Kanker is niet altijd leuk

10/05/2026

Veel wordt anders als je kanker hebt. Veel blijft ook hetzelfde.

Maar als je hormoontherapie krijgt om je leven te verlengen, kunnen er dingen veranderen die je helemaal niet anders wil zien.

De pillen die ik moet slikken om de kankercellen rustig te houden worden ook wel omschreven als 'chemische castratie'.

Dat zijn nogal indringende woorden, maar het wil niet zeggen dat seks geen optie meer is.

Ik kan niet zeggen dat ik hetzelfde libido heb als mijn 18-jarige zelf, maar ik prijs mij gelukkig dat ik nog steeds een erectie kan krijgen en zelfs klaar kan komen.

Een hoofdrol in een pornofilm met talrijke bukkake-prestaties zit er niet meer in, maar ik kan meekomen in bed.

Je moet je zegeningen tellen in het leven.

08/05/2026

Even iets anders. Ik speel met de gedachte om een podcast te maken over kanker.

Ik heb een podcaststudio in huis en het is natuurlijk geen baanbrekende gedachte ofzo, maar het lijkt mij gewoon leuk om te doen.

Hebben jullie enig idee over de vorm? Want geen idee hoe dat er dan uit moet komen te zien.

08/05/2026

De crisis rond de ontlasting is weer voorbij. Ik zal niet zeggen hoe er precies een einde aan kwam, maar het was geen fraai beeld.

Maar wat een opluchting.

Anyway, dan komen we wel bij een nadeeltje van beschikken over kankercellen: het vertrouwen in je lichaam.

Normaal gesproken sta je er als gezond mens niet bij stil. Je hebt vertrouwen in je lijf. Omdat je lijf altijd heeft gedaan wat je wilde. Behalve na een avondje flink stappen, maar dat heb je dan weer geheel aan jezelf te danken.

Nu ik weet dat ik uitgezaaide prostaatkanker heb en de gevolgen aan den lijve ervaar, is dat vertrouwen wel een beetje weg.

Ik sta iedere ochtend op met pijn. Nou is het niet zo dat ik schreeuwend over de vloer kruip, maar je lichaam lijkt verder af te staan van je geest.

Ieder pijntje is een vraagteken. Waar je vroeger je schouders ophaalde bij een pijntje, maak je je nu zorgen. Uiteraard hoort het ook bij ouder worden, maar ik ben nou ook weer niet zo oud dat je iedere dag pijn moet hebben.

Dit is ook de reden dat ik mijn scan niet wil zien. Ik weet dat de kanker in het hele skelet zit en in mijn lymfeklieren. En ik voel het in mijn nek en mijn ribben. Maar als ik het precies weet, dan ben ik bang dat ik bij ieder pijntje in de stress schiet.

En dat is nergens voor nodig.

Als je darmen je nu ook al in de steek laten (al is de oorzaak wel duidelijk) dan heeft dat eigenlijk best wel impact. Je past je leven er toch op aan, omdat je niet weer dagenlang in de s**t wil zitten. Of eigenlijk: niet in de s**t.

Nou ja. Dat wilde ik even kwijt.

04/05/2026

Dit is wellicht niet zo'n heel fris verhaal, maar het hoort er bij en ik ben van plan om alles te belichten wat ik zoal tegenkom door mijn ziekte.

Omdat ik best veel Oxycodon gebruik (zowel kort- als langwerkend) heb ik nogal wat last van obstipatie. Beter gezegd: ik kan niet goed po**en.

Oxycodon veroorzaakt zeer vaak (bij ongeveer de helft van de gebruikers) ernstige obstipatie, omdat het de darmbewegingen vertraagt. En deze bijwerking verdwijnt ook niet vanzelf.

Uiteraard weten de artsen dit en dus hebben ze mij Macrogol voorgeschreven. Dat zijn zakjes met poeder die je moet innemen in een glas water.

Nou had ik laatst door een fout in het ziekenhuis (had te maken met de overdracht van urologie naar oncologie) een tekort aan kortwerkende Oxycodon, waardoor de stoelgang een stuk beter ging.

Ik had de zakjes niet meer nodig.

Nu ik echter genoeg voorraad heb (voor een week of zes) merk ik meteen weer dat het een probleem is. Helemaal omdat ik de laatste paar dagen geen Macrogol had geslikt (het ging immers goed).

En daar krijg ik nu de rekening voor gepresenteerd. Er is wel enige aandrang, maar er komt niets (of heel weinig) uit.

Dat is bepaald geen fijn gevoel, kan ik u vertellen. Zeker niet als je voor je werk in de rechtbank zit. Het zweet breekt je uit en de bewegingen van de darmen voel je letterlijk als een raar soort golf in je benen.

Het is een lastige zaak, want ik heb de zware pijnstillers echt wel nodig. De kanker kan nogal pijn doen aan de ribben en in de nek, zeg maar.

Anyway, maar weer wat meer zakjes met poeder gebruiken. En even doorbijten nu.

PS: ja, die foto hangt op mijn wc.

03/05/2026

Ik ga iets schrijven over communicatie. En het belang daarvan.

