http://www.leefnatuurcoaching.nl/

Lééf Natuurcoaching, Hellendoorn (2026)

18/05/2026

Sommige seizoenen in het leven zijn bedoeld om te bloeien. Om zichtbaar te groeien, dromen te vervullen en voluit in beweging te zijn. Maar er bestaan ook seizoenen waarin alles zich juist terugtrekt naar binnen. Waarin de groei niet zichtbaar is voor de buitenwereld, maar diep vanbinnen plaatsvindt.

Rouw is zo'n seizoen.

Aan de buitenkant lijkt het soms alsof ik alweer verder ben. Je ziet mij weer wat vaker verschijnen, een kop koffie drinken, werken, vaker deelnemen aan het leven. Maar wat je niet ziet, is dat mijn systeem vanbinnen nog in een ondergronds seizoen zit. Een seizoen van herstellen, wortelen en leren leven met wat er verloren ging.

Een seizoen waar een enkele afspraak er al voor kan zorgen dat ik daarna uren op de bank lig bij te komen. Niemand die dat ziet. En ik die dat wel ziet maar liever niet ziet.

En daar ontstond recent een innerlijke strijd. Omdat een deel van mij vooruit wil, naar opbouwen, dromen vervullen en voluit leven.. terwijl een ander deel nog vraagt om rust, zachtheid en vertraging.

Mijn hoofd vindt daar van alles van. Die vindt dat het nu wel tijd is om weer te bloeien.

Maar wat als vertraging geen achteruitgang is en onderdeel van bloei? Wat als dit juist het seizoen is waarin niet de bloemen groeien, maar de wortels? Waarin je niet zichtbaar bloeit, maar innerlijk sterker wordt. Dieper gegrond. Eerlijker wordt over wat werkelijk voeding geeft.

Laat dat de echte vooruitgang zijn: dat je stopt met vechten tegen je eigen tempo. Dat je leert vertrouwen dat ook het onzichtbare seizoen waardevol is. Dat onder de oppervlakte wortels groeien die later nieuw leven kunnen dragen.

Want sommige seizoenen zijn bedoeld om te bloeien. En andere om diep vanbinnen sterker te worden aan de wortel. 🌿

10/05/2026

Wist jij dat de moderne moederdag is ontstaan vanuit het verlies van een moeder? De Amerikaanse Anna Jarvis verloor haar moeder in 1905 en besloot vanuit liefde een dag te creëren waarop moeders geëerd werden. Anna koos voor de tweede zondag van mei, rond de sterfdag van haar moeder. Ze schreef honderden brieven aan kerken en politici om van moederdag een officiële dag te maken. Met succes: in 1914 werd moederdag officieel uitgeroepen tot nationale feestdag in Amerika. Daarna verspreidde het zich verder over de wereld.

Vanuit rouw ontstond iets dat wereldwijd miljoenen mensen verbindt. Ik vind dat een troostrijke gedachte. Dat vanuit verlies iets zo liefdevols is ontstaan. ✨️

En misschien is dit ook wel troostrijk voor jou mocht jij om welke reden dan ook een gemis voelen rondom het thema moeder. Je bent niet alleen!

Voor mij voelt moederdag vandaag als tussen twee werelden in staan. Mijn moeder niet meer fysiek hier hebben, en zelf ook geen moeder zijn en wel die wens hebben.

Toch voel ik mij niet leeg vandaag. Ik voel vooral hoe ontzettend veel liefde er is geweest en hoeveel er nog steeds is, en dat voelt vooral vol. Dankbaar ook hoe de diepe band met mijn moeder zo voelbaar blijft. Moeders blijven voor altijd moeders, ook na de dood 💫

En ook dat is weer niet vanzelfsprekend, om onvoorwaardelijke moederliefde gekend te hebben. Ik ben daar heel dankbaar voor.

Vandaag vier ik met een traan en een lach dus vooral wat er aanwezig is. De liefde. De verbondenheid. De herinneringen en mijn moeders energie die blijven doorleven in mij.

