degene die ruimte houdt voor alles wat nog geen vorm heeft.

En dat voelt als liefde.
Diep, intens en allesomvattend.

Maar ondertussen verdwijnt er iets.
Niet ineens, maar langzaam.
Je eigen ruimte.
Je eigen richting.
Je eigen grens.

Niet omdat je te veel gaf,
maar omdat je nog niet wist
dat nabijheid niet hetzelfde is als verantwoordelijkheid.

Dit soort relaties zijn stormachtig,
vol betekenis en intensiteit,
en juist daardoor moeilijk los te laten.

Pas later, vaak jaren later,
soms tijdens iets heel alledaags,
komt het inzicht.

Niet als drama,
maar als een rustig weten.

Je ziet ineens hoe de dynamiek werkelijk was.
Waarom de relatie zo liep.
Waar jij begon te dragen
en jezelf onderweg kwijtraakte.

Je ziet dat wat de ander in jou herkende
niet iets was wat jij voor hem moest zijn,
maar iets wat al van jou was.
En dat jij het niet hoefde te dragen
voor iemand anders.

En dan, jaren later,
komt er een andere liefde op je pad.

Geen liefde die begint met vuur,
maar met rust.
Geen liefde waarin je verdwijnt,
maar waarin je blijft.

Een relatie waarin de ander zichzelf draagt.
Waarin jij jezelf niet hoeft te verliezen.
Waarin je elkaar aanvult,
zonder elkaar over te nemen.

De één brengt gevoel en bewustzijn.
De ander brengt aarding en realiteit.
Niet om elkaar te veranderen,
maar om samen te groeien.

Dan voelt liefde anders.
Minder meeslepend misschien,
maar steviger en veiliger.

En ineens begrijp je
die eerdere liefde was geen fout.
Het was een les.

Een les in hoe diep je kunt verbinden
en waar je jezelf mag terughalen.

En wat je nu leeft,
is geen toeval.

Het is wat er ontstaat als liefde niet vraagt
dat je jezelf verlaat.

06/02/2026

“Zo ben ik nu eenmaal.”
“Het ligt vast ook aan mij.”
“Ik stel me aan, denk ik.”

Ze zegt het vaak.
Vooral in relaties.
Om de harmonie te bewaren.

Maar elke keer dat ze zichzelf kleiner maakt,
raakt ze iets kwijt.

Niet de ander.
Maar zichzelf.

Zacht zijn betekent niet jezelf verlaten.
Verbinden hoeft geen aanpassen te zijn.

✨ Waar slik jij iets in, terwijl je eigenlijk iets anders voelt?

05/02/2026

Soms zijn er van die momenten waarop je niet iets nieuws hoort, maar iets ouds herinnert.

Deze week had ik voor het eerst een reading bij een medium. Ik wist waarom ik het deed, en het ging mij niet om antwoorden. En ik wil eerlijk zeggen: Ik vond het spannend. Niet omdat ik niet geloof. Juist, omdat ik het wél voel. Omdat ik diep van binnen al wist dat er iets zou worden aangeraakt wat al zo lang in mij leeft.

Wat er gebeurde, was bijzonder.

Niet groots en spectaculair op een manier die je in films ziet. Maar precies zoals het bij mij past. Zacht. Echt. Kloppend. Alsof er laag voor laag iets werd bevestigd wat ik zelf al jaren aanvoel, maar wat je soms toch nog niet hardop durft te zeggen.
Het medium was zeer concreet en accuraat, tot zelfs aan namen en gebeurtenissen aan toe die zij niet kon weten, en ook niet waren te achterhalen.

Vanaf het begin kwam mijn oma door.

En niet zomaar als een herinnering, maar als aanwezigheid. Als een energie die niet weg is. Als iemand die dichtbij is en al die tijd dichtbij is gebleven. Er werd zo helder gesproken over haar rol als mijn spirituele gids. Over hoe zij mij al langer begeleidt. Over hoe zij mij helpt herinneren wie ik ben. En over hoe wij ons altijd al hebben herkend in elkaar, zonder dat we dit ooit toen zij leefde uit hadden gesproken. Tweelingzielen, dat is wat wij zijn. Mijn oma en ik.

En ik voelde het in alles.
Niet als een gedachte, maar als een innerlijk ja. Een diepe herkenning.

Wat me misschien nog het meest raakte, was dat het medium woorden gaf aan iets wat ik zelf al zo vaak heb gevoeld en geweten, maar wat je niet zomaar tegen iedereen zegt. Dat ik dit niet pas later heb ontwikkeld. Dat ik hier mee geboren ben.

Dat ik geboren ben met een blauwdruk met paranormale begaafdheid, iets wat ik heb geërfd van mijn voorouders.

Dat ik helder hoor. Helder weet. Helder voel.

Dat ik al mijn hele leven informatie opvang. Sferen. Stemmen. Signalen. Energetische verschuivingen. Soms heel subtiel, soms zo duidelijk dat ik er niet omheen kan.

En dat ik daar vroeger vaak aan twijfelde.

Omdat je in een wereld leeft waarin je vooral leert denken. Verklaren. Bewijzen. En waarin gevoel vaak pas serieus genomen wordt als het in een hokje past. Dat we in wereld leven dat iets wat niet te verklaren is, niet word erkend. Een wereld waarin iets zwart of wit is.

