Wat zijn de openingstijden?

Maandag 09:00 - 17:00 Dinsdag 10:00 - 21:00 Woensdag 09:00 - 13:00 Donderdag 13:00 - 17:00 Vrijdag 09:00 - 17:00 Zaterdag 09:00 - 15:00

Hartgeraakt psycholoog, Sprang-Capelle (2026)

06/01/2026

“Leuk meisje, maar fout truitje.
Ik ga wel eens met haar winkelen.”
Zegt de moeder van André.
Op het eerste gezicht onschuldig.
Maar wat gebeurt er in de diepte?
Dit zie je vaker tussen moeders en zonen.
Vooral op het moment dat er een andere vrouw in beeld komt.
Voor veel moeders is een zoon, vaak onbewust, een belangrijke bron van emotionele vervulling. Zeker wanneer de relatie met de vader afstandelijk, ongelijk of belast is geweest. Dat gebeurt niet bewust. Het gebeurt uit liefde. Maar het schuurt wel.
Bij een dochter is er minder vaak een directe concurrentie voelbaar.
Bij een zoon wel.
Een partner van de zoon is niet zomaar iemand erbij.
Het is een andere vrouw die een plek inneemt die voor de moeder gevoelsmatig al gevuld was. Niet letterlijk, maar energetisch.
Daar zit vaak de spanning.
De moeder verliest geen zoon.
Maar haar rol verandert.
En dat vraagt rouw, loslaten en herpositionering.
Wat hier vaak onder ligt, is dat de moeder haar zoon innerlijk nog niet volledig als man ziet. Zolang hij innerlijk haar kleine jongen blijft, blijft zij vanzelf de moeder van die jongen. De overgang van zoon naar man is systemisch nog niet helemaal gemaakt.
Pas wanneer de zoon innerlijk loskomt van zijn ouders en zijn volwassen plek inneemt, ontstaat er ruimte naast hem. Ruimte voor een partner.
Tegen die achtergrond krijgt die opmerking over het truitje betekenis.
Het truitje gaat niet over kleding.
Het gaat over identiteit.
Over vrouw-zijn.
Over de vraag: ben jij goed zoals je bent?
Door te willen verbeteren, blijft de moeder zelf centraal. Zij blijft degene die weet wat goed is voor haar zoon. Dat is meestal geen kwaadwillendheid. Dat is liefde die het loslaten nog niet helemaal kan verdragen.
Systemisch klopt het pas weer als iedereen zijn eigen plek inneemt.
De plek naast de zoon vrij voor een toekomstige partner.
Niet omdat ouders moeten verdwijnen.
Maar omdat liefde alleen kan stromen
als niemand een plek bezet
die niet van hem is.

05/01/2026

Als de communicatie ontbreekt en een persoon de toon zet

De anderen passen zich aan
om de vrede te bewaren.
Zwijgen wordt loyaliteit.
Meebewegen wordt overleven.

In familiebedrijven vervagen grenzen.

Mike zit in een spagaat.
Kiest hij zijn moeder
dan verliest hij Denise.
Kiest hij Denise
dan verliest hij zijn moeder.

Dus kiest hij vaak
voor zwijgen
en uiteindelijk
voor zijn moeder.

Dat lijkt rust te geven
maar zo komt hij
niet los
op een gezonde manier.

Wat Denise inbrengt
wordt geminimaliseerd.
Wat zij niet inbrengt
wordt uitvergroot.

In een systeem
zonder veilige communicatie
gaat spanning niet weg.
Die moet ergens heen.

Als iemand geen plek heeft
om gehoord te worden
gaat zij elders spreken.

Dat is geen roddel.
Dat is regulatie.

Denise stond laag in de ordening.
Geen kind.
Geen eigenaar.
Wel verantwoordelijkheid.

Een onveilige positie.

Ze zocht geen aanval
maar bedding.
Geen gelijk
maar erkenning.

De escalatie ontstond niet
omdat zij sprak
maar omdat het systeem
geen plek voor haar had.

