Stichting KEA

05/01/2026

Geef ik op of zorg ik nog?
Dat is een vraag die raakt maar misschien stellen we ’m verkeerd. De echte vraag is: welke zorg is passend wanneer de patiënt zélf opgeeft? Zorg is niet alleen genezen. Niet alleen verlichten. Zorg is ook: blijven. Niet wegkijken. Niet verlaten. Naast iemand staan wanneer die zegt: het is op, ik kan niet meer.

Bij psychisch lijden is uitzichtloosheid minder meetbaar dan bij lichamelijk lijden. Maar uitzicht is óók iets van binnen. Subjectief. Persoonlijk. Wie nog draagkracht heeft om te hopen, verdient steun daarin. En wie na jaren zegt dat die hoop er niet meer is, verdient óók dat we luisteren zonder meteen te oordelen.

Dit gaat niet over opgeven versus zorg. Dit gaat over compassie, bescheidenheid en aanwezigheid. Over het eerbiedigen van de visie van degene die lijdt. En over het lef om bij moreel ongemak niet harder te roepen, maar zachter te luisteren. Met zulke vragen win je geen debat. Je probeert recht te doen aan mensen.

https://www.medischcontact.nl/opinie/blogs-columns/blog/capitulatie-of-compassie

03/01/2026

Sommige levensverhalen laten je stil worden. Dat van Liisa is er zo één.
Wat zij haar hele leven heeft gevoeld, was onbegrip. Niet iedereen begreep haar keuze voor euthanasie. Sommigen vonden dat ze “gewoon moest blijven vechten” alsof doorgaan altijd mogelijk is.

Liisa werd niet ouder dan 34.
Wilde ze een langer leven?
Waarschijnlijk wel.
Maar dan alleen onder andere omstandigheden.
En die waren er niet.

Rond haar veertiende struikelde ze en stopte het 'gewone leven'. Meer dan twintig jaar zocht ze naar een weg door haar lijdensdruk. Niet uit gemak. Niet uit onwil. Maar omdat de pijn te groot was om nog langer te dragen.

Haar vriendinnen vertellen haar verhaal, liefdevol, eerlijk en zonder sensatie:
https://www.hln.be/gent/vriendinnen-vertellen-het-verhaal-van-liisa-34-die-koos-voor-euthanasie-soms-is-de-pijn-te-groot-om-door-te-gaan~a703e8f1/?slug_rd=1

Misschien vraagt dit verhaal niet om een mening, maar om iets anders: luisteren, erkennen en het besef dat niet elk gevecht te winnen is en dat zorg soms betekent dat je iemand niet langer laat vechten.

“Niet iedereen begreep haar keuze. Sommigen vonden dat ze gewoon moest blijven vechten — alsof doorgaan altijd mogelijk is.” Vriendinnen Anneleen, Kiani en Sam uit Oost-Vlaanderen vertelden op De Warmste Week het verhaal van Liisa (34), die in oktober voor euthanasie koos. Ze leed aan een diss...

03/01/2026

De best bekeken documentaire van dit jaar op NPO Doc vertelt het verhaal van Milou, 17 jaar, die koos voor euthanasie vanwege uitzichtloos psychisch lijden. Gemaakt door Bart Hölscher, met één duidelijke wens van Milou zelf: “Ik wil gehoord worden.”

En dat is gebeurd.

Meer dan 700.000 mensen keken. Ouders, naasten, mensen die zelf worstelen.
Reacties die gingen over herkenning, minder eenzaamheid, en gesprekken die eindelijk wél gevoerd werden binnen families.

Dit is geen makkelijk onderwerp. Het raakt je. Het roept vragen op waar geen simpele antwoorden op bestaan. Maar juist daarom is luisteren zo belangrijk. Niet invullen. Niet wegduwen. Niet reduceren tot meningen of kampen.
Wat doe je als je kind niet meer wil leven?

Misschien begint het antwoord hier: bij écht luisteren, zonder oordeel.
Deze documentaire laat zien wat er kan gebeuren als we ruimte maken voor het verhaal van de mens achter de doodswens. En waarom het zo belangrijk is dat die verhalen verteld blijven worden — ook buiten Nederland.

We moeten blijven luisteren naar de mensen die het nodig hebben.

