Vrouw met ME

Vrouw met ME Voor vrouwen met ME: over leven met de ziekte ME, hormonen, seks & de overgang. Met nieuws, informatie, patiëntervaringen, lees- en luister tips.

Wij beschouwen ME als een complexe biomedische ziekte waarbij diverse lichaamssystemen zijn ontregeld. Vrouw met ME is een online platform voor ME-patiëntes door ME-patiëntes.

𝗘𝗲𝗻 𝗿𝗼𝘂𝘁𝗲𝗸𝗮𝗮𝗿𝘁 𝘃𝗼𝗼𝗿 𝗠𝗘-𝗼𝗻𝗱𝗲𝗿𝘇𝗼𝗲𝗸 - 𝗔𝗳𝗹𝗲𝘃𝗲𝗿𝗶𝗻𝗴 𝟰𝟴: 𝗥𝗲𝗽𝗿𝗼𝗱𝘂𝗰𝘁𝗶𝗲𝘃𝗲 𝗚𝗲𝘇𝗼𝗻𝗱𝗵𝗲𝗶𝗱 𝗲𝗻 𝗠𝗘 – 𝗥𝗼𝘂𝗺𝗶𝗮𝗻𝗮 𝗕𝗼𝗻𝗲𝘃𝗮 𝗲𝗻 𝗘𝗹𝗶𝘇𝗮𝗯𝗲𝘁𝗵 𝗨𝗻𝗴𝗲𝗿ME ...
21/05/2026

𝗘𝗲𝗻 𝗿𝗼𝘂𝘁𝗲𝗸𝗮𝗮𝗿𝘁 𝘃𝗼𝗼𝗿 𝗠𝗘-𝗼𝗻𝗱𝗲𝗿𝘇𝗼𝗲𝗸 - 𝗔𝗳𝗹𝗲𝘃𝗲𝗿𝗶𝗻𝗴 𝟰𝟴: 𝗥𝗲𝗽𝗿𝗼𝗱𝘂𝗰𝘁𝗶𝗲𝘃𝗲 𝗚𝗲𝘇𝗼𝗻𝗱𝗵𝗲𝗶𝗱 𝗲𝗻 𝗠𝗘 – 𝗥𝗼𝘂𝗺𝗶𝗮𝗻𝗮 𝗕𝗼𝗻𝗲𝘃𝗮 𝗲𝗻 𝗘𝗹𝗶𝘇𝗮𝗯𝗲𝘁𝗵 𝗨𝗻𝗴𝗲𝗿

ME Centraal volgde de Routekaart voor ME-onderzoek van het invloedrijke NIH/NINDS-instituut en bespreekt alle presentaties tot in detail. Op 15 mei 2024 werden alle gebundelde suggesties in een adviesrapport aangeboden aan de NIH/NINDS.

Op 5 januari 2024 had het zevende webinar van de cyclus het onderwerp ‘Minder bestudeerde pathologieën van ME’. Dit webinar bestond uit negen presentaties, waaronder een lezing van Roumian Noneva en Elizabeth Unger over wat er bekend is over reproductieve gezondheid en ME.

ME Centraal maakte daar een samenvatting van en we kregen toestemming het stuk op Vrouw met ME te plaatsen.

Hier op Facebook de ingekorte versie, de volledige samenvatting staat op vrouwmetme.com

🌸

Roumiana Boneva en Elizabeth Unger spraken tijdens de laatste presentatie van dit webinar over wat zij te weten waren gekomen over reproductieve gezondheid en ME. En dat was eigenlijk heel weinig, dat gaven zij zelf ook toe. Er is gewoon, zo benadrukten zij aan het eind van hun presentatie, heel weinig bekend. Vooral omdat er niet naar gevraagd wordt door onderzoekers.

Het maakt voor de hormonale analyses namelijk nogal wat uit of iemand in de menopauze is of niet, of midden in een menstruele cyclus. De hele fysiologische gesteldheid van een vrouw is dan anders. Er zijn maar weinig gedegen studies gedaan naar de gynaecologie en hormonen. Gegevens daarover zijn heel, heel weinig beschikbaar. Dat komt vooral door een gebrek aan kennis en aandacht voor deze aspecten.

𝗪𝗮𝘁 𝘄𝗲𝘁𝗲𝗻 𝘄𝗲 𝗱𝗮𝗻 𝗲𝗶𝗴𝗲𝗻𝗹𝗶𝗷𝗸 𝘄𝗲𝗹?
We weten dat ME veel vaker voorkomt bij vrouwen dan bij mannen. We weten ook dat meerdere vrouwelijke aandoeningen risco-factoren zijn voor ME, zoals hysterectomy (baarmoederverwijdering), endometriose, cysten in de eierstokken, onregelmatige menstruatie, vleesbomen, of melkvloed.

Daarnaast werd in twee studies waargenomen dat de menopause op jongere leeftijd inzette, en dat het aantal reproductieve jaren bij ME-patiënten korter was.
Deze risicofactoren zijn grafisch weergegeven in de grafiek onderaan. Daarbij valt op dat voornamelijk hevig bloedende menstruaties het meest voorkomende probleem was bij vrouwen met ME, tot wel drie tot vier keer zo vaak als bij gezonde controles.

Naast de zware bloedingen rapporteerde de helft van de patiënten dat zij eveneens bloedingen hadden tussen de menstruatie-cycli in. Ruim een derde klaagde over het feit dat zij wel eens menstruaties overslaan. Bij de controlegroep waren deze percentages veel lager.

Voor wat betreft zwangerschap is het beeld minder duidelijk. Er zijn maar weinig studies gedaan op dit vlak.

Het belangrijkste is, volgens dokter Boneva, dat we de mechanismen beginnen te begrijpen waarbij deze gynaecologische en hormonale condities bijdragen aan ME, de aanzet tot en de ontwikkeling van de verschillende symptomen.

Maar ook of bijvoorbeeld infecties, die de aanzet tot ME kunnen zijn een invloed kunnen hebben op gynaecologische gebeurtenissen.