Ik vier ook dat ik nog steeds durf te dromen over een toekomst als moeder, terwijl ik tegelijkertijd vrede voel met het leven zoals het zich ontvouwt.

Ik ben een gelukkig mens zoveel liefde te kennen... ❤️

Heel veel liefde en waardering vandaag voor alle moeders, hier beneden én boven 💫 en extra liefs voor degene die het vandaag (en elke andere dag) gebruiken kan. Nogmaals, weet dat moederdag is ontstaan vanuit rouw, verlies en liefde!

22/04/2026

De natuur spreekt! 🌿 Ik heb er lang weinig over gedeeld, terwijl ik zo'n natuurgekkie ben. Maar mijn rouw was zo intens dat ik in het begin nauwelijks vooruitkwam en een wandeling too much was. De trap oplopen voelde al als een berg beklimmen. Simpele dingen lukten niet meer. Ik was ingestort.

Na een tijd ging ik toch weer wandelen. Maar dat was allesbehalve even een frisse neus halen. Elke plek droeg een herinnering aan mijn moeder. Hier zaten we samen. Daar zeiden we nog dit tegen elkaar. Hier heb ik die en die foto gemaakt van haar. En ja… daar hebben we nog in de bosjes geplast van de thee die we onderweg dronken😉

Ik maak er een grapje over maar eerlijk. Het deed pijn. Elke stap. Elke herinnering. Het was loodzwaar.

Toch bleef ik gaan. Omdat ik wist hier mag ik doorheen. En langzaam werd het minder scherp. Tot ik weer een beetje kon genieten van de natuur.

Op dat punt besloot ik om mijn rouw verder aan te kijken, op een manier die ik zelf ook begeleid: via de natuur.

De eerste vraag volgens de methode die ik begeleid is: waar sta je nu? Ik keek om me heen… Mijn blik viel op een geknakte boom, die ook nog een andere geknakte boom droeg.

Ik wist meteen: dit ben ik!
Gebroken. Teveel gedragen. Verlies op verlies.

Ik voelde letterlijk de pijn in mijn schouders en een dichtgeknepen keel, ik begon bijna te hyperventileren. Maar in plaats van het weg te duwen bleef ik staan.

Het liefst wilde ik weg. Mijn rug ernaartoe keren en hard wegrennen. Maar ja, waar ren ik dan naartoe? Vroeg ik aan mijzelf. Het is ook nog eens mistig zag ik, ik had geen idee, en waar ik ook heen ging deze pijn zou mij achtervolgen dat wist ik wel.

Dus ik ging naar de pijn toe, zo goed als kon, met mijn adem gaf ik het ruimte. En ik voelde een uitnodiging ontstaan om JA te zeggen.

Ja tegen de pijn.
Ja tegen de weerstand.
Ja tegen het willen wegrennen.
Ja tegen dat wat is en dat wat niet is en nooit zal zijn.

En toen brak ik opnieuw. Niet van het dragen, maar van het loslaten.

Er viel iets van mijn schouders af, simpelweg omdat ik het erkende. Omdat ik stopte met vechten tegen wat er was.

Vanuit dat punt durfde ik ook dichterbij de geknakte boom te komen. "Eigenlijk is het een prachtig kunstwerk" kwam er in me op. En in plaats van eerder nog willen wegrennen liep ik nu naar de bomen toe.

Ik streek met mijn handen over de boom, voelde de structuren. Alsof ik met mildheid mijn verleden eventjes aanraakte.

Mijn energie was daarna op maar ik ging naar huis met een rustiger hoofd, een lichter lijf en een dieper respect voor mijzelf...

👉 Omdat ik zag hoeveel ik had gedragen!!

Achteraf was dit een keerpunt. Hier begon ik mijn eigen tempo te bepalen in mijn herstel. Te vertragen. Mijn ruimte in te nemen. Echt te luisteren naar mijzelf. Omdat ik voelde: als ik hier aan voorbij ga, komt het later alsnog terug en dan is de klap misschien nog wel harder.