De best bekeken documentaire op NPO Doc van dit jaar is gemaakt door Baarlonaar Bart Hölscher. Met zijn verhaal over de 17-jarige Milou, die koos voor euthanasie vanwege uitzichtloos psychisch lijden, bereikte hij het grootste publiek.

27/12/2025

Begin dit jaar sprak Cees zijn doodswens uit tegenover zijn kinderen en hun partners. "Jongens, ik heb een schitterend leven gehad", zei hij. "Gun me alsjeblieft ook een mooie dood." De familie besloot hem daarin te steunen. "We moesten onze vader uit zijn lijden verlossen. Hij was een tikkende tijdbom."

Na het doorlopen van de wettelijke procedures werd zijn euthanasiewens ingewilligd. Het vooruitzicht op zijn overlijden gaf hem volgens Frank de Boer rust. "We hebben hem jaren niet zo ontspannen gezien als in die paar weken voor zijn overlijden."

Door de belevenissen publiekelijk te delen wil de familie vooral het thema euthanasie bespreekbaar maken. "We doen in Nederland soms nog krampachtig over euthanasie, maar het is juist iets moois", zegt Frank de Boer.

Cees de Boer, de vader van oud-topvoetballers Frank en Ronald de Boer, overleed in februari door euthanasie na een jarenlange strijd tegen depressie. Dat vertelt Frank de Boer aan het AD. Volgens de voormalig Oranjebondscoach was er sprake van uitzichtloos lijden.

24/12/2025

Sylvana vertelt haar verhaal in de reportage van EenVandaag. Ze heeft last van depressies en angstproblemen. Ze had een euthanasieverzoek gedaan maar zet dat nu op 'pauze' en werkt aan zichzelf en als ervaringsdeskundige. Voor nu gaat het iets beter. Ze is niet meer elke seconde depressief... Ze wilde niet dood.. maar ze wilde zó ook niet verder leven.

Verder komen in de reportage aan het woord kinder- en jeugdpsychiater Marco Bottelier van zorginstelling Accare waar ze het gesprek aangaan bij een euthanasieverzoek en in heel uitzonderlijke gevallen euthanasie verlenen bij jonge mensen en Lisa Westerveld met haar visie op de Nederlandse psychische gezondheidszorg vanuit het politiek standpunt van GroenLinks-PvdA.

Jongeren met psychische problemen vragen vaker om euthanasie blijkt uit cijfers van de Regionale Toetsingscommissie Euthanasie. Dit gebeurt ook binnen jeugdz...

20/12/2025

Onze nieuwe nieuwsbrief is uit!
In deze editie delen we nieuws en verhalen die raken aan waar KEA voor staat: menselijkheid, nabijheid en verbinding.

We stellen onze nieuwe voorzitter Marcel Mennen voor.
We vertellen meer over de buddy’s van KEA en het belang van lotgenotencontact.
We staan stil bij het boek 'Toen jij de stilte vond'.
En we leggen uit wat het inhoud om Vriend van KEA te worden.

Een nieuwsbrief vol betrokkenheid, herkenning en hoop — voor wie zich verbonden voelt met KEA, of dat misschien wil worden.

Nieuwsgierig? Lees de nieuwsbrief en blijf met ons verbonden.

We wensen iedereen Liefdevolle Feestdagen.

https://stichting-kea.email-provider.eu/web/zcuquaoz2x/hqlewacqni/5m3v9kfyhp/rhw9geekrg?lp-t=1765969485

17/12/2025

De Buddy
“Jullie waren er voor mij. Ik heb me erg gehoord gevoeld en vond het fijn dat de buddy mijn wens niet veroordeelde of probeerde te fixen, maar er gewoon voor me was als ik dat nodig had. Ik ben KEA erg dankbaar. Door de gesprekken met de buddy heb ik ook met mijn familie meer over mijn wens kunnen praten en zij leerden via het forum van KEA de lotgenoten kennen.”