Om de onderliggende mechanismen te begrijpen dienen we:
- Systematisch de gynaecologische en reproductieve ‘geschiedenis’ van de patiënten te verzamelen;
- Systematisch de steroïde hormoongehaltes te verzamelen en te correleren aan de ME-symptomen. Dit zou niet alleen bij dit soort hormoongerelateerde studies moeten gebeuren maar bij alle ME-studies.
- Gegevens over het geslacht, de status van bijvoorbeeld menopause of menstruatiecyclus, en ook hormoontherapie, te verzamelen;
- (Eindelijk) ME op mannelijke fertiliteit en sexuele functionaliteit te bestuderen;
- De invloed van zwangerschap op ME te bestuderen;
- De rol bestuderen van infecties van het urogenitale stelsel.

🔹Bron tekst en afbeelding: NINDS
🔹Vertaling en bespreking: ME Centraal
🔹Alle vorige afleveringen vind je hier https://tinyurl.com/46dzsvnh

18/05/2026

De plannen van kabinet-Jetten om te bezuinigen op sociale zekerheid kunnen op weinig steun rekenen van kiezers. Ook bij de eigen achterbannen blijken het lat...

Kijktip 📺Vanavond om 18:30 uur op NPO 1 over de acties van de vakbonden omtrent de AOW, WW en de WIA.
18/05/2026

Kijktip 📺

Vanavond om 18:30 uur op NPO 1
over de acties van de vakbonden omtrent de AOW, WW en de WIA.

𝐌𝐄/𝐂𝐕𝐒: 𝐰𝐚𝐧𝐧𝐞𝐞𝐫 𝐞𝐞𝐧 𝐥𝐢𝐜𝐡𝐚𝐦𝐞𝐥𝐢𝐣𝐤𝐞 𝐳𝐢𝐞𝐤𝐭𝐞 “𝐩𝐬𝐲𝐜𝐡𝐨𝐥𝐨𝐠𝐢𝐬𝐜𝐡” 𝐰𝐨𝐫𝐝𝐭 𝐠𝐞𝐦𝐚𝐚𝐤𝐭ME/CVS is een lichamelijke ziekte die nog te vaak i...
18/05/2026

𝐌𝐄/𝐂𝐕𝐒: 𝐰𝐚𝐧𝐧𝐞𝐞𝐫 𝐞𝐞𝐧 𝐥𝐢𝐜𝐡𝐚𝐦𝐞𝐥𝐢𝐣𝐤𝐞 𝐳𝐢𝐞𝐤𝐭𝐞 “𝐩𝐬𝐲𝐜𝐡𝐨𝐥𝐨𝐠𝐢𝐬𝐜𝐡” 𝐰𝐨𝐫𝐝𝐭 𝐠𝐞𝐦𝐚𝐚𝐤𝐭

ME/CVS is een lichamelijke ziekte die nog te vaak in het psychologische hoekje belandt. Niet omdat daar bewijs voor is, maar omdat hulpverleners vastlopen. Ze zien uitputting, functieverlies en een patiënt die niet herstelt zoals verwacht. En als het niet past in het vertrouwde medische kader, schuift het systeem je te makkelijk door naar “het zal wel tussen de oren zitten”.

Bij mij begon dat al vroeg. Na drie maanden ziekte zat mijn huisarts met de handen in het haar. Hij kon mijn arbeidsongeschiktheid niet langer “verantwoorden” binnen de logica die van hem verwacht werd, dus werd ik richting een psychiater gestuurd. Hij dacht aan oude trauma’s. Mijn realiteit was echter dat mijn lichaam uitgeput was. Ik kon geen stress meer verdragen. Ik functioneerde niet meer, niet omdat ik niet wílde, maar omdat ik niet kón.

De psychiater stuurde me door naar een psychiatrisch dagcentrum. Daar kwam ik terecht in een carrousel van therapieën en verplichte gesprekken met een psycholoog. Mijn eerste kennismaking was meteen vernietigend: na twee zinnen moest ik hem erop wijzen dat hij niet míjn dossier op schoot had, maar dat van een andere patiënt. Het broze vertrouwen dat ik nog had, was meteen weg.

De gesprekken waren verplicht en ik stelde ze zo lang mogelijk uit. Op een bepaald moment ging mijn man mee, als bescherming. Ik vertrouwde die psycholoog voor geen haar.

Toen begon hij over EMDR, hoe dat mij “beter” zou maken. Ik verzette me, maar het mocht niet baten. De sessies werden gepland. EMDR deed wat het doet, het trauma kwam boven. Alleen was er niemand om dat veilig te begeleiden. Ik bleef achter met een opengereten trauma en een lichaam dat steeds zwakker werd, terwijl ik alles weglachte. Ik moest “volhouden”, want ik zou beter worden. In werkelijkheid ging ik elke namiddag volledig uitgeput naar huis. Ik had geen energie meer voor mijn kinderen en mijn echtgenoot. De EMDR werd uiteindelijk stopgezet, maar de schade was al aangericht.

Mijn gevoel van veiligheid brak uiteindelijk definitief. Op een dag kwam de psycholoog naar buiten, met medepatiënten erbij, en riep luid: “Als je wil komen, is het nu!” Iedereen keek. Ik ging mee alsof ik naar de slachtbank werd geleid.

Tegen het einde van het jaar telde de groep twaalf mensen. Voor mij voelde die groep niet veilig, als dat ooit al het geval was geweest. Er gebeurde op een dag iets traumatisch wat pure horror was. Door een bizar misverstand, werd ik niet geloofd en voor leugenaar uitgemaakt. De psycholoog en de hoofdverpleegkundige ondervroegen me alsof ik een misdaad had gepleegd, wat tekenend is voor hoe er met sommige patiënten met ME/CVS in de psychiatrie wordt omgegaan. Dat hakte er zó diep in dat alles in mij zwart werd. Ik deed een suïcidepoging.

Ik heb het opgebiecht aan mijn huisarts. Die zei dat ik het moest melden. Dat deed ik. Zo kwam ik terecht bij de hoofdarts-psychiater, die me zonder blikken of blozen vertelde dat ze niets meer voor mij konden doen.

Beneden stond de hoofdverpleegkundige me op te wachten. Ze vond het erg en zei dat er waarschijnlijk nog “koppen gingen rollen”. Mijn antwoord was droog: “Het is dan spijtig dat die van mij de eerste is.” Ze vroeg me om “de week uit te doen” en op vrijdag met de groep te koken en te eten, zodat het “voor de groep mooi kon worden afgerond”.