In gezonde systemen
wordt spanning besproken.
In onveilige systemen
wordt spanning gestraft.

En uitsluiting
is één van de zwaarste straffen
die een systeem kent.

De vraag is niet
waarom zij sprak.

De vraag is
waarom zij niet veilig kon spreken
waar ze leefde.

En wie
uiteindelijk
de prijs betaalt.

05/01/2026

Luuk voelt zich vrij en gedraagt zich alsof hij thuis is.
Hij neemt ruimte, pakt de afstandsbediening, opent laatjes, steekt kaarsen aan.
Wat hij niet doet, is afstemmen.
Pas later zegt hij: je moet het aangeven als het niet goed is.
Claudia refereert aan haar eigen kader.
Voor haar zou doe alsof je thuis bent betekenen: op de bank gaan zitten, landen, eerst voelen.
Misschien is dat ook wat ze had verwacht.
Ze zegt iets heel puurs:
ik weet nog niet wat ik ervan vind.
Geen oordeel.
Wel bewustzijn van wat het met haar doet.

Dat is volwassen.
Dat is zuiver.

Dit gaat niet over goed of fout.
Het gaat over de betekenis die je geeft aan doe alsof je thuis bent.
En over afstemmen: wat is hier passend om te doen?

Thuis voelen is voor iedereen iets anders.
Voor de één betekent thuis:
Vrijheid, vanzelfsprekendheid, ruimte innemen.
Voor de ander betekent thuis:bedding, rust, afstemming.

En dan komt de systemische vraag.
Hoeveel ruimte neem jij mee bij
doe alsof je thuis bent?
Neem je dan alle ruimte?
Of voel je eerst: wat past hier?
Luuk is te gast.
Nog maar kort aanwezig.
De plek waar hij verblijft is van Claudia.
De vraag is niet of je welkom mag zijn.
De vraag is:kun je volledig thuis zijn op een plek die niet van jou is?
En is het gezond om die plek meteen in te nemen?

Ordening vraagt tijd.
Eerst erkennen van wie de plek is.
Dan pas langzaam bewegen binnen die ruimte.
Wat je hierin meebrengt, neem je vaak mee uit je gezin van herkomst.

Kon jij je vroeger volledig thuis voelen?
Of waren er regels, kaders, onzichtbare verwachtingen?
Of was het niet eens veilig?

Wie vroeg leerde zich aan te passen, voelt eerst en stemt af.
Wie leerde dat ruimte veilig is, neemt die ruimte.
En wie te veel ruimte kreeg, neemt soms te veel ruimte in,
zonder zich af te stemmen.

Terwijl afstemmen altijd belangrijk is,
zonder jezelf daarin te verliezen.
benbvolliefde

31/12/2025

Ik kreeg veel reacties op mijn Be Kind post. Dankbaar dat zoveel mensen vanuit deze blik willen blijven kijken.
Dat is hoopvol. Het laat zien dat we met velen zijn.
En richting 2026 hoop ik dat kindness steeds zichtbaarder wordt. Dat deze manier van kijken niet alleen iets is voor persoonlijke groei, maar ook voor leiderschap.
Ik hoop dat wereldleiders deze visie meenemen bij de keuzes die ze maken bij ingewikkelde vraagstukken. Dat zij zich bij elke complexe beslissing eerst één vraag stellen: wat zou liefde in deze situatie doen?
Niet handelen vanuit angst, wrok of haat.
Natuurlijk is een goed draaiende economie belangrijk. Maar moet die allesbepalend zijn?
Wat als keuzes niet primair worden gebaseerd op angst of winst, maar op kindness en liefde?
Ik hoop dat leiders met een systemische blik durven kijken. Dat zij kijken naar de onderliggende ordening, niet alleen naar de zichtbare strijd.
Systemisch betekent dat iedereen erbij hoort. Dat uitsluiting, op welk niveau dan ook, altijd een prijs heeft.
Dat wanneer één deel structureel verliest, een ander deel nooit werkelijk kan winnen.
En dat echte vrede vraagt om balans in geven en nemen. Niet tijdelijk. Maar op wereldniveau.
Want als leiders vanuit hun eigen pijn grote, onomkeerbare beslissingen nemen en de ander niet meer kunnen zien, wordt macht een schild in plaats van een verantwoordelijkheid. Dan voelen verschillen als bedreiging. En wordt de ander een vijand.
Maar als leiders zich bewust zijn van hun eigen pijn en triggers, als zij durven vertragen, voelen en werkelijk kijken naar de mens tegenover hen, dan verandert macht van vorm.
Dan wordt leiderschap dienend in plaats van heersend. En ontstaan besluiten die mensgericht zijn.
Dan ontstaat ruimte voor herstel in plaats van herhaling. Geen perfecte wereld misschien, maar wel een wereld waarin de mens voorop staat.
Waar geschiedenis wordt erkend, zodat zij zich niet steeds opnieuw hoeft te herhalen.
En misschien wordt vrede dan niet iets wat bevochten moet worden, maar iets wat bewaakt wordt
kanwel