Natuurlijk hebben we voor iedereen die een beroep doet op een buddy van KEA het liefst zo snel mogelijk een passende match. Maar de realiteit is dat de vraag naar buddy’s momenteel groter is dan ons aanbod. Voor een aantal hulpvragers, waarvoor nu nog geen buddy in de nabije omgeving beschikbaar is, kunnen we er toch al zijn met een buddy-op-afstand. Maar het is belangrijk dat er voor elke hulpvrager een match met een geschikte buddy in zijn of haar omgeving komt en ze elkaar live kunnen gaan ontmoeten.

Als buddy werk je individueel, maar je ontmoet elkaar op vrijwilligersdagen, buddy-dagen of tijdens de intervisie- en scholingsbijeenkomsten. Het aantal uur dat je beschikbaar bent als vrijwilliger bepaal je zelf.

Oproep: Ben jij of ken jij iemand die zonder oordeel kan luisteren naar iemand in een euthanasietraject om zo samen de dagen met contactmomenten voor die dag iets draaglijker te maken? Neem dan contact met KEA op voor meer informatie.

10/12/2025

Ervaringsverhalen

Soms kom je verhalen tegen die je recht in je ziel raken. Niet omdat ze schokkend zijn — al zijn ze dat ook — maar omdat ze zo pijnlijk duidelijk laten zien hoe lang, hoe dapper en hoe eenzaam mensen kunnen lijden. En hoe ouders, broers, zussen, partners en vrienden jarenlang meeleven, meestrijden en meedragen.

Bij KEA horen we deze verhalen vaak. Verhalen van jongeren die al vanaf hun tienerjaren onafgebroken in de ggz verblijven. Van behandelingen die maar doorgaan, tot ver voorbij de grens van wat een mens kan dragen. Van ouders die dag en nacht alert staan, telkens opnieuw in die hartverscheurende spagaat: Hoe houd ik mijn kind in leven — en wanneer wordt dat niet langer liefde, maar lijden verlengen?

Het zijn verhalen als die van Lize. Van Bart. Van Julia. En van hun ouders, die soms jarenlang hebben meegevochten, meegeleden en alles hebben gegeven wat een mens kán geven. Deze ouders vertellen hoe ze hoopten, wachtten, belden, zorgden, loslieten, weer vasthielden. Hoe ze uitgeput raakten van de voortdurende angst. Hoe ze moesten toekijken hoe hun kinderen soms nog zieker werden in een systeem dat hen had moeten beschermen. Hoe ze voor onmogelijk moeilijke keuzes kwamen te staan — keuzes waar geen enkele ouder op voorbereid is.

En tegelijk vertellen ze ook iets anders. Iets waar wij als KEA zo veel waardering voor hebben: hun moed. Hun eerlijkheid. Hun liefde die soms de vorm moest aannemen van ruimte geven om niet verder te hoeven lijden. Dat is geen opgeven. Dat is geen falen. Dat is een vorm van liefde waar woorden eigenlijk te klein voor zijn.

Bij KEA willen we dat deze verhalen gehoord worden — niet om te polariseren, maar om te erkennen hoe complex en menselijk dit vraagstuk is. Euthanasie bij psychisch lijden is geen simpele keuze, geen snelle route, geen vervanging voor zorg. Het is een uiterste mogelijkheid voor mensen die al jaren, soms decennia, alles hebben geprobeerd.

En voor hun ouders, die vaak zeggen: “Niemand begrijpt wat dit is, behalve andere ouders die dit hebben meegemaakt.”

We erkennen hun verdriet. We luisteren naar hun verhalen — omdat het pas écht een gesprek wordt als we ruimte maken voor de mensen die er middenin staan.

Eerbied. Menselijkheid. Zorgvuldigheid.
Dat is waar wij voor staan.
Dat is waar het hier over gaat.

Dat jonge mensen die uitzichtloos psychisch lijden euthanasie kunnen krijgen leidt tot veel controverse onder psychiaters. Hoe terughoudend moeten we zijn bij jonge patiënten?

23/11/2025

Dit bericht kregen we een aantal weken geleden binnen:

Het is alweer even geleden dat we contact gehad hebben.
Toen nog ontzettend wanhopig op zoek naar hulp om mijn euthanasiewens werkelijkheid te kunnen maken. En nu de laatste dagen aftellen om eindelijk verlost te worden uit de ketens van het leven, mijn vrijheid tegemoet.