En ik dan? Ik bedankte. Ik kon dat niet. Zoveel hypocrisie was voor mij te veel.

Vlak voor kerst werd ik buiten de deur gezet met een post-it met twee namen en telefoonnummers. Lichamelijk en mentaal gebroken, met nog 49 kilo, keerde ik huiswaarts. Dat was mijn eerste jaar psychiatrie.

Het psychologiseren van een lichamelijke ziekte kan zware gevolgen hebben. Dat heb ik aan den lijve ondervonden.

Leonie

Zie de site voor de uitgebreide versie met door Leonie aanbevolen actiepunten: https://vrouwmetme.com

𝐈𝐧 𝐛𝐞𝐝 𝐦𝐞𝐭 𝐕𝐢𝐯Viv (43) heeft 8,5 jaar ME en ligt bijna 6 jaar in bed. Ze woont alleen en krijgt twee keer per dag thuisz...
14/05/2026

𝐈𝐧 𝐛𝐞𝐝 𝐦𝐞𝐭 𝐕𝐢𝐯

Viv (43) heeft 8,5 jaar ME en ligt bijna 6 jaar in bed. Ze woont alleen en krijgt twee keer per dag thuiszorg voor ontbijt en lunch. Ze liet zich door Vrouw met ME interviewen over haar leven in bed.

Lees hier op Facebook de samenvatting, op de site staat het volledige interview: https://vrouwmetme.com/2026/05/14/in-bed-met-viv/

🔹Het bed als plek
Viv heeft twee bedden: een tweepersoonsbed in de slaapkamer en een elektrisch verstelbaar eenpersoonsbed in de woonkamer. Ze ligt meestal in de slaapkamer, waar alles binnen handbereik ligt en het het best verduisterd is. Naast haar liggen altijd haar telefoon, personenalarm, zonnebril, oogmasker, koptelefoon, oordopjes, water, ORS en wat te eten.

Ze wil dat mensen weten dat ze niet slaapt als ze stil in het donker ligt. "Als ik dat vertel, stellen mensen zich voor dat ik veel tijd heb, maar dat is in de praktijk niet zo." Elke maaltijd kost al gauw anderhalf uur, elk toiletbezoek is een expeditie en grote delen van de dag gaan op aan prikkelarm rusten. Er blijft maar weinig echte tijd over.

Haar dagen zijn strak gestructureerd rond eetmomenten. De thuiszorg zet maaltijden buiten haar slaapkamerdeur, zodat ze die op de terugweg van de wc kan meenemen. Daaromheen luistert ze naar audioboeken, mediteert ze en heeft ze sociaal contact via chat. Ze slaapt meestal rond negen uur in.

Wat het verschil maakt tussen een ondraaglijke en een draaglijke dag? Symptomen en afleiding. "In PEM zijn alle symptomen veel erger en is elke afleiding te veel. Dan moet ik heel vaak tegen mezelf herhalen dat dit tijdelijk is."

🔹Identiteit en verlies
"Ik ben mijn hele leven kwijtgeraakt: mijn carrière, mijn huis, mijn reizen, mijn paarden, mijn sociale leven, al mijn hobby's en dromen." Ze voelt zich in essentie nog wel dezelfde persoon, maar denkt dat ze gedwongen dichter bij haar essentie is gekomen dan ooit. "Dat had ik duizend keer liever op andere manieren ervaren."

🔹Vrouw-zijn en lichaam
Pas door haar ziekte werd Viv zich bewust van de ongelijkheid in de zorg. "Hoe weinig onderzoek er naar vrouwengezondheid gedaan is, en hoe zeer ons dat ook als ME-patiënten raakt." Ze betreurt dat ze dat als gezonde vrouw niet heeft gezien.

Haar relatie met haar lichaam veranderde ingrijpend. Ze was altijd blij met een krachtig, functioneel lijf, tot alles ineens instortte. "Mijn vertrouwen in mijn lijf nam af tot dicht bij het nulpunt."

🔹Verbinding en toekomst
Al haar sociale contact verloopt via chat. Ze voelt zich gezien door familie, vrienden en lotgenoten, ook al kan ze niemand in het echt zien. "Met lotgenoten is er vrijwel meteen begrip en vertrouwen, dat vind ik heel bijzonder."

Over de toekomst heeft ze een dubbel gevoel. Ze kan zich niet voorstellen dat dit het is, maar hoop vindt ze ook moeilijk. "Ik probeer mijn leven ook zonder hoop vorm te geven, op wat er nu is en hoe ik het nu draagbaar kan maken, ook als dit nog dertig jaar zo voortduurt."

Ze maakt ondertussen volop plannen: van kleine aanpassingen in huis tot op een e-bike door Japan. En ze kijkt uit naar kleine, herhaalde momenten: een online bordspelletje, elke maand een nieuw land virtueel ontdekken.

Als ze morgen wakker werd zonder klachten? "Zelf mijn ontbijt klaarmaken, zittend aan tafel eten, mijn schoenen aandoen en de voordeur uitlopen. De wereld in."

Viv, Dankjewel voor je openheid en vertrouwen!

🔗Lees het hele interview op https://vrouwmetme.com/2026/05/14/in-bed-met-viv/

Foto's: Viv
- Viv met toen nog een krachtig en functioneel lijf op de Te Araroa route in Nieuw Zeeland.
- Naast haar bed liggen schelpen en stenen met een bijzondere verbintenis met plaatsen en mensen.
- Een stukje rivierbedding op bed om even met de voeten dat gevoel van wildernis en vrijheid aan te kunnen raken.
- Lekker uitrusten is er niet bij in een pijnlijk en ziek lijf vol adrenaline.

Leef jij als vrouw met ME bedgebonden en wil je je ook laten interviewen? Neem contact op via vrouwmetme@gmail.com.

🎊
12/05/2026

🎊

🔹 Aan het eind van een veelbewogen dag…
… bijzonder goed nieuws.

Wie had er geen zwaar hoofd in het verschijnen van een ME-behandelrichtlijn binnen afzienbare of onafzienbare tijd, met prof. Hans Knoop in de Werkgroep.