29/12/2025

Wat als alles in een gezin om één persoon draait
 Het systeem zich om hem of haar heen is gaan organiseren.
In gezinnen waar één persoon structureel de toon zet, de aandacht naar zich toetrekt of moeilijk verantwoordelijkheid neemt, ontstaat vaak een destructieve dynamiek.
Niet zichtbaar aan de buitenkant, maar voelbaar voor iedereen die erin leeft.

De ander past zich -vaak ten koste van zichzelf- aan. Een partner slikt in, sust, explodeert soms en trekt zich daarna weer terug. Kinderen leren scannen: hoe is de sfeer, wat kan wel, wat niet. Nieuwe partners komen binnen in een veld dat al lang scheef staat en proberen hun plek te vinden zonder steun.

Dit gaat over een ongezond gezinssysteem dat zich is gaan schikken rond één centrum.

Kenmerkend voor deze dynamiek: – Grenzen worden ervaren als aanval – Tegengas leidt tot boosheid of schuldinductie – Verantwoordelijkheid verschuift naar anderen – Reflectie ontbreekt, de omgeving moet meebewegen – Loyaliteit wordt afgedwongen in plaats van verdiend

Voor de mensen eromheen is dit extreem uitputtend. Ze werken hard, dragen veel, maar worden vooral aangesproken op wat niet goed gaat. Hun inzet wordt vanzelfsprekend. Hun grens problematisch.
Als je nieuw in dergelijk gezin komt sta je vaak alleen. Omdat degene naast wie hij of zij staat, innerlijk nog gevangen zit in oude loyaliteiten.
Die kan je geen steun bieden tegen het destructieve gedrag
Je kunt je dan ontzettend alleen en niet gezien voelen
Hoe moet je hiermee om gaan?
Ga niet overtuigen. Ga niet nog harder je best te doen. Hoe moeilijk ook wacht niet op erkenning die misschien nooit komt.
Maar neem je positie in.

Dat betekent:
Stoppen met uitleggen aan wie niet wil luisteren Je grens voelen voordat je boos wordt Niet langer meedragen wat niet van jou is Steun vragen waar je die nodig hebt En soms is afstand nemen nodig om jezelf niet te verliezen

Je kunt een systeem niet veranderen door jezelf kleiner te maken. En je hoeft niet te vechten om je plek te mogen innemen.
Wanneer alles om één persoon draait, is zelfzorg geen egoïsme. Het is noodzaak.
En soms is de meest liefdevolle beweging: niet langer meedraaien.