Een tijd later was ik weer op dezelfde plek (zie eerste foto). Er was meer ruimte. De mist was weg, er was helderheid. Meer ontspanning in mijn leven ook.

Deze eerste sessie was simpel maar zó krachtig! Omdat voelen via iets wat je ziet, direct in je lijf landt en daardoor kan integreren.

Praten alleen had me hier nooit zo snel gebracht.

Dit was het begin van een helende reis in de natuur. En hier en daar neem ik je daar graag in mee de komende tijd. De volgende sessie die ik deed stond in het teken van 'wat is mijn verlangen'? Waarin (normaal gesproken) het doel van een traject wordt bep**ld en het dieper gelegen verlangen helder.

Wordt vervolgd! 🌱💚

16/04/2026

We kunnen om veel dingen rouwen. Rouw is liefde. Het is wat overblijft wanneer je iets verliest waar je hart aan verbonden was.

En verlies… dat past niet zomaar even in je leven. Het wringt, schuurt en zoekt zijn plek.

We hoeven het dan ook niet op te lossen. Rouw mogen we gewoon laten bestaan. Het aankijken. Het dragen. Het de ruimte geven.

Want in die ruimte is ook waar de liefde voort leeft. Juist daar, in het aankijken van de rouw ❤️

08/04/2026

Het leven zette mij stil. En nu brengt het mij weer zachtjes in beweging. Na een intense periode van verlies, voelt het fijn om weer langzaam terug te keren naar wat mij zo dierbaar is: Qigong delen. Mijn moeder heeft mij op het hart gedrukt om door te gaan met Qigong... ze zag mijn passie én mijn missie daarin, het potentieel ervan en de vele mensen die er al mee geholpen waren, inclusief haarzelf.

Zij was er regelmatig bij, tijdens één van mijn eerste lessen op Bali tot aan één van de laatste lessen hier in de Nederlandse natuur.

Dit filmpje is dan ook een herinnering die ik diep koester. Mijn moeder en ik samen aan zee, bij een ondergaande zon, terwijl we Qigong beoefenen. GOUD 💛 !!!

Met een traan omdat zij er niet meer bij kan zijn, en een lach omdat ik ook gewoon graag lach en grapjes maak, stond ik vanochtend weer in de zaal met een volgeboekte les en een warm ontvangst door de allerliefste deelnemers!

Gisteren ontving ik ook nog een berichtje (die je aan het eind van het filmpje ziet) van een deelneemster die weer naar de les komt. Het raakt me. Het herinnert me eraan waarom ik dit werk doe: ruimte creëren waar mensen kunnen landen en ademen, en luisteren naar wat het lichaam te vertellen heeft.

Voor iedereen die verlangt naar meer rust in het lichaam, helderheid in het hoofd en verbinding met zichzelf en de seizoenen. Je bent welkom. 🪻🌷🌸

Ik geef voorlopig nog geen eigen lessen in de natuur, de lessen die ik wel geef kun je vinden op www.hetzentrum.com (Aadorp) en op www.refeel.nl (Hardenberg).

10/03/2026

Mijn meest waardevolle "therapie" is geen gesprek, geen kamer met vier muren, geen woorden die proberen te verklaren. Niet nog meer prikkels te verwerken. Mijn therapie is simpelweg dit. 🌲 Mijn lichaam laten rusten op de aarde. Tussen de bomen. Waar niemand iets van me vraagt en ik ook van mijzelf niets hoef. En de aarde onder mijn rug die alles even draagt.

Hier in het bos hoef ik niets te fixen. Niet sterker te zijn dan ik me voel. Niet te begrijpen waarom sommige dromen anders lopen dan gehoopt.

