01/03/2026
ππ€π£ππππ¨π’πππ’ππ§ππ£πππ£
Deze week was ze er ineens⦠de lente.
Niet voorzichtig. Niet op haar tenen.
Gewoon hup, zon in je gezicht en gÑÑn.
En wat gebeurt er dan?
Mensen die maandenlang met een wintergezicht rondliepen, veranderen spontaan in vriendelijk knikkende buurtgenoten.
Er wordt weer gepraat bij het tuinhek.
De jas kan open.
De zonnebril mag op (ook al is het 12 graden ).
De eerste krokussen steken hun koppie boven de grond.
In mijn tuin staat de camelia te bloeien alsof ze wil zeggen:
βZie je wel? Het komt altijd goed.β
Waarom doet die zon toch zoveel met ons?
Omdat we simpelweg zonwezens zijn.
Ons lijf denkt bij licht:
β Ah, we mogen weer!
β Bewegen!
β Plannen maken!
β Leven!
Onze stemming knapt op.
Onze schouders zakken een stukje.
En ineens lijkt alles minder zwaar.
Zelfs klachten voelen vaak nΓ©t iets lichter wanneer de zon schijnt.
Alsof ons systeem zegt: βKom, we doen weer mee.β
Misschien is dat wel het mooiste van deze tijd van het jaar:
Niet dat alles meteen opgelost isβ¦
Maar dat het lichter voelt.
Dus als je me deze week buiten ziet zitten, met mijn gezicht in de zon en een glimlach:
Dat is puur therapeutisch verantwoord gedrag.
Fijne zondag allemaal.
Laat het licht maar binnen.
Liefs Sylvia