29/03/2026
Mijn visie op de huidige wereldpolitiek en wat zich hiervan weerspiegelt in de wereld…
Ik kan het niet meer ontzien…
De wereld zoals we die vandaag zien, de wereldleiders, het politieke spel, de keuzes die gemaakt worden en de gevolgen die daaruit voortkomen, het raakt me op een diepere laag omdat ik zie wat eronder ligt.
In mijn ogen zijn het geen machtige mensen die losstaan van de rest, maar “gewonde kinderen” die gevormd zijn door hun eigen ervaringen. Ervaringen die hen hebben gemaakt tot wie ze nu zijn, maar die ook hun gedrag, hun keuzes en hun manier van leidinggeven kleuren. Kinderen die nooit volledig hun eigen wonden hebben aangekeken, die zijn doorgegaan, die hebben geleerd te overleven, te presteren, zich te bewijzen, controle te houden, omdat dat ooit nodig was.
En juist die overlevingsmechanismen zie je terug op de grootste schaal die er is.
In beslissingen. In machtsspelletjes. In controle. In het willen behouden van positie, aanzien en invloed.
Maar hoe kan iemand de wereld leiden, hoe kan iemand beslissingen maken voor miljoenen mensen, als diegene zelf nooit echt heeft geleerd om naar binnen te kijken, om te voelen wat er in henzelf leeft, om te begrijpen wat ze zelf nodig hebben?
Zie je de ironie daarin?
Elk mens wordt gevormd door zijn jeugd, door ervaringen, door wat hij heeft meegemaakt. Daar ontkomt niemand aan. Maar wat er vaak gebeurt, is dat die ervaringen zich vastzetten in overtuigingen, in patronen, in gedrag dat zich blijft herhalen, zonder dat iemand zich daar echt bewust van is.
We denken dat we bewust kiezen, maar vaak zijn het oude stukken die kiezen.
We denken dat we vanuit kracht handelen, maar vaak is het angst die aan het stuur zit.
En precies dat zie ik terug in de wereld.
In oorlogen.
In druk die wordt uitgeoefend.
In systemen die blijven draaien op controle en macht.
Want onder alles zit angst.
Het ego dat wil beschermen, dat je “veilig” wil houden, dat je laat geloven dat je moet presteren, dat je belangrijk moet zijn, dat je controle moet houden om te kunnen bestaan. Maar datzelfde ego zorgt er ook voor dat we blijven rennen, blijven zoeken buiten onszelf, blijven bouwen op iets wat nooit echt vervult.
Omdat de basis ontbreekt.
Het gevoel dat je goed genoeg bent, zonder iets te hoeven bewijzen.
En zolang dat stuk niet wordt aangekeken, blijft het zich herhalen.
In kleine vormen in ons dagelijks leven, maar ook in grote vormen, zichtbaar in de wereld.
Want de wereld is geen losstaand iets.
De wereld is een spiegel van wat er in mensen leeft.
En dat maakt het ook confronterend.
Omdat het niet alleen over “hen” gaat, maar over ons allemaal.
Een andere wereld begint niet bij andere leiders.
Een andere wereld begint bij het moment waarop iemand stil durft te staan, naar binnen durft te kijken en zichzelf de vraag stelt: wat leeft er in mij, wat heb ik nooit aangekeken, waar handel ik nog vanuit angst in plaats van vanuit vertrouwen?
Want op het moment dat angst verdwijnt, verdwijnt ook de behoefte aan controle, aan macht, aan bewijsdrang.
En pas dan ontstaat er ruimte.
Voor echte keuzes.
Voor verbinding.
Voor leiding vanuit bewustzijn in plaats van vanuit overleving.
Misschien is dat wel waar het echt begint…
want wat ik vandaag zo helder zag in de wereld, kan ik niet langer buiten mezelf plaatsen. ✨