Terwijl ik daar lig, voel ik hoe mijn adem langzaam dieper wordt. Hoe mijn hart rustiger klopt. Hoe mijn lichaam iets loslaat wat het blijkbaar al die tijd heeft vastgehouden. Mijn zenuwstelsel herinnert zich hoe het voelt om veilig te zijn.

Ik hoor de wind door de takken bewegen. Een vogel die zijn lied zingt. De geur van dennen die mijn neus ontmoet. Ik land in het hier en nu en ik voel verwondering voor het leven om mij heen..

In die overgave merk ik hoe de ruis uit mijn hoofd vertrekt. In de stilte die ontstaat komen dan vaak spontane inzichten of antwoorden, zonder dat ik ernaar op zoek was.

Soms spiegelt de symboliek van de natuur mij iets wat mijn liefdevolle aandacht vraagt. Een geknakte boom bijvoorbeeld die een ingrijpende gebeurtenis symboliseert.

Zo heb ik al veel gerouwd in de natuur.

Voor mij werkt de natuur als therapie. Ik ontvang altijd precies dat om verder te kunnen en ik kom rijker thuis dan ik heen ging. 🌿

05/03/2026

Soms kijk ik terug op de vrouw die ik tot voor kort nog was. Vol plannen en verlangens. Met beelden van hoe ik wenste dat mijn leven eruit zou zien. Het waren dromen die ik bijna heb kunnen aanraken. Bijna.

Maar het leven schreef een ander hoofdstuk.
Een hoofdstuk waarin ik afscheid moest nemen van een toekomst die nooit werkelijkheid zal worden.

Ik ben het vertrouwen in het leven en in mijzelf echt helemaal kwijt geweest.

Sindsdien schuurt het woord manifesteren soms. Alsof alles maakbaar is als je maar hard genoeg gelooft, visualiseert en voelt alsof het er al is. Maar het leven heeft mij iets anders geleerd. Dat niet alles te sturen is. Dat het niet altijd buigt naar mijn wil.

En misschien is dat maar goed ook.

Want er is iets groters dat beweegt. Een intelligentie die verder kijkt dan mijn verlanglijst. Een zielsplan dat zich niet laat sturen door mijn tijdslijn.

En aan dat plan kan ik mij niet overgeven zolang ik krampachtig vasthoud aan hoe ik denk en wil dat het zou moeten gaan.

Er leven nog steeds hartsverlangens in mij die zich denk ik van nature ook zullen blijven vormen. Maar mijn behoefte om ze te controleren leer ik loslaten. Mijn gehechtheid aan de uitkomst ook.

Niet sturen.
Niet forceren.
Maar luisteren.

Luisteren naar wat het leven mij influistert. Naar de richting die zich aandient, in plaats van de richting die ik zelf uitstippel.

Van "wat wil ik van het leven" naar "wat wil het leven van mij?"

Wie weet heeft het leven iets voor mij in petto dat veel beter aansluit bij wat ik hier kom doen. Iets wat ik zelf nooit had kunnen bedenken. Ik wil daar ruimte voor laten.

Naast de dagelijkse rouw is er nu ook een rust in mij gekomen sinds ik niet langer iets probeer vast te grijpen. Een innerlijke vrede die niet wacht tot het leven weer "klopt". Want het klopt al. In al haar facetten.

Mijn vertrouwen in het leven is terug, ik geloof dat het leven geen tegenstander is. Mijn verlies werkt niet tegen mij, het vormt mij ten goede op een manier die ik nog verder ontdekken mag.

Ik weet niet wat er komt. En ik hoef het ook niet te weten. In die ruimte die nu ontstaat rust en vertoef ik. Mijn hart open voor wat komen gaat. ❤️

23/01/2026

Ik zat op het puntje van de bank. Twijfelend, zoekend naar een antwoord op die ene vraag die mensen mij zo vaak stellen: Hoe gaat het nu met je? Wat zeg je, als 'goed' niet klopt maar 'slecht' ook niet het hele verhaal is? Het verdriet is niet weg. Het gemis is groot. Mijn hart kan nog steeds plots samentrekken in scherpe pijnscheuten van verlangen naar mam. Soms lig ik nachten wakker. Werken lukt nog niet. Sinds augustus heb ik geen inkomen. Ook een nieuw ivf traject opstarten laat nog wel even op zich wachten. Binnenkort de sterfdag van pap. Ik rouw. Op meerdere lagen tegelijk. En toch… Het brengt mij ook zoveel moois.