Vandaag is bekend geworden dat hij om nu nog onbekende redenen niet meer in de Werkgroep zit, die er momenteel uitziet zoals onder dit artikel.

Na alle verdrietige en ontroerende en soms zelfs uitzichtloze posten van vandaag vanwege 12 mei, kon de dag niet beter worden afgesloten.

Het kan niet anders dan dat ME-advocacy door de decennia heen hierin een belangrijke factor heeft gespeeld. Jullie dus.

We wensen jullie een rustige avond en nacht na zoveel indrukken, en dank voor het lezen en delen

zie ook de site https://tinyurl.com/37cjuuvb

𝟏𝟐 𝐦𝐞𝐢: 𝐖𝐞𝐫𝐞𝐥𝐝 𝐌𝐄 𝐃𝐚𝐠. 𝐈𝐬 𝐝𝐚𝐭 𝐧𝐨𝐮 𝐞𝐜𝐡𝐭 𝐧𝐨𝐝𝐢𝐠?Ja. Dat is het.Myalgische Encefalomyelitis (ME) is géén vermoeidheid. Het i...
12/05/2026

𝟏𝟐 𝐦𝐞𝐢: 𝐖𝐞𝐫𝐞𝐥𝐝 𝐌𝐄 𝐃𝐚𝐠. 𝐈𝐬 𝐝𝐚𝐭 𝐧𝐨𝐮 𝐞𝐜𝐡𝐭 𝐧𝐨𝐝𝐢𝐠?

Ja. Dat is het.

Myalgische Encefalomyelitis (ME) is géén vermoeidheid. Het is een zeer ernstige, chronische multi-systeemziekte ziekte die mensen volledig bedlegerig kan maken, die levens verwoest, en toch al decennialang wordt afgedaan als aanstellerij of een gedragsstoornis. Dit niet erkend worden heeft gevolgen: er is gebrek aan zorg, oplossingen en biomedisch onderzoek.

Elk jaar op 12 mei staan we wereldwijd stil bij ME. Niet om aandacht te vragen omwille van de aandacht, maar omdat mensen met ME die aandacht keihard nodig hebben. In de spreekkamer, in de politiek en in het onderzoeksbudget.

𝐖𝐚𝐭 𝐣𝐞 𝐦𝐨𝐞𝐭 𝐰𝐞𝐭𝐞𝐧
ME treft naar schatting 15 tot 30 miljoen mensen wereldwijd. In Nederland gaat het volgens de ME/cvs Vereniging om ongeveer 80.000 mensen. 75 % daarvan is vrouw. Veel patiënten krijgen pas na jaren een diagnose, áls ze die al krijgen. De ziekte kent geen erkende biomarker, geen passende behandeling en geen genezing.

Ongeveer 25 % van de ME-patiënten is ernstig ziek: grotendeels of volledig bedgebonden, decennialang tot de dood volgt in de vorm van orgaanfalen, euthanasie of andere, vaak door de situatie te laat herkende, ziektes als kanker. De ziekte kan het leven van iemand in enkele maanden volledig omgooien, op elke leeftijd, ook bij kinderen.

De zorg voor ME-patiënten in Nederland is ondermaats. Er is een gebrek aan ME-specialisten, er is geen gestandaardiseerde diagnostiek en geen behandelprotocol dat aansluit bij wat de wetenschap inmiddels weet. Huisartsen worden er nauwelijks in opgeleid. Patiënten worden nog steeds doorverwezen naar psychologen of revalidatieartsen, die werken met methoden die aantoonbaar schadelijk zijn.

De laatste jaren wordt er meer onderzoek gedaan naar de biologische mechanismen van de ziekte en is er ontdekt dat er sprake is van een verstoorde energiestofwisseling in cellen, een immuunsysteemdisfunctie en problemen met het autonome zenuwstelsel.

Het toegekende budget voor biomedisch onderzoek naar ME staat echter niet in verhouding tot het aantal patiënten met ME: “Tussen 2007 en 2015 werd wereldwijd slechts £47 miljoen in ME/cvs geïnvesteerd, vergeleken met £1,1 miljard voor Multiple Sclerose (MS), wat wijst op een aanzienlijke achterstand in onderzoeksgelden” (bron: ME-gids: https://tinyurl.com/yvuj77e3).

De financiering van ME-onderzoek in de VS is de afgelopen 15 jaar gestagneerd, terwijl er door de corona-pandemie en enorme stijging van ME-patiënten is. (https://tinyurl.com/3a2dxcay)

Ondertussen leven ME-patiënten in een verschrikkelijk isolement, dikwijls in armoede door gebrek aan een uitkering, zonder hulp die passend is bij de ernst van hun situatie. Sociale zekerheid, thuiszorg, toegang tot hulpmiddelen, alles moet bevochten worden met energie die er niet is.

𝐖𝐚𝐚𝐫𝐨𝐦 𝟏𝟐 𝐦𝐞𝐢
12 mei is de geboortedag van Florence Nightingale, die zelf vermoedelijk aan een vergelijkbare ziekte leed. Maar de datum is bijzaak. Waar het om gaat, is dat er één dag per jaar is waarop patiënten, naasten, onderzoekers, mantelzorgers en zorgverleners gezamenlijk zichtbaar zijn. Waarop de ziekte een naam krijgt, een smoel en een stem.

Is dat genoeg? Nee. Maar het is een begin. En voor mensen die het grootste deel van de dag in bed liggen, weinig energie hebben en zelden gehoord worden, telt elke keer dat er aandacht is voor hun situatie. Zo krijgen ze hopelijk toch het gevoel dat ze nog meetellen.