Heb al eerder in een verhaal stilgestaan bij de periode rond mijn diagnose. Waar ik vond dat sommige artsen mij toch een beetje het idee gaven dat ik niet echt lang meer te leven had. Met teksten als: 'zo jong nog' en 'geniet er nog maar even van'.

Het zat hem ook in de blikken en de dingen die juist niet werden gezegd. Nu ben ik nogal nuchter en ik neem ook helemaal niemand iets kwalijk, maar het viel mij op en zette mij wel aan het denken.

Ik was vrijdag op afspraak bij de gespecialiseerde verpleegkundige die samen met de oncoloog (ook al een fijne arts) mijn behandelteam vormt.

Ze had goed nieuws te melden: mijn PSA is nog verder gezakt. De waarde ging eerst al van 515 naar 257 en is nu verder gedaald tot minder dan 82. Nog steeds veel meer dan de 'toegestane' 3, maar er zit progressie in, zullen we maar zeggen.

Met andere woorden: de dubbele hormoontherapie slaat goed aan.

Los van het feit dat de verpleegkundige alle informatie helder en rustig uitlegde, was ze ook veel hoopvoller in de communicatie. Zonder te positief zijn of zaken anders voor te stellen dan ze zijn.

In haar taalgebruik zat veel meer een soort strijdlust. Ze wees vooral op de mogelijkheden en niet op de onmogelijkheden. Ik vond en vind dat buitengewoon prettig.

Maar er gebeurde nog iets. Toen ik opstond van mijn stoel omdat alles was gezegd wat gezegd moest worden, legde ze even kort haar hand op mijn rug en zei:

'Dit mag je gerust wel even vieren'.

Dat is op zich een klein gebaar, maar wel van een enorme betekenis voor mij.

01/05/2026

Een goede dag vandaag.

In de ochtend bloedprikken en in de middag de uitslag op de afdeling oncologie.

Mijn PSA-waarde was bij de eerste diagnose 515. Na twee weken hormonen was de waarde gedaald naar 257 en na een paar weken met een tweede hormoonkuur er bij zitten we nog 'maar' op 81.9.

Volgens de arts een heel positief signaal. De behandeling slaat goed aan. En iets dat ik mocht gaan vieren.

Er is ook even gesproken over de chemotherapie. Die gaat ergens in juni van start. Omdat de chemo die ik krijg als bijwerking heeft dat je haren uitvallen, gaan ze werken met een coldcap.

Je haren worden dan gekoeld, waardoor ze niet uitvallen.

Vandaag ook bij de apotheek een nieuwe lading medicijnen opgehaald. Zware pijnstillers en hormoonpillen.

Ik ben tevreden.

28/04/2026

Door een fout ergens in het ziekenhuis heb ik mijn kortwerkende Oxycodon (5mg) niet. De pillen zijn op. Lang verhaal, maar het recept is niet uitgeschreven. En dan kan de apotheek dus ook niets.

Het gaat om zware en verslavende medicatie, dus het is niet dat je tien doosjes per keer meekrijgt. En dat snap ik wel.

Mooi k*t, want ik merk meteen dat de pijn toeneemt. Ik heb wel langwerkende Oxycodon (10mg), maar die pillen komen langzaam op gang en geven gedoseerd over de dag af.

Wat ik al eerder zei: kanker is niet altijd even leuk.

28/04/2026

Op 17 april publiceerde het Dagblad van het Noorden een interview met mij. Omdat het verhaal achter een betaalmuur is gezet, publiceer ik het stuk nog een keer.

Op mijn eigen website.

Op 17 april publiceerde het Dagblad van het Noorden een interview met mij. Omdat het verhaal achter een betaalmuur is gezet, publiceer ik het stuk nog een keer. Op mijn eigen website.

27/04/2026

Vandaag een wat minder heftig verhaal: de PET-CT-scan.

Een PET-scan (positron emissie tomografie) is een speciaal nucleair onderzoek, dat actieve stofwisseling in weefsels en organen in beeld brengt.

Als de diagnose prostaatkanker valt door een verhoogde PSA-waarde en lichamelijk onderzoek (vinger in je r**t) willen de artsen graag kijken waar de kanker zit.

Als de prostaat 'uit is gebroken', dan zaaien de kankercellen vaak uit naar de botten en het lymfestelsel.

Het ondergaan van een PET-scan is een eitje. Eerst brengen ze een infuus aan in je arm, waarna een kleine hoeveel radioactieve stof wordt ingebracht. Met ongeveer 10-15 minuten is dit wel klaar.

Daarna moet je anderhalf uur in een kamertje wachten om de vloeistof in het lichaam te laten opnemen. Bijwerkingen komen vrijwel nooit voor. Ik werd zelf wat misselijk, maar dit schijnt een uitzondering te zijn.

De radioactieve stof FDG is de meest gebruikte stof voor een PET-CT- scan om zo een hoge stofwisseling in beeld te brengen.