Want het wordt allemaal zachter. Ik voel ruimte. Niet altijd. Soms helemaal niet. Maar dan maak ik opnieuw ruimte voor dat wat er is. Wat het ook is. En in die ruimte voel ik mij goed. Dan zie ik de schoonheid in en om mij heen. Het brengt geluk. Geluk in het hier en nu. Niet afhankelijk van omstandigheden, niet van hoe het zou moeten zijn of hoe ik het had gewild. Ik voel steeds dieper: wij zijn van nature geluk. Elke keer dat ik daarnaar terug beweeg, voel ik lichtheid, terwijl zoveel zwaar kan zijn. En ik zeg bewust: kan. Want ik voel dat ik de vrijheid heb om te kiezen of het zwaar is. Dat besef en die actie daarop verandert alles! Dat is ware vrijheid. Van binnenuit.

En toen…💘 even terug naar de bank...nog zoekende naar dat antwoord... Ineens voelde ik haar. De levenslustige spirit van mijn moeder. Niet naast mij, maar in mij. Zoiets kan ik niet in woorden beschrijven, zo'n fijn gevoel was dat! De boodschap was zacht en krachtig tegelijk: vanaf nu gaat het goed. Omdat je het niet alleen hoeft te doen. Ik ga met je mee vooruit, het léven tegemoet. We doen het samen!

Ik kan dus zeggen: het gaat goed met mij 🥰

Wauw. Deze innerlijke ontmoeting hielp mij zo! Mijn allerliefste, wijze moeder. Ze is er nog steeds. In mij. Met mij. Voor mij.

❤️❤️❤️

Wat houd ik toch oneindig veel van haar!!!

Lieve mensen, liefde blijft bestaan, ook na de dood.. het is zoiets moois wat ons is gegeven!!

28/12/2025

Tweede kerstdag. Simo moest werken. Anderen hadden plannen. En pa en ma… daar kun je niet meer even langs.

Ik zag er enorm tegenop. Een vriendin zei toen iets heel simpels: ga de natuur in. Daar ben je nooit alleen. Ik moest even lachen. Natuurlijk. Dat ik daar zelf niet aan had gedacht. De natuur als medicijn.

Ik ging dus alleen het bos in, maar ik kwam er allesbehalve alleen vandaan. In de loop van de jaren is het bos een tweede thuis geworden waar ik me diep mee verbonden ben gaan voelen. Verbonden met de rust en stilte. Met de planten. Met de dieren. Maar vooral met de bomen. Ik heb iets met bomen. Ik ervaar ze niet als 'dingen', maar als aanwezig en levend. Ik kan er hele gesprekken mee voeren en ontvang vaak inzichten.

Ik heb hier nooit echt over geschreven, bang om raar gevonden te worden 😅 maar na wat ik de afgelopen jaren ben verloren voelt dat niet meer belangrijk. Dus vandaag deel ik zo'n moment.

Tijdens de wandeling liep ik naar een van mijn lievelingsbomen. Ik legde mijn voorhoofd tegen de stam. Ik liet mijn schouders zakken, voelde mijn voeten op de grond, ademde diep in en uit. En dan gebeurd het gewoon. Vanuit het niets ontstaat er dan vaak een soort van gesprek, in beelden, gevoelens en woorden die moeilijk te beschrijven zijn. Maar wat ik wel kan zeggen is dat ik mij niet alleen voelde. Integendeel. Het voelde als een warm samenzijn. Alsof ik op kerst-visite bij familie was maar dan bij de bomen. Volgende keer neem ik warme choco mee zei ik nog 😄