24/12/2025

Gisteren zag ik het indrukwekkende interview
dat Humberto Tan had met Martijn Krabbé.
Martijn haalde een van mijn favoriete quotes aan van Robbie Williams:
Everyone you meet is fighting a battle you know nothing about. Be kind. Always.
We kennen de stille strijd van de ander niet.
Soms is die strijd kanker, zoals bij Martijn.
Soms een depressie.
Een angst.
Een onverwerkt trauma.
Vaak een stil gevecht dat niemand ziet.
De succesvolle en grappige Robbie Williams
streed zelf jarenlang met depressie, verslaving en angst.
Zijn woorden zijn een doorleefde waarheid.
Ieder mens voert een andere vorm van strijd.
En tegelijkertijd verbindt dat ons met elkaar.
Dat betekent niet dat je gedrag moet goedpraten.
Het is een uitnodiging tot mildheid.
Niet goedpraten, maar wel de mens blijven zien achter het gedrag.
Dat is precies waar mijn werk over gaat.
En daar wil ik jou toe uitnodigen.
We leven in een tijd waarin oordelen snel zijn.
Een mening is zo getypt.
Een veroordeling zo geplaatst.
Vaak over mensen die we alleen van tv kennen.
Laatst kreeg ik de reactie dat ik te zalvend ben
over het gedrag van Monique.
Ik praat gedrag niet goed.
Ik keur grensoverschrijdend gedrag niet goed.
Maar ik hoop wel dat we leren
om anders te kijken.
Dieper, menselijker en met meer nuance.

Want we weten het niet.
We kennen het verhaal niet.
We staan niet in de schoenen van de ander.
We weten niet welke strijd iemand in stilte voert.
Gedrag dat over grenzen gaat mag je benoemen.
Mag je begrenzen, mag je afwijzen.
Maar vergeet de mens daarachter niet.
Veroordeel gedrag, niet de persoon.

Een mooie kerstgedachte.
Maar niet alleen met kerst.
Hoe mooi zou het zijn
als we dit altijd doen.
Durf jij te kijken naar je eigen oordeel
en jezelf af te vragen
wat zou er gebeuren
als ik vandaag iets milder kijk naar de ander en naar mezelf
Fijne kerstdagen 🎄✨

23/12/2025

In De Hanslers zien we iets wat veel dieper gaat dan boodschappen doen.
Denise zegt nee. Rustig, helder en volwassen. Ze wil niet mee.
De reactie van Monique is fel. Boos, verwijtend, drammerig. “Waarom moet ik als vrouw alleen boodschappen doen als er twee vrouwen zijn?” Dat is geen vraag, dat is emotionele druk.
Later gaat Denise overstag. Niet omdat haar nee veranderd is, maar omdat de spanning te groot wordt.
Wat hier gebeurt, raakt aan iets ouds.
Vanuit kindpijn kun je over je eigen grenzen laten gaan. Maar ook over de grenzen van de ander heen.
Als je je als kind niet gezien of gehoord hebt gevoeld, ga je dat gemis later vaak alsnog proberen te halen bij de ander. Vanuit dat kleine meisje. Dat jongetje dat hoopt: zie mij, kies mij, loop met me mee.
Bij Monique zie je dat kinderlijk terug Het drammen, het afdwingen. In de hoop dat Denise meegaat Maar verbinding werkt zo niet.
Als je vanuit kindpijn verbinding zoekt, duw je de ander vaak juist weg. Onbedoeld, maar onvermijdelijk.
En Denise? Die verliest haar nee. Niet omdat ze het niet voelt, maar omdat ze het ongemak, de boosheid en het schuldgevoel niet langer wil dragen.
Herken je dit?
Dat je over je eigen grens gaat omdat je de ander niet teleur wilt stellen?
Of dat je over de grens van de ander gaat omdat je zo verlangt naar verbinding, bevestiging of nabijheid?
Grenzen aangeven is volwassenheid tonen En dat is niet altijd makkelijk. Het vraagt dat je het schuldgevoel verdraagt wat daarbij kan komen kijken bij kiezen voor jezelf.
En ook: leren zien dat de leegte van toen niet gevuld kan worden door je partner, je kind, je schoonmoeder of wie dan ook.
Die verbinding begint bij jou. Bij het kind in jou. Of misschien nog bij je ouders, daar waar je het waarschijnlijk gemist hebt.
De vraag aan jou: Ga jij over grenzen van anderen in de hoop gezien, gehoord te worden. Of laat jij over je grenzen heen gaan uit angst buiten de groep te vallen. Vanuit oude pijn
En durf jij vandaag eerlijk te kijken naar wat dit in jou raakt?

