24/12/2025
Ik merk dat ik geen zin heb in kerst.
Niet omdat ik mijn familie niet liefheb, maar omdat het voor mij al snel voelt als iets wat ik moet zijn. Gezellig, open, warm, beschikbaar. En mijn systeem zegt dat het dat nu niet kan dragen.
Ik voel weerstand. Niet tegen hen, maar tegen het idee dat ik over mezelf heen moet bewegen om in een bepaald plaatje te passen. En eerst vond ik dat lastig van mezelf. Ik dacht, waarom voel ik niet gewoon meer liefde. Waarom kan ik niet gewoon meedoen vanuit mijn hart.
Tot ik begon te zien dat mijn liefde alleen stroomt wanneer ik niets hoef.
Wanneer ik mezelf niet push om iets te zijn. Wanneer ik niet hoef te zorgen, te dragen, te reguleren, te geven. Wanneer ik gewoon mag zijn. Stil, aanwezig, echt.
En precies daar, wanneer ik mezelf toestemming geef om niets toe te voegen, gebeurt er iets. Mijn lichaam ontspant. Mijn hart opent zich. Niet groot en uitbundig, maar rustig en zacht.
Dus de beweging is niet dat ik meer liefde moet voelen. De beweging is dat ik mezelf minder verlaat.
Dat is de les die hier voor mij in zit. Dat liefde geen prestatie is, geen rol, geen gedrag, maar een staat die vanzelf ontstaat wanneer ik mezelf niet dwing.
En misschien is dat ook de uitnodiging voor jou. Dat je niemand iets verschuldigd bent ten koste van jezelf. Dat je niemand dient door jezelf te overschrijden. Dat jouw eerlijkheid, jouw aanwezigheid en jouw grenzen misschien wel het meest liefdevolle zijn wat je kunt brengen.
Dus dit jaar is mijn kerst geen meer geven. Het is meer trouw zijn. En dat voelt, verrassend genoeg, als de meest liefdevolle keuze die ik nu kan maken.
Liefde geef je tenslotte altijd in de eerste plaats aan jezelf. ❤️
Hele fijne liefdevolle kerstdagen, ik wens dat je dicht bij jezelf blijft. Aanwezig in liefde, bij jezelf. ❤️
Met liefde, Sylvana van Dijk