Maar bovenal hopen we natuurlijk de buitenwereld te raken en ervan te overtuigen dat ook wij zorg nodig hebben,

𝘐𝘬 𝘴𝘤𝘩𝘳𝘪𝘫𝘧 𝘥𝘪𝘵 𝘷𝘢𝘯𝘶𝘪𝘵 𝘮𝘪𝘫𝘯 𝘣𝘦𝘥, 𝘸𝘢𝘢𝘳 𝘪𝘬 𝘦𝘦𝘯 𝘨𝘳𝘰𝘰𝘵 𝘥𝘦𝘦𝘭 𝘷𝘢𝘯 𝘥𝘦 𝘥𝘢𝘨 𝘭𝘪𝘨. 𝘐𝘬 𝘩𝘦𝘣 𝘔𝘌. 𝘋𝘪𝘵 𝘪𝘴 𝘮𝘪𝘫𝘯 𝘭𝘦𝘷𝘦𝘯, 𝘦𝘯 𝘥𝘢𝘵 𝘷𝘢𝘯 𝘵𝘪𝘦𝘯𝘥𝘶𝘪𝘻𝘦𝘯𝘥𝘦𝘯 𝘢𝘯𝘥𝘦𝘳𝘦𝘯 𝘪𝘯 𝘕𝘦𝘥𝘦𝘳𝘭𝘢𝘯𝘥, 𝘷𝘰𝘭𝘸𝘢𝘴𝘴𝘦𝘯𝘦𝘯 é𝘯 𝘬𝘪𝘯𝘥𝘦𝘳𝘦𝘯. 𝘞𝘦 𝘻𝘪𝘫𝘯 𝘦𝘳. 𝘏𝘰𝘰𝘳 𝘰𝘯𝘴. 𝘡𝘪𝘦 𝘰𝘯𝘴. 𝘏𝘦𝘭𝘱 𝘰𝘯𝘴.

Martine
Vrouw met ME

𝘿𝙚𝙡𝙚𝙣 𝙫𝙖𝙣 𝙙𝙞𝙩 𝙗𝙚𝙧𝙞𝙘𝙝𝙩 𝙬𝙤𝙧𝙙𝙩 𝙯𝙚𝙚𝙧 𝙜𝙚𝙬𝙖𝙖𝙧𝙙𝙚𝙚𝙧𝙙

𝐍𝐢𝐞𝐮𝐰𝐞 𝐜𝐨𝐥𝐮𝐦𝐧𝐢𝐬𝐭𝐞: 𝐂𝐡𝐚𝐧𝐭𝐚𝐥Alsof je de eerste schooldag beleeft. Sjouwend met een zware tas, zoekend naar de juiste ruimt...
11/05/2026

𝐍𝐢𝐞𝐮𝐰𝐞 𝐜𝐨𝐥𝐮𝐦𝐧𝐢𝐬𝐭𝐞: 𝐂𝐡𝐚𝐧𝐭𝐚𝐥

Alsof je de eerste schooldag beleeft. Sjouwend met een zware tas, zoekend naar de juiste ruimte. Onzeker over wat de toekomst brengt.

Opkijken naar anderen, die al wel weten wat de (ongeschreven) regels zijn. Hopen dat zij jou accepteren, zoals je bent, en je helpen om deze nieuwe fase te ontdekken.

Ook hopen dat je jouw steentje kunt bijdragen aan het grotere geheel. Zo voelt het nu ongeveer voor mij.

Toch stap ik over deze drempel. Uit mijn comfortzone, ondanks het feit dat ik ziek ben. Of in dit geval; dankzij. Beetje vreemd om het zo te omschrijven misschien. Het komt het dichtst bij wat ik voel.

Als ik geen Covid had gekregen, was dat geen Long Covid geworden en was dát niet in ME overgegaan. Dan was ik waarschijnlijk geen eigen blog gestart en had ik ook niet op de oproep van Vrouw met ME gereageerd, want dan had ik dat allemaal nooit geweten.

Gek is dat, dat er werelden bestaan waar je niets vanaf weet, totdat je er zelf in valt. Als een soort Alice in Wonderland.

Ik werd ziek in juli 2022, op ons vakantieadres. Van die twee weken zag ik voornamelijk de slaapkamer en de bank. Waar anderen opknapten, en ik ook dacht er grotendeels doorheen te zijn, bleek ik vervolgens steeds minder te kunnen. Mijn wereld werd beetje bij beetje kleiner, tot ik mijn huis nauwelijks meer uitkwam. Nu dus al bijna vier jaar.

Mijn dagen spelen zich gelukkig (nog) niet continu af binnen de vier muren van mijn slaapkamer, maar veel verder dan de achtertuin kom ik zelden. Ik ben zo dankbaar dat ik op een fijne plek woon en een huis heb waar ik me prettig voel. Het maakt het iets makkelijker vol te houden, vermoed ik. Dat, en humor.

Mijn dagen verlopen grotendeels in een vast patroon, voor zover ik daar zelf invloed op heb. In mijn geval betekent dat: 0p tijd opstaan. Vijf keer per dag twintig minuten rusten, vaker wanneer dat nodig is. Hoofdzakelijk afspraken met specialisten, bijna altijd online. Soms een “beeldbelbakkie” met mijn beste vriendin. Dat soort afspraken duurt meestal maximaal twintig minuten, anders raakt mijn hoofd in de knoop. Alleen met mijn vriendin lukt het, gek genoeg, vaak niet om binnen die twintig minuten te blijven…

Elke dag neem ik me voor om, in kwartiertjes verspreid over de dag verschillende activiteiten te doen. Dingen als: iets in het huishouden, iets creatiefs, buiten zitten (dat is wat mij betreft ook iets doen), een (luister)boek, tijdschrift of krant proberen te lezen, een (kruiswoord)puzzel of sudoku maken, een legpuzzel maken, wat schrijven, tekenen, kaartjes sturen.

En nee, nooit allemaal op een dag, hooguit vier dingen uit dit lijstje. Soms lukt dat, meestal moet ik gaandeweg mijn voornemens aanpassen. En dat is oké.

Ik hoef niet hele dagen in bed door te brengen en kan nog wel kleine dingen doen. Maar ik ben wel mijn leven kwijt waar ik eerder zo van kon genieten. Net als zoveel duizenden anderen…

Dan heb ik nog geluk in vergelijking met anderen met ME. Ik leef mee via hun schrijfsels. Vind herkenning, tips en een bepaald soort saamhorigheid in alle verhalen. Het is verdrietig en tegelijkertijd fijn om te weten dat je niet alleen bent.
Hopelijk geven mijn bijdragen aan Vrouw met ME jou ook een gevoel van herkenning, of bezorgen ze je een glimlach, zodat je dag wat draaglijker wordt.