BOOG

Daarna neem je liggend plaats in het scan-apparaat. In tegenstelling tot een MRI ga je niet helemaal met je lichaam in een tunnel, maar lig je onder een soort boog. In de boog draait het scanapparaat om je heen. Na ongeveer een half uur is je hele lichaam in kaart gebracht.

Op de beelden lichten de uitzaaiingen op, waardoor artsen een goed beeld krijgen van waar de kanker zit. In mijn geval door mijn hele skelet en de lymfeklieren.

De PET-scan kan later weer gebruikt worden om als beeld over een CT-scan te leggen. Een CT-scan (computer-tomografie) maakt met behulp van röntgenstralen en een computer gedetailleerde, 3D-dwarsdoorsneden ('plakjes') van het lichaam.

In mijn geval hebben ze voor de bestrijding van pijn (aan mijn ribben) de PET-scan over een CT-scan (waarmee ze beter de botstructuur kunnen zien) gelegd, zodat ze konden zien of op de door mij aangewezen pijnplek uitzaaiingen te zien waren.

Dat was het geval, waardoor ze met hulp van de scans heel gericht en kort konden bestralen.

TATOEAGE

Al in een beginstadium zetten ze overigens tatoeage-puntjes op je lichaam, zodat je lijf steeds op dezelfde manier (in een scan of onder bestraling) in de apparatuur ligt.

Omdat ik ook pijn in mijn nek heb (uitzaaiingen in de nek en wervelkolom) hebben ze ook een masker gemaakt. Daarvoor krijg je een in warm water gedoopt soort plastic op je hoofd. Omdat het plastic flexibel is bij warmte, kunnen ze het materiaal op dat moment nog naar je gezicht/hoofd vormen.

Het masker wordt vastgezet aan de behandeltafel, waarna het steeds harder wordt. Op die manier liggen je hoofd en nek bij latere bestralingen altijd op dezelfde plek onder de apparatuur.

So now you know.

23/04/2026

Dit is misschien niet zo'n fijn verhaal, maar het hoort er wel gewoon bij. En wellicht helpt het iemand die het nog moet ondergaan.

Voor de diagnose prostaatkanker is het zo dat ze in het ziekenhuis een zogenaamd biopt afnemen. Daarmee kunnen ze de agressiviteit van de kanker bepalen.

Wat er dan geb***t is het volgende:

Je gaat met je naakte onderlijf op een stoel zitten, je benen in van die standaards. Een verpleegkundige plakt je geslacht tegen je buik (bij mij hadden ze extra sterke tape nodig) en vervolgens verdoven ze je perineum.

En ja, dat gaat met die hele lange naald die je in de afbeelding ziet liggen.

Voor mensen die dat niet weten: het perineum is dat stukje huid tussen je balzak en je a**s.

Daarna brengen ze een speciale echo-probe in je a**s. Geen zorgen, ze gebruiken er een glijmiddel bij. Je voelt het wel, maar onprettig is het niet. Met de probe krijgt de arts op een apart beeldscherm een goed beeld van je prostaat.

Vervolgens steken ze de verdovingsnaald weer in je perineum om je prostaat op twee plekken te verdoven. Ik kan bepaald niet zeggen dat dit een fijn gevoel is, maar het is niet dat je tegen het plafond vliegt van ellende.

De arts kan op het beeldscherm zien waar de naald precies is en dus ook waar die moet zijn.

Daarna is het de b***t aan een soort geleidingsnaald. Een wat dikkere naald, die ook door het perineum gaat en daar blijft zitten.

Door die naald gaat weer een andere naald. En die is verbonden aan een soort klikapparaat (het groene ding op de foto). Met dat apparaat halen ze meerdere biopten uit de prostaat. Dat zijn een soort vleesreepjes van twee centimeter dik.

Bij mij hebben ze er elf uitgehaald. Dit proces voel je wel (je hoort ook steeds een klik), maar het is te doen. Het ligt ook aan hoe goed de verdoving werkt, bij mij werkte het wat minder aan de linkerkant van de prostaat, dus dat voelde ik wat meer.

Al met al is het niet echt een hele prettige ervaring, maar het is ook zeker niet iets waar je tegenop hoeft te kijken.

Het is echt te doen.

Uiteindelijk berekenen ze in het laboratorium aan de hand van de biopten de Gleason-score. Zo kunnen artsen aangeven hoe agressief de prostaatkanker is. Deze score is een getal tussen 6 en 10.

Des te hoger het getal, des te agressiever.

So now you know.

22/04/2026

Ik ga binnenkort een verhaal publiceren over de reacties die je krijgt als mensen weten dat je kanker hebt.

Niet om te oordelen, maar wel om te laten zien hoe die dynamiek werkt. En ik snap het allemaal en vind het ook niet erg. Het is ook lastig. Want wat zeg je?

Wat ik onder meer wil aanstippen: de mensen die vragen hoe het met je gaat en dan niet accepteren dat het antwoord: 'goed' is.

Zo reageerde iemand laatst met: 'Nee he, het gaat niet goed met je. Ik heb je verhaal gelezen'.

En dat vind ik echt niet erg, maar ik zou wel graag zelf willen bepalen hoe ik mij voel.