Terwijl ik daar tegen de boom stond, kwam er onverwacht een herinnering omhoog. Een moment uit het verleden waarover mijn moeder zich schuldig had gevoeld.
Vanuit een diepe liefde zei ik:
"Die schuld is nergens voor nodig mam."
En precies op dat moment werd de schuld die ik nog naar haar toe voelde ook aangeraakt. En dat was precies de bedoeling van die herinnering. Om mij te helpen. Want wat ik net zelf had uitgesproken, kreeg ik terug in min of meer dezelfde woorden: "Het is allang goed."

De schuld die ik soms best zwaar draag op mijn schouders, verdween. Het gebeurde allemaal in een paar seconden. Met die bevrijdende ervaring wandelde ik verder.

Eigenlijk zou dit al genoeg bewijs moeten zijn van de kracht van de natuur (en van het hiernamaals?) Maar omdat voor mij zulke momenten soms nog steeds niet te bevatten zijn, vroeg ik of ik die dag nog een vers veertje mocht zien als teken, zodat ik zeker kon zijn dat dit echt was. Nog geen drie meter verderop lag er al een, zo vers alsof het net uit de hemel was komen waaien... 🤍

Toen ik weer naar huis ging zat er nog een roodborstje op een p**l die daar een tijdje bleef kijken. Alsof ik nog wat extra warmte en bevestiging meekreeg voor de rest van de dag.

Het voelde zo wonderlijk wat ik in een uurtje wandelen allemaal had mogen ervaren en ontvangen. Ik was omringd geweest. Door meer dan ik kan zien en meer dan mijn hoofd kan begrijpen.

Dit is wat er kan ontstaan wanneer we de stilte ingaan. Wanneer we het alleen zijn niet invullen of afleiding zoeken, maar het toelaten. Dan blijkt: we zijn nooit echt alleen. Zelfs niet met kerst. In dat alleen zijn ligt een enorme rijkdom en verbinding.

Dus zeg dat ik raar ben, dat snap ik wel vanuit het hoofd gezien 😊 Maar vanuit hart en ziel voel en weet ik dat dit klopt.

En de schuldgevoelens die ik al sinds het overlijden van mijn moeder met me mee droeg, ze zijn nog steeds weg en ik weet: ze komen niet meer terug.

Want het is allang goed. 💫

Deel met mij jouw verhaal, zou ik heel fijn vinden, en laten we daarmee gevoelens van schaamte doorbreken ❤️

21/12/2025

Dit is hoe mijn rouwproces voelt. Ik loop over een touw, boven een rivier. Drie meter boven de grond. Ik kom alleen vooruit als ik volledig aanwezig blijf bij deze ene stap. Zodra ik mijn hoofd volg, met mijn aandacht al bij de overkant, raak ik uit balans en ook lichtelijk in paniek: is het nog zo'n eind? 😬😱

Na het overlijden van mijn vader in 2023 was ik na twee weken weer aan het werk. In de twee weken erna had ik 5 nieuwe intakes (de nood was hoog weet ik nog en daar voelde ik mij verantwoordelijk voor en mijn draagkracht was toen nog vele malen groter dan nu). Deze keer met het overlijden van mijn moeder erbij en de nasleep van het ivf-traject is het anders. Ik had nooit verwacht dat rouw zo’n impact kon hebben op mijn gezondheid. Mijn lichaam liet mij duidelijk weten: deze keer ga je het anders doen. Nee, het móét het anders. Inmiddels zit ik 3,5 maand thuis.

In de eerste twee maanden stond ik nog hijgend bovenaan de trap. Koken en schoonmaken waren te veel. Mijn lichaam deed pijn. Mijn nachten waren onrustig met veel nachtmerries. Flashbacks. Depressieve gevoelens en hartkloppingen. Verwerking next level zeg maar.