Liefs,
Chantal
Afbeelding: Pixabay

🖌Ben jij een vrouw met ME en heb je last van schrijflust? Neem contact op via vrouwmetmet@gmail.com

🔹Vragenlijst in het kader  van Nationale Strategie Vrouwengezondheid! 🔹https://research.kieskompas.nl/gezondheidvrouwenO...
10/05/2026

🔹Vragenlijst in het kader van Nationale Strategie Vrouwengezondheid! 🔹

https://research.kieskompas.nl/gezondheidvrouwen

Ook met vragen waar longcovid/pais/mecvs als keuze optie worden genoemd! Met ook open vragen waar je (beknopt) je ei kwijt kan

"Vrouwen hebben vaak te maken met andere gezondheidsvragen en ervaringen in de zorg dan mannen. Daarom willen we graag weten hoe u de zorg in Nederland ervaart. Wat vindt u belangrijk? Waar loopt u tegenaan? En wat heeft u nodig?

Het invullen van de vragenlijst duurt ongeveer 10 tot 12 minuten. Uw antwoorden blijven vertrouwelijk en worden anoniem verwerkt."

Tekst overgenomen van Elja Ruben

𝐃𝐞 𝐤𝐥𝐢𝐞𝐤 𝐯𝐚𝐧 𝐦𝐚𝐧𝐧𝐞𝐥𝐢𝐣𝐤𝐞 𝐰𝐞𝐭𝐞𝐧𝐬𝐜𝐡𝐚𝐩𝐩𝐞𝐫𝐬 𝐞𝐧 𝐡𝐞𝐭 𝐠𝐞𝐰𝐞𝐥𝐝 𝐭𝐞𝐠𝐞𝐧 𝐯𝐫𝐨𝐮𝐰𝐞𝐧, 𝐝𝐞𝐞𝐥 𝟐Hillary Johnson, auteur van Osler's Web, besch...
07/05/2026

𝐃𝐞 𝐤𝐥𝐢𝐞𝐤 𝐯𝐚𝐧 𝐦𝐚𝐧𝐧𝐞𝐥𝐢𝐣𝐤𝐞 𝐰𝐞𝐭𝐞𝐧𝐬𝐜𝐡𝐚𝐩𝐩𝐞𝐫𝐬 𝐞𝐧 𝐡𝐞𝐭 𝐠𝐞𝐰𝐞𝐥𝐝 𝐭𝐞𝐠𝐞𝐧 𝐯𝐫𝐨𝐮𝐰𝐞𝐧, 𝐝𝐞𝐞𝐥 𝟐

Hillary Johnson, auteur van Osler's Web, beschrijft op Substack in het tweede deel van haar serie over de rol van seksisme in de verwaarlozing van ME twee concrete schandalen die verklaren waarom ME-onderzoek in de Verenigde Staten decennialang is tegengewerkt, en wat dat heeft betekend voor miljoenen vrouwen.

🔹De CDC: geld dat verdween
Vanaf de jaren tachtig overspoelden duizenden brieven en telefoontjes de Centers for Disease Control (CDC) in Atlanta, van ME-patiënten en families die wanhopig om erkenning en hulp vroegen. Meer dan over aids. De brieven werden opgestapeld in kartonnen dozen in de gangen van de verantwoordelijke afdeling. Toen de dozen vol waren, verdwenen de brieven in de prullenbak.

Vanaf 1987 stelde het Congres jaarlijks geld beschikbaar voor ME-onderzoek. Dat geld bereikte zijn bestemming nooit. Onder leiding van Brian Mahy, afdelingshoofd, werd het stelselmatig omgeleid naar niet gerelateerde projecten, reizen en kantoorbenodigdheden. Ondertussen getuigden hoge functionarissen jaar na jaar voor het Congres dat er volop ME-onderzoek gaande was. Er wás helemaal geen onderzoek.

De wekelijkse interne bijeenkomsten over ME werden door medewerkers spottend het "Sneering Committee" oftewel het Smalende Comité genoemd: uitsluitend mannen, weinig inhoud, veel speculatie. Het ME-fonds werd intern "de gans die gouden eieren legt" genoemd, ME was letterlijk een melkkoe voor andere doeleinden.

Johnson onthulde dit systeem al in 1996 in Osler's Web. Twee federale instanties bevestigden haar bevindingen in 1998. Mahy werd niet ontslagen en bleef nog jaren bij de CDC werken. De directeur verdedigde de wantoestanden publiekelijk: het geld was besteed aan "belangrijke ziekten."

🔹Het NIH: bewust niet financieren
Het tweede schandaal speelt zich af bij de National Institutes of Health (NIH), de grootste bron van biomedisch onderzoeksgeld in de VS. Johnson beschrijft het NIH-beleid ten aanzien van ME als een bewust beleid van niet financieren.

Gedurende vrijwel veertig jaar bedroeg het jaarlijkse ME-onderzoeksbudget tien miljoen dollar of minder, vaak slechts vijf miljoen. Hooikoorts ontving meer. De recente verhoging naar dertien miljoen dollar klinkt als vooruitgang, maar betekent omgerekend minder dan vier dollar per gediagnosticeerde patiënt per jaar, terwijl het totale NIH-budget in 2025 tweeënvijftig miljard dollar bedroeg.

Gerenommeerde onderzoekers die in de jaren tachtig en negentig voorstellen indienden, werden stelselmatig afgewezen als ze de psychologische verklaringstheorie, de zogenoemde "Crazy Lady"-theorie, niet als uitgangspunt namen. Serieuze wetenschappers trokken zich terug en in het vacuüm dat ontstond, namen gedragswetenschappers het onderzoeksveld twee generaties lang over.

In 2024 publiceerde het NIH slechts één intern onderzoek, met zeventien patiënten. Toen patiënten online kritiek uitten, dreigde de hoofdonderzoeker ME-onderzoek volledig te staken. Er zijn ook geen vervolgstudies gepland.
De tol voor vrouwen

ME dook op precies op het moment dat vrouwen voor het eerst echte economische en juridische autonomie begonnen te verwerven. De ziekte kon hen van de ene op de andere dag volledig uit het werkzame leven slaan. De armoede die ME veroorzaakt, blijft onderbelicht: velen zijn aangewezen op minimale uitkeringen, terwijl verzekeraars ME-claims decennialang systematisch weigerden, gebruikmakend van de pseudowetenschap die federale instellingen zelf hadden voortgebracht.