Mijn psychiater en ik hebben de weg door het traject echt samen doorlopen. Ik heb mijn laatste strijd gewonnen, met haar aan mijn zijde. Ik hield mij vast aan haar vertrouwen.

Ook was en is mijn buddy Monique Lancee mijn grote steun en toeverlaat. Daarmee wil ik laten weten hoe dankbaar ik ben voor het werk en de passie vanuit Stichting KEA.

Ik heb mijzelf een lange tijd afgevraagd hoe ik iets zou kunnen bijdragen aan het aandacht vragen en bespreekbaarder maken van mentale problemen en een euthanasiewens bij psychisch lijden. Ik laat een hele zware maar ook bijzonder mooie ervaring achter bij mijn dierbaren en heb hen op het hart gedrukt dat mijn verhaal best verteld mag. Ook heel last minute heb ik nog meegewerkt aan het boek van Judith Marechal.

Zo zie je maar weer, uiteindelijk gaan dingen zoals ze moeten gaan.
Annelyn Houwing

Ze wilde graag, dat we dit bericht openbaar maakten en we wensen haar dierbaren veel sterkte.

23/11/2025

Het debat over euthanasie raakt altijd aan menselijke verhalen. Aan mensen die lijden, aan hun naasten, aan artsen die in gewetensvolle afwegingen proberen te doen wat goed is. Bij psychisch lijden zien wij bij KEA elke dag hoe hard deze mogelijkheid nodig is — niet als falen van zorg, maar als een daad van liefde, autonomie en diepe menselijke erkenning.

Het initiatief van D66 en Volt Nederland om euthanasie door artsen uit het strafrecht te halen klinkt als een stap vooruit. Minder stigma. Minder angst. Meer ruimte voor een zorgvuldige, liefdevolle praktijk. De reactie van de Artsenfederatie KNMG laat zien dat er nog wel grote vragen liggen. Vragen die onderzocht moeten worden voordat er iets wordt veranderd.

De KNMG benadrukt dat het huidige systeem — hoe zwaar en complex soms ook — in de praktijk werkt. Artsen voelen zich volgens de KNMG weinig gehinderd door het strafrecht, en patiënten worden beschermd door duidelijke zorgvuldigheidseisen. Dat is waardevol.

Tegelijkertijd zien wij hoe mensen met psychisch lijden vaak vastlopen. Niet omdat artsen onwillig zijn, maar omdat het gesprek over autonomie, wilsbekwaamheid en uitzichtloos lijden bij psychisch lijden nog steeds enorm beladen is.

Bij KEA vinden we het daarom belangrijk om de menselijke maat centraal te houden. Niet de snelheid van het debat, maar de zorgvuldigheid van het gesprek. Niet de polarisatie, maar de verbinding. Want euthanasie bij psychisch lijden is nooit een simpele keuze en nooit een kort pad. Het is een uiterst zorgvuldig proces, gedragen door moed, compassie en diep respect voor iemands lijden én autonomie.

Laten we daarom blijven luisteren — écht luisteren — naar de mensen die ondraaglijk lijden, naar de artsen die moeilijke afwegingen moeten maken, en naar de vragen die de KNMG stelt. Zodat wetgeving niet alleen principieel klopt, maar ook goed werkt voor de mensen die het het hardst nodig hebben.

https://www.knmg.nl/actueel/nieuws/nieuwsbericht/knmg-reageert-op-wetsvoorstel-afschaffing-strafbaarstelling-euthanasie

23/11/2025

Deel 3 gaat over euthanasie bij psychiatrische aandoeningen.

19/11/2025

Euthanasie is geen misdaad
Artsen die zorgvuldig en met compassie handelen, verdienen vertrouwen – het wordt tijd dat de wet dit ook erkent. Steun het wetsvoorstel dat euthanasie uit het strafrecht haalt. Reageer vóór 20 november 2025 op de internetconsultatie.

Vanuit humanistisch perspectief is dit een logische volgende stap: euthanasie is zorg, geen misdaad.

Artsen die zorgvuldig en met compassie handelen, verdienen vertrouwen – het wordt tijd dat de wet dit ook erkent. Steun het wetsvoorstel dat euthanasie uit het strafrecht haalt. Reageer vóór 20 november 2025 op de internetconsultatie.