Maar nu, net als op dit touw kan ik niet sneller als kan. Herstel vraagt dat ik hier blijf bij deze stap. Bij wat mijn lichaam vandaag aankan. Het is echt geen eitje, maar ik ben alweer een heel eind verder, ik blijf dichtbij mijzelf, bij mijn hart en de keuze die ik dagelijks weer maak om mijn natuurlijke tempo te volgen en mijn lichaam te vertrouwen. Het leven weer opnieuw te vertrouwen.

Wat ik zeggen wil voor een ieder die te maken heeft met herstel op welke manier dan ook:
Je hoeft de overkant nog niet te zien. Focus je op de stap die je nu zet, die kun je wel (over)zien. Leer je telkens weer over te geven aan het niet weten want daarin ligt een dieper weten waarin vertrouwen je zal leiden ❤️ (en angst smelt). De overkant bereik je dan vanzelf zonder al teveel forceren. Scheelt een boel energie, die je hard en hart kunt gebruiken nu.

Zie deze reis over het touw als een ontwikkel en groeifase. Een fase in je leven dat vraagt om van koers te veranderen. Een koers van overleven naar léven. 🌟

20/11/2025

"Zou je je wel zo kwetsbaar opstellen?" kreeg ik als vraag naar aanleiding van mijn post gisteren.

Waarom niet? Vroeg ik nieuwsgierig.

Omdat dit privé is, was het antwoord. Maar wie zijn waarheid is dat? We hadden even een mooi gesprek waaruit bleek dat ze werd geraakt in een eigen stuk van intimiteit en dat wegdrukte.

We delen geboortes. We delen huwelijken. We delen feestelijke momenten, mijlpalen, successen. Alles wat 'licht' is komt naar buiten.
En alles wat rauw, echt, pijnlijk of menselijk is... dat zou dan in een hoekje moeten verdwijnen?

Van de week sprak ik een lieve vriendin die social media verliet omdat het haar depressief maakte. Het voelt voor haar vaak gemaakt en nep. En ik begrijp haar.

Want juist dat is wat mij drijft om geen masker te dragen. Niet online. Niet in het leven. Niet in mijn werk.

Ik doe me hier niet anders voor dan ik ben. Het leven is niet maakbaar. Ja, je kunt manifesteren en creëren, maar niemand van ons ontkomt aan verlies. Aan de dood. Aan teleurstelling. Aan het niet vanzelfsprekend krijgen van wat je het liefste wenst.

Dat is óók leven.

Ik werk ermee, in de natuurcoachtrajecten komen we zonder kwetsbaarheid, eerlijkheid en je durven openen voor de donkere stukken, niet ver. Ik werk voornamelijk met verlies van gezondheid, wat ook een diepe vorm van rouw is. Nu onderga ik zelf een soortgelijk proces.

En ik voel dat het mijn taak is om daarin zichtbaar te zijn. Om te laten zien dat kwetsbaarheid geen zwakte is maar een poort. Dat eerlijkheid niet schaadt maar verbindt. Dat delen niet aanzet tot medelijden, maar tot menselijkheid en groei.

En dit is mijn manier om ruimte te maken voor rouw. Voor verlangen en zachtheid. Voor alles wat we normaal gesproken maar voorzichtig of helemaal niet uitspreken.

Ik post dit om het licht én het donker zichtbaar te maken. Omdat beide waar zijn. En omdat niemand dit leven hoeft te leven met het gevoel dat zij/hij te veel is wanneer je gewoon mens bent. ❤️

Ps. De foto vorige week gemaakt in het bos. Ik zie er een zon in die door de ruwheid heen toch straalt ☀️ Wat zie jij?

Lééf Natuurcoaching

18/05/2026

10/05/2026

22/04/2026

16/04/2026

08/04/2026

10/03/2026

05/03/2026

23/01/2026

28/12/2025

21/12/2025

20/11/2025

Adres

Website

Meldingen

Contact De Praktijk

Snelkoppelingen

Delen