11/03/2026
“Waarom blijf jij hierin hangen?”
Na bedrog zie ik vaak dat partners zich verschillend bewegen.
De één wil dóór.
Vooruit.
Naar de toekomst kijken.
Aan Relatie 2.0 werken.
Niet blijven praten over wat is geweest.
De ander blijft teruggaan.
Vragen stellen.
Zoeken naar betekenis, naar houvast.
Dat verschil wordt al snel een nieuw probleem.
De partner die vooruit wil, raakt geïrriteerd.
Of moe.
Heeft geen geduld meer voor eindeloos reconstrueren.
Wil niet langer op het strafbankje zitten.
Is het zat om voortdurend op zijn of haar tenen te lopen.
Heeft het gevoel alles al te hebben gedaan.
De partner die blijft hangen, voelt zich onbegrepen.
Alleen.
En soms zelfs schuldig dat het ‘nog niet lukt’.
Maar is vaak ook boos.
Wat ik vaak zie, is dat dit niet gaat over willen of niet willen.
Maar over verschillende manieren van omgaan met ontregeling.
De één reguleert door afstand te nemen van emotie
en vooral praktisch aan de slag te gaan met de toekomst.
De ander reguleert door terug te gaan
en heeft behoefte aan begrijpen.
Zolang dat verschil niet wordt gezien,
blijven beide partners vastzitten in hun eigen beweging.
Niet omdat ze elkaar niet willen vinden —
maar omdat ze ieder op hun eigen manier proberen te overleven.
Wat beide partners vaak moeilijk vinden,
is zich werkelijk inleven in de ander.
Niet uit onwil.
Maar omdat de ruimte daarvoor simpelweg ontbreekt.
Wat zou er veranderen als je niet probeert te overtuigen of op te lossen —
maar laat merken dat je de ander écht hebt begrepen?