Artsen, aangemoedigd door de negatieve houding van de overheid, traumatiseerden patiënten jarenlang. Johnson citeert een internist die openlijk vertelde dat artsen de spreekkamer uitkomen en niet kunnen stoppen met lachen na een consult met een ME-patiënt.

🔹ME en geweld
Johnson sluit af met een harde conclusie: de ongecontroleerde verspreiding van ME is een vorm van geweld tegen vrouwen. ME is een vorm van hersenletsel, net als de traumatische hersenletsels die jaarlijks 1,6 miljoen Amerikaanse vrouwen oplopen door partnergeweld. Maar huiselijk geweld kan in theorie stoppen. ME is blijvend.

In januari 2026 dreigde een Londense ziekenhuis een drieëntwintigjarige ME-patiënte te stoppen met sondevoeding en zuurstof. De patronen die Johnson beschrijft, herhalen zich nog steeds.

🔹Conclusie
𝘚𝘢𝘮𝘦𝘯 𝘷𝘰𝘳𝘮𝘦𝘯 𝘥𝘦 𝘵𝘸𝘦𝘦 𝘥𝘦𝘭𝘦𝘯 𝘷𝘢𝘯 𝘑𝘰𝘩𝘯𝘴𝘰𝘯𝘴 𝘴𝘦𝘳𝘪𝘦 𝘦𝘦𝘯 𝘰𝘯𝘵𝘯𝘶𝘤𝘩𝘵𝘦𝘳𝘦𝘯𝘥 𝘱𝘰𝘳𝘵𝘳𝘦𝘵 𝘷𝘢𝘯 𝘦𝘦𝘯 𝘴𝘺𝘴𝘵𝘦𝘦𝘮 𝘥𝘢𝘵 𝘯𝘪𝘦𝘵 𝘱𝘦𝘳 𝘰𝘯𝘨𝘦𝘭𝘶𝘬 𝘩𝘦𝘦𝘧𝘵 𝘨𝘦𝘧𝘢𝘢𝘭𝘥, 𝘮𝘢𝘢𝘳 𝘴𝘵𝘳𝘶𝘤𝘵𝘶𝘳𝘦𝘦𝘭 𝘦𝘯 𝘣𝘦𝘸𝘶𝘴𝘵 𝘩𝘶𝘭𝘱 𝘢𝘢𝘯 𝘔𝘌-𝘱𝘢𝘵𝘪ë𝘯𝘵𝘦𝘯 𝘩𝘦𝘦𝘧𝘵 𝘨𝘦𝘸𝘦𝘪𝘨𝘦𝘳𝘥. 𝘝𝘢𝘯 𝘥𝘦 𝘩𝘺𝘴𝘵𝘦𝘳𝘪𝘦-𝘤𝘰𝘯𝘤𝘭𝘶𝘴𝘪𝘦 𝘰𝘱 𝘣𝘢𝘴𝘪𝘴 𝘷𝘢𝘯 𝘯𝘪𝘦𝘵𝘴 𝘪𝘯 1970, 𝘷𝘪𝘢 𝘥𝘦 𝘸𝘦𝘨 𝘨𝘦𝘨𝘰𝘰𝘰𝘪𝘥𝘦 𝘣𝘳𝘪𝘦𝘷𝘦𝘯 𝘦𝘯 𝘰𝘮𝘨𝘦𝘭𝘦𝘪𝘥 𝘰𝘯𝘥𝘦𝘳𝘻𝘰𝘦𝘬𝘴𝘨𝘦𝘭𝘥 𝘣𝘪𝘫 𝘥𝘦 𝘊𝘋𝘊, 𝘵𝘰𝘵 𝘩𝘦𝘵 𝘣𝘪𝘫𝘯𝘢 𝘷𝘰𝘭𝘭𝘦𝘥𝘪𝘨 𝘰𝘯𝘵𝘣𝘳𝘦𝘬𝘦𝘯 𝘷𝘢𝘯 𝘧𝘪𝘯𝘢𝘯𝘤𝘪𝘦𝘳𝘪𝘯𝘨 𝘣𝘪𝘫 𝘩𝘦𝘵 𝘕𝘐𝘏: 𝘩𝘦𝘵 𝘻𝘪𝘫𝘯 𝘨𝘦𝘦𝘯 𝘭𝘰𝘴𝘴𝘵𝘢𝘢𝘯𝘥𝘦 𝘪𝘯𝘤𝘪𝘥𝘦𝘯𝘵𝘦𝘯 𝘮𝘢𝘢𝘳 𝘴𝘤𝘩𝘢𝘬𝘦𝘭𝘴 𝘪𝘯 𝘥𝘦𝘻𝘦𝘭𝘧𝘥𝘦 𝘬𝘦𝘵𝘦𝘯. 𝘌𝘦𝘯 𝘬𝘦𝘵𝘦𝘯 𝘥𝘪𝘦 𝘸𝘰𝘳𝘥𝘵 𝘣𝘪𝘫𝘦𝘦𝘯𝘨𝘦𝘩𝘰𝘶𝘥𝘦𝘯 𝘥𝘰𝘰𝘳 𝘮𝘪𝘯𝘢𝘤𝘩𝘵𝘪𝘯𝘨 𝘷𝘰𝘰𝘳 𝘷𝘳𝘰𝘶𝘸𝘦𝘯 𝘦𝘯 𝘩𝘶𝘯 𝘭𝘪𝘤𝘩𝘢𝘮𝘦𝘯, 𝘦𝘯 𝘥𝘪𝘦 𝘨𝘦𝘯𝘦𝘳𝘢𝘵𝘪𝘦 𝘯𝘢 𝘨𝘦𝘯𝘦𝘳𝘢𝘵𝘪𝘦 𝘸𝘰𝘳𝘥𝘵 𝘥𝘰𝘰𝘳𝘨𝘦𝘨𝘦𝘷𝘦𝘯.