Maar wat ik opnieuw heb gevoeld, is dit.

Mijn weten klopt.
Mijn voelen klopt.

En wat ik al die tijd aanvoelde over oma, over mijn rol in mijn familiesysteem, over mijn plek, over mijn taak, dat werd niet zomaar bevestigd. Het werd gedragen. Herkend. Aangeraakt.

Er werd ook iets gezegd wat ik zelf al langer voel, maar wat ik steeds dieper begin te begrijpen.

Dat ik een soort anker ben.

Dat ik degene ben die dingen doorziet, voelt, uitspreekt. Ook als anderen het liever wegduwen. Dat ik degene ben die ruimte maakt voor wat niet zichtbaar is. Voor wat niet benoemd wordt. Voor wat nog niet verwerkt is.

En dat dit niet betekent dat ik alles moet dragen.

Maar dat ik wél degene ben die het licht erop kan laten schijnen.

Zacht, maar helder.

Het bijzondere is dat ik zelf al zo vaak momenten heb gehad waarin ik wist dat oma dichtbij was. In kleine dingen. In tekens. In een gevoel. In een aanraking op mijn hoofd. In een geur. In de ingevingen die ik ontvang, die niet van mijzelf lijken te komen.

En elke keer voelde ik rust.

Alsof zij wilde zeggen: je bent niet alleen.
Tijdens de reading voelde ik dat opnieuw.
En misschien nog wel dieper dan ooit.

Ik merk dat deze reading niet alleen bevestiging gaf, maar ook iets in mij kalmer maakte. Alsof ik niet meer hoef te twijfelen aan wat ik al zo lang weet. Alsof ik mezelf niet meer hoef te verstoppen in het gewone.

Ik mag dit zijn.
Ik mag dit dragen.
Ik mag dit leven.

En ik hoef het niet uit te leggen aan mensen die het niet begrijpen.

Ik deel dit niet omdat ik iets wil bewijzen. Maar omdat ik weet dat er meer mensen zijn zoals ik. Mensen die dingen aanvoelen. Mensen die zich soms gek voelen omdat ze zoveel waarnemen. Mensen die al hun hele leven weten dat er meer is, maar die het nooit echt durfden te vertrouwen.

Misschien is dit jouw bevestiging.

Dat je niet gek bent.
Dat je niet te gevoelig bent.
Dat je niet teveel bent.

Misschien ben je gewoon afgestemd.
En misschien is dat precies jouw kracht.

Ik voel vooral dankbaarheid.

Voor mijn oma. Voor de begeleiding die zij mij geeft. Voor het veld. Voor het zachte herinneren. En voor het feit dat ik stap voor stap steeds meer durf te leven vanuit mijn eigen waarheid.

En ja.

Het klopte allemaal.

Zoals het altijd al klopte.

Dit is wie ik ben, en wat bij mij hoort.

04/02/2026

Ze dacht dat ze gewoon beter moest plannen.
Meer rustmomenten. Minder prikkels.
Nog even volhouden.

Maar haar lichaam deed niet meer mee.
Nekpijn. Onrustige adem. Slecht slapen.
Geen duidelijke oorzaak.

Tot ze stilviel.
Niet omdat ze dat wilde.
Maar omdat haar lijf stop zei.

Niet om haar tegen te werken.
Maar om haar terug te brengen.

Terug naar voelen.
Naar grenzen die ze al kende, maar steeds negeerde.

✨ Wanneer heeft jouw lichaam voor het laatst iets duidelijk gemaakt?

02/02/2026

Ik hoor het zo vaak terug…

“Ik wil geen gedoe.”
“Ik snap de ander ook.”
“Zo ben ik nu eenmaal.”

Ze zegt het rustig. Lief. Begripvol.
En ondertussen schuift ze zichzelf weer een stukje opzij.

Niet omdat ze geen grens heeft.
Maar omdat ze geleerd heeft dat aanpassen veiliger is dan voelen wat ze nodig heeft.

Waar slik jij jezelf nog in om de sfeer goed te houden?

01/02/2026

Een vrouw die ik sprak doet alles wat van haar gevraagd wordt.
Ze regelt. Past zich aan. Blijft vriendelijk.

Maar haar lijf is moe.
Niet “druk-moe”, maar diep vanbinnen leeg.
Slecht slapen. Spanning in haar nek. Een kort lontje bij haar kinderen.
En steeds dat gevoel: ik ben mezelf ergens kwijtgeraakt.

Ze denkt dat ze het beter moet doen. Rustiger. Sterker.
Maar wat haar lichaam eigenlijk zegt is:
stop met jezelf steeds als laatste neerzetten.

Niet nog een oplossing.
Maar weer voelen waar haar grens ligt.

Misschien herken je dit. En misschien is dat al genoeg om even stil te staan om je bewust te worden van het feit dat je meer voor jezelf mag gaan zorgen✨

Essenza Leya

21/02/2026

16/02/2026

13/02/2026

11/02/2026

09/02/2026

07/02/2026

07/02/2026

06/02/2026

05/02/2026

04/02/2026

02/02/2026

01/02/2026

Adres

Website

Meldingen

Snelkoppelingen

Delen