22/12/2025

Je wordt geraakt tijdens het kerstdiner.
Die ene opmerking die keihard binnenkomt.
Die blik. Die grap.
De afwijzing. Je voelt het meteen.
En het doet pijn.
Het verlamt je.
Je voelt het in je lijf.
Tranen prikken achter je ogen, maar je houdt je groot.
Je trekt je terug, wordt stil, gaat mokken, je wilt weg.
Of je wordt boos.

Iedereen heeft daarin zijn eigen patroon.

Je bent geraakt op een moment dat het leuk zou moeten zijn.

Wat doe je dan, daar aan tafel?

Soms voelt het niet als oude pijn.
Soms raakt iemand je echt in het nu.
En als er geen oude pijn onder zit, kun je daar als volwassene op reageren.

Maar als je reactie groter voelt dan wat er feitelijk gebeurt,
als je je ineens klein voelt, machteloos of buitengesloten,
dan weet je: dit is oud.

Je hoeft het patroon nu niet op te lossen.
Je mag stoppen met erin meegaan.

Zeg in jezelf:
Dit is oud.
Ik ben volwassen.

Stel je voor dat je innerlijk een stap achteruit doet.
Niet om weg te gaan,
maar om weer bij jezelf te komen.
Voel je voeten op de grond.
Adem rustig uit.

Er hoeft nu niets gezegd te worden.
Niets uitgelegd.
Niets hersteld.

Wat je voelt mag er zijn,
zonder dat het naar buiten hoeft.
Wat nu te groot voelt,
mag later bekeken worden.
Hier aan tafel hoeft geen heling plaats te vinden.
Bij mijzelf blijven is voor nu genoeg.

21/12/2025

Tijdens het kerstdiner kan het zomaar gebeuren.
Je zit aan tafel, iedereen is er
en ineens voel je het weer.

Je zegt minder dan je zou willen.
Of juist meer.
Je past je aan, maakt grapjes, sust spanningen
of trekt je terug.

Je herkent meteen de plek die je ooit innam om erbij te horen.
Om de sfeer goed te houden.
Om niemand teleur te stellen.

Voor je het weet,
ben je niet meer helemaal jezelf,
maar weer even dat kind van toen.

De tip

Neem voordat je aan tafel gaat zitten
En zeg in jezelf:

Ik hoor bij dit gezin
en ik draag alleen wat van mij is.

Aan tafel hoef ik niets te herstellen.
Niets op te lossen.
Niets recht te trekken.

Als een opmerking mij raakt,
hoef ik daar niet meteen iets mee.
Wat niet van mij is,
mag ik laten bij wie het hoort
Dit is van jou.
Dit laat ik bij jou.

17/12/2025

In hoeverre bepalen jouw ouders nog jouw leven?
Voel je, ook al woon je allang op jezelf, een ouder meekijken bij het maken van keuzes?
Hoor je een stem in je hoofd die jou vertelt hoe het hoort, wat verstandig is, wat niet mag?
Neemt een van je ouders ruimte in binnen jouw relatie, jouw ouderschap, jouw werk?
Spring jij meteen in de houding als je vader of moeder iets van je vraagt?
Ben jij degene die geeft, zorgt, draagt?
Of mag je ontvangen.
Kan de onvoorwaardelijke liefde stromen,
zonder iets terug te hoeven doen?
Ouders vinden het vaak moeilijk te stoppen met invloed uitoefenen
Die invloed stopt pas wanneer jij duidelijk jouw volwassen plek inneemt.

Zolang je onbewust loyaal blijft, blijf je klein.
Blijf je aanpassen.
Blijf je leven vanuit het systeem van herkomst in plaats van vanuit jouw volwassen zijn.

Wanneer jij jouw plek inneemt als volwassene, verandert alles.
Je gaat andere keuzes maken.
Je voelt duidelijker wat van jou is en wat niet.
Je relatie wordt gelijkwaardiger.
Je leven wordt van jou.