𝘡𝘰𝘭𝘢𝘯𝘨 𝘵𝘸𝘦𝘦 𝘥𝘦𝘳𝘥𝘦 𝘵𝘰𝘵 𝘷𝘪𝘦𝘳 𝘷𝘪𝘫𝘧𝘥𝘦 𝘷𝘢𝘯 𝘢𝘭𝘭𝘦 𝘔𝘌-𝘱𝘢𝘵𝘪ë𝘯𝘵𝘦𝘯 𝘷𝘳𝘰𝘶𝘸 𝘪𝘴, 𝘦𝘯 𝘻𝘰𝘭𝘢𝘯𝘨 𝘥𝘪𝘦 𝘷𝘳𝘰𝘶𝘸𝘦𝘯 𝘯𝘪𝘦𝘵 𝘸𝘰𝘳𝘥𝘦𝘯 𝘨𝘦𝘭𝘰𝘰𝘧𝘥, 𝘯𝘪𝘦𝘵 𝘸𝘰𝘳𝘥𝘦𝘯 𝘨𝘦𝘧𝘪𝘯𝘢𝘯𝘤𝘪𝘦𝘳𝘥 𝘦𝘯 𝘯𝘪𝘦𝘵 𝘸𝘰𝘳𝘥𝘦𝘯 𝘣𝘦𝘩𝘢𝘯𝘥𝘦𝘭𝘥, 𝘪𝘴 𝘥𝘪𝘵 𝘨𝘦𝘦𝘯 𝘮𝘦𝘥𝘪𝘴𝘤𝘩 𝘷𝘦𝘳𝘩𝘢𝘢𝘭 𝘮𝘢𝘢𝘳 𝘦𝘦𝘯 𝘱𝘰𝘭𝘪𝘵𝘪𝘦𝘬 𝘷𝘦𝘳𝘩𝘢𝘢𝘭. 𝘌𝘯 𝘩𝘦𝘵 𝘪𝘴 𝘯𝘰𝘨 𝘭𝘢𝘯𝘨 𝘯𝘪𝘦𝘵 𝘷𝘰𝘰𝘳𝘣𝘪𝘫.

Samenvatting voor Vrouw met ME door MB

Zie ook de uitgebreidere samenvatting op onze site https://vrouwmetme.com

Bron: https://hillaryjohnson.substack.com/p/the-science-bros-and-violence-towardSubstack: Hillary Johnson

lijf, liefde en dagelijks leven met Myalgische Encefalomyelitis

🔹Pijn🔹Tijdens één van mijn slapeloze nachten, veroorzaakt door pijn, besloot ik dan maar niet te slapen. Ik ging verder ...
04/05/2026

🔹Pijn🔹

Tijdens één van mijn slapeloze nachten, veroorzaakt door pijn, besloot ik dan maar niet te slapen. Ik ging verder met een antwoord op de vraag van mijn broer, die maar bleef spoken door mijn hoofd. Hij vroeg mij namelijk wat voor pijn ik heb.
Gelukkig kon ik me de volgende ochtend de soort van letterlijke tekst nog herinneren.

🔹Welke soorten pijn heb ik? (want ja, er zijn er meerdere)
- Zeurende pijn: Dit is eigenlijk een pijn die de hele dag door speelt. Het is geen opdringerige pijn, maar iets wat zeurt: zeurende (boven)benen, armen en rug.

- Speldenprikken-pijn: Dit zijn kleine venijnige speldenprikjes, met name in mijn vingers en handen.

- Zenuwsteken: Uit het niets hevige steken. Dit kan overal in het lichaam zijn.

- Flipperkastpijn: of in het Engels nog mooier ‘PinBallPain’ (PBP). De bal van pijn wordt door de flippers in mijn lichaam gekatapulteerd en komt zonder aankondiging met een enorme scheut pijn aan. Het blijft daar even en vervolgens gaat de bal van pijn weer naar een ander lichaamsdeel. Zo gaat het van de knie naar de arm naar de onderkant van de voet etc. Deze pijn heb ik met name op zeer slechte dagen.

- Bijna-kramp-pijn: Met name in de benen, kuiten en onderkant van de voet. Heel erg K..

- Bubbelende pijn: Het bubbelt, zoals bubbels in een bubbelbad, onder mijn voeten. Het voelt het beetje alsof ik onder stroom sta.

- Kramppijn: In mijn middenrif.

Mijn pijn heeft ook voorkeur voor bepaalde lichaamsdelen

🔹Voorkeurslichaamsdelen:
- De vingerkootjes zijn favoriet voor de speldenprikken. Vreemd genoeg vaak van mijn rechtermiddelvinger het middelste kootje. (alsof ik een middelvinger omhoog houd??!!)
- De rug (een zeurende pijn).
- De benen, voor alle soorten pijn.

🔹Voorkeursmomenten van pijn
Met name in ruststand, bij liggen ervaar ik de meeste pijn.

🔹Hoe om te gaan met de pijn?
Bij aanhoudende zenuwpijn is er geen andere optie dan pijnstillers nemen.
Bij andere pijnen gebruik ik vaak een oefening voor spanningsklachten. Ik probeer de pijn te visualiseren: welke vorm heeft hij, heeft het een kleur? In mijn hoofd probeer ik de pijn zo nauwkeurig mogelijk te beschrijven. Vervolgens zoek ik een plek in mijn lichaam die aangenaam voelt. En tussen die plekken pendel ik heen en weer. Ook ga ik vaak van de ene pijnplek naar de andere pijnplek. Soms wordt de pijn er beter hanteerbaar door en het visualiseren helpt mij afstand te creëren. Bij hevige pijn heeft dit echt geen zin.

Tekst en afbeelding: Karin

NB: dit is míjn pijnverhaal, ik heb milde tot ernstige ME (Geen POTS – wél PEM). Iedereen met ME heeft weer andere klachten en pijnen.

Karin schildert en dicht : www.karinkleurt.nl
Instagram:

Adres

Hoorn

Website

Meldingen

Wees de eerste die het weet en laat ons u een e-mail sturen wanneer Vrouw met ME nieuws en promoties plaatst. Uw e-mailadres wordt niet voor andere doeleinden gebruikt en u kunt zich op elk gewenst moment afmelden.

Contact De Praktijk

Stuur een bericht naar Vrouw met ME:

Delen