07/05/2026
Voor jou, als mama
Voor jou die doorgaat, ook op de dagen dat je voelt dat je moe bent. Je regelt, je vangt op, je denkt vooruit en je voelt vaak al wat er nodig is voordat iemand iets zegt. Je draagt je gezin, je werk, je huishouden en alles wat daarbij komt kijken, en ondertussen probeer je ook nog in contact te blijven met jezelf.
En toch raak je dat contact met jezelf zo makkelijk kwijt. Niet omdat het niet belangrijk is, maar omdat er altijd iets is dat jouw aandacht vraagt. Een kind dat je nodig heeft, iets wat opgelost moet worden, verantwoordelijkheden die blijven liggen als jij het niet doet. Zo verschuift de focus steeds verder van jou af, zonder dat je daar echt bij stilstaat.
Aan de buitenkant lijkt het vaak alsof het loopt, alsof je het onder controle hebt. En als je om je heen kijkt, kan het lijken alsof andere moeders het allemaal moeiteloos doen. Alsof zij het beter voor elkaar hebben, waardoor je zelf geneigd bent om door te gaan, niet te klagen en geen hulp te vragen.
Maar van binnen kan het zwaar zijn. Je staat continu aan, draagt veel en voelt dat er weinig ruimte overblijft om echt te landen bij jezelf. Er zijn momenten waarop je ineens beseft dat je al een tijd alleen maar aan het doorgaan bent, terwijl er diep vanbinnen een verlangen leeft naar rust, naar ruimte, naar gewoon even zijn zonder iets te hoeven dragen.
Ik herken dat.
Mijn zoon was vier toen ik uit elkaar ging. Aan de buitenkant hield ik alles draaiende, maar van binnen was ik zo moe. Ik zat al langere tijd in een burn-out, al wilde ik dat toen nog niet echt zien. Ik voelde dat er iets niet klopte, alleen gaf ik daar geen ruimte aan. Ik bleef doorgaan, hield mezelf bezig en zette mezelf steeds weer opzij, omdat ik er voor hem wilde zijn en omdat ik dacht dat het zo hoorde.
Als ik nu terugkijk, zie ik hoe lang ik over mijn grenzen heen leefde. Niet in één keer, maar stap voor stap. Steeds een beetje meer van mezelf opzij, om alles vol te houden. Er was altijd een reden om door te gaan, altijd iets dat belangrijker leek dan stilstaan bij wat er in mij leefde.
Mijn zoon is inmiddels 20 en ik ben zo trots dat ik zijn moeder ben. Er zijn momenten geweest waarop ik het niet meer wist, waarop ik heb gehuild en dacht dat ik geen goede moeder was, of dat ik er niet genoeg was omdat ik altijd zo druk was. Als ik nu naar hem kijk, zie ik dat ik fouten heb gemaakt, maar ook hoeveel liefde er altijd is geweest. En juist die liefde heeft ervoor gezorgd dat onze band nu zo fijn en echt is.
Juist daarom raakt het me als ik andere jonge moeders zie die hetzelfde doen. Die zoveel dragen en ondertussen bijna vanzelfsprekend voorbijgaan aan zichzelf, omdat dat is wat er van ze gevraagd lijkt te worden.
Als ik je één ding mag meegeven: je hoeft je niet anders voor te doen dan hoe het echt voelt en je hoeft je daar niet voor te schamen. Ik weet hoe zwaar het kan zijn, ook al lijkt het bij anderen moeiteloos te gaan. Wat jij voelt klopt.
Je mag veel meer vertrouwen op je eigen gevoel en op wat jij nodig hebt. Je wordt gezien in alles wat je draagt, reik uit op de momenten waarop het teveel voelt, want je hoeft het niet allemaal alleen te blijven doen.
𝘐𝘬 𝘯𝘰𝘥𝘪𝘨 𝘫𝘦 𝘷𝘢𝘯𝘥𝘢𝘢𝘨 𝘶𝘪𝘵, 𝘰𝘮 𝘵𝘦 𝘷𝘰𝘦𝘭𝘦𝘯 𝘸𝘢𝘢𝘳 𝘫𝘦 𝘴𝘵𝘢𝘢𝘵:
𝘞𝘢𝘵 𝘩𝘦𝘣 𝘫𝘪𝘫 𝘯𝘶 𝘯𝘰𝘥𝘪𝘨 𝘦𝘯 𝘨𝘦𝘦𝘧 𝘫𝘦 𝘫𝘦𝘻𝘦𝘭𝘧 𝘥𝘦 𝘳𝘶𝘪𝘮𝘵𝘦 𝘰𝘮 𝘫𝘦𝘻𝘦𝘭𝘧 𝘴𝘦𝘳𝘪𝘦𝘶𝘴 𝘵𝘦 𝘯𝘦𝘮𝘦𝘯?