Durf jij keuzes te maken die goed voelen voor jou,
ook als je ouders het er niet mee eens zijn?

Systemisch gezien raakt dat aan een diepe angst.
De angst om liefde te verliezen.
Om er niet meer bij te horen.
Om het verkeerd te doen.

Maar volwassen keuzes vragen geen toestemming.
Ze vragen bedding, innerlijke stevigheid, ze vragen je schuld te verdragen die je kunt voelen als jij het anders doet

Pas wanneer jij jouw richting kiest,
zonder hen te willen meenemen of overtuigen,
ontstaat er rust.

Loskomen is geen breuk.
Het is een innerlijke beweging.
Een stap naar voren.
Jouw leven in.

15/12/2025

Ik vroeg aan Chat GPT om Kees te roepen

Kees kwam enigszins verbaasd
Daarna nog een keer
En bij de derde keer kwam ze niet meer

Ze voelde
Dit is niet echt.
Niet gemeend.
Niet belichaamd.

En dat raakte iets in mij

Want waar Kees afhaakt
kunnen kinderen eindeloos blijven uitreiken.

Nog liever zijn.
Nog stiller worden.
Nog harder hun best doen.
In de hoop: zie je mij nu wel?

Dit wordt de onderbroken uitreiking genoemd.
De natuurlijke beweging van een kind naar contact, afstemming en erkenning
wordt niet beantwoord.

Een kind stopt die beweging niet zomaar
Het blijft reiken.
Past zich aan.
Laat delen van zichzelf los
om de verbinding met de ouder niet te verliezen.

Tot er een moment komt waarop het systeem ingrijpt.
Dit doet te veel pijn.

De uitreiking bevriest.
Of slaat om in pleasen, aanpassen, terugtrekken
of juist boosheid en afstand.

Niet omdat het kind niet wil verbinden.
Maar omdat het te vaak alleen stond
met zijn hand uitgestoken.

Wat zo schrijnend is
die beweging reist vaak mee het volwassen leven in.
Nog steeds hopen.
Nog steeds wachten.
Nog steeds denken: als ik het anders doe, word ik misschien wél gezien.

Kees stopte na twee keer.
Kinderen vaak niet.

En precies daar
ontstaat zoveel stille pijn.

Heling begint niet met harder reiken.
Maar met erkennen
dat je ooit te lang alleen hebt uitgereikt

14/12/2025

Voor iedereen die een kind moet missen:
Op deze wereldlichtjesdag
Je bent ouder. Ook nu. Ook zo.
Je kind heeft bestaan. Niet alleen in tijd, maar in jouw lichaam, jouw hart, jouw ziel.
Die band laat zich niet verbreken. Niet door afscheid. Niet door stilte.
Je draagt een liefde die geen richting meer heeft, maar wel bestaansrecht.
En die liefde mag blijven. Zonder uitleg. Zonder haast.
Je mag leven met het gemis. En ademen met de liefde.
Diep vanbinnen weet je: dit kind hoort bij mij.
Leven met dit grote gemis, bij elke ademhaling voel ik de liefde en het verdriet.
Tegelijk.
Omdat jij bij mij hoort.
Altijd.
Ik adem in en daar ben jij. Ik adem uit en voel het gemis. Liefde en pijn lopen samen op.
Dit gemis draag ik niet alleen. Het draagt ook mij. Want onder alles wat pijn doet weet ik: jij hoort bij mij. En je hebt voor altijd een plek.

Hartgeraakt psycholoog

06/01/2026

05/01/2026

05/01/2026

31/12/2025

29/12/2025

24/12/2025

23/12/2025

22/12/2025

21/12/2025

17/12/2025

15/12/2025

14/12/2025

Adres

Openingstijden

Telefoon

Website

Meldingen

Snelkoppelingen

Delen

Type

Maandag	09:00 - 17:00
Dinsdag	10:00 - 21:00
Woensdag	09:00 - 13:00
Donderdag	13:00 - 17:00
Vrijdag	09:00 - 17:00
Zaterdag	09:00 - 15:00