Workshop "Schrijven heelt"

27/03/2026

Het is een pijnlijke waarheid die veel verklaart.

Wat we niet kunnen dragen in onszelf, zoeken we onbewust een plek voor buiten ons. Niet omdat iemand “slecht” is, maar omdat het innerlijk te overweldigend voelt om rechtstreeks te ervaren.

Zelfhaat is daarin bijzonder intens, omdat het niet alleen een gevoel is, het is vaak een diep verinnerlijkt oordeel:
• “Ik ben niet goed genoeg”
• “Ik ben fout”
• “Ik mag er niet zijn”

Dat soort overtuigingen kunnen ontstaan in omgevingen waar liefde voorwaardelijk was, of waar spiegeling verwarrend of afwezig was. Dan wordt de blik van de ander een innerlijke stem.

En die stem… ….moet ergens heen.

Dus gebeurt er iets paradoxaals:
• Wat in mij onverdraaglijk is → zie ik in jou
• Wat ik in mijzelf veroordeel → bestrijd ik buiten mij
• Wat ik niet kan voelen → benoem ik als jouw probleem

Niet uit kwaadaardigheid, maar uit zelfbescherming.

Maar hier zit ook de sleutel:

Projectie stopt niet door anderen te veranderen, maar door langzaam te kunnen dragen, wat ooit ondraaglijk was.

En dat vraagt iets heel anders dan “jezelf fixen”:
geen strijd, maar zachtere aanwezigheid bij wat er is.

Want onder zelfhaat ligt zelden haat.
Daar ligt meestal iets veel kwetsbaarders:

verdriet, afwijzing, gemis…en een diepe wens om gewoon gezien te worden,
zonder oordeel.

Met dank aan Hans Tibben

07/02/2026

Dat waar jij je aan ergert bij de ander, is iets wat zich in jou bevindt.

Dat wat jij nodigt hebt van de ander, en niet ontvangt, heb je nodig van jezelf.
De ander wijst je op de gedachte van tekort in jezelf.

Iedere keer wanneer je denkt, ik heb dit van de ander nodig om gelukkig te zijn, om me gewaardeerd te voelen,
om me geliefd en gezien te voelen.
Mag je dit gaan spiegelen naar jezelf.

Zie het als een teken voor jezelf.
Wat je denkt dat je van de ander nodig hebt
is precies dat wat je jezelf niet geeft.

Ik wil graag dat er rekening met mijn gevoelens wordt gehouden.
Hoeveel rekening hou je zelf met je gevoelens ?

Ik wil graag dat mijn grenzen gerespecteerd worden.
In hoeverre bewaak jij zelf je grenzen ?

Ik wil graag gewaardeerd worden.
Hoe groot is de waardering voor jezelf ?

Des te vaker je tegen ongevoeligheid, disrespect en gebrek aan waardering aanloopt.
Des te duidelijker krijg je de boodschap om je
eigen binnenwereld eens te onderzoeken.

Lichtflits

01/02/2026

"Als jij een brood hebt en ik een euro, en ik gebruik mijn euro om jouw brood te kopen, dan heb ik aan het einde van de uitwisseling het brood en jij de euro." Lijkt een perfecte balans, nietwaar? In het begin heeft A een euro en B een brood; daarna heeft A het brood en B de euro. Het is een eerlijke transactie, maar puur materieel.
Stel je nu voor dat je een gedicht van Verlaine bezit of de stelling van Pythagoras kent, en ik weet daar niets van. Als je ze aan mij leert, zou ik aan het einde van deze uitwisseling het gedicht en de stelling hebben geleerd, maar jij zou ze ook nog steeds bezitten. In dit geval gaat het niet alleen om balans, maar om ware groei.
In het eerste voorbeeld voerden we een zakelijke uitwisseling uit; in het tweede deelden we kennis. Terwijl materiële goederen worden geconsumeerd, verspreidt cultuur zich zonder grenzen."
Michel Serres, Franse filosoof

30/01/2026

27/01/2026

Gebeurtenenissen uit je familie die invloed hebben op je huidig leven.

Er zijn behoorlijk wat gebeurtenissen die (onbewust) invloed hebben op je familiesysteem.

Met name vroegere (onverwerkte) gebeurtenissen bij onze ouders/opa’s en oma’s en soms nog verder terug die nog steeds een uitwerking kunnen hebben ons huidige en dagelijks leven waar we ons niet bewust van zijn. Vaak te pijnlijk om te verwerken.

Wat ik veel terug zie komen zijn vooral de op jonge leeftijd een vader/moeder of een broertje/zusje verloren zijn, ook aan het leven door chronusche ziekte, door gedrag, emotionele afwezigheid/onvolwassen, een scheiding, overleden kinderen, verlies van een geliefde of partner, vertrek van een familielid naar het buitenland, verlies van werk, er zijn veel en verschillende trauma’s.

We lopen wel tegen dingen aan, hebben wel last van situaties, onze kinderen laten bepaald gedrag zien en wij lopen al tijden tegen dezelfde problematieken aan in relaties, met onze families of op ons werk maar we krijgen vaak niet helemaal helder wat er is.

Een van de redenen dat bepaalde gebeurtenissen nog steeds invloed hebben op ons is omdat wij zonder dat we het in de gaten dingen bij elkaar aan het houden zijn.

Vaak werd iemand door de onverwerkte oude pijn emotioneel onbeschikbaar waardoor ergens in je familie de liefdestroom geblokkeerd wordt en wij onbewust onszelf groter maken om verbinding te houden.

Uiteindelijk betekent dat laatste dat wij niet meer vanuit de liefdesstroom verbonden zijn maar vanuit een thema, om zo toch loyaal te zijn aan onze (voor)ouders maar vooral om ons geliefd te voelen.

Uiteindelijk geeft het alleen maar veel gedoe en kunnen we niet eens met onszelf aan de slag en vaak volgen we dan de thematieken die wij in ons eigen leven aan het leven zijn.

Aan jezelf werken betekent niet p***e dat je grote problemen hebt, het betekent dat je verantwoordelijkheid kunt gaan nemen voor de dingen die van jou zijn.

Je eigen gemis oppakken, je eigen verdriet en jouw verlies verwerken. Zodat de echte verbinding weer kan stromen ook al betekent dat vrij geven. Je geeft jezelf daarmee ook vrij.

Met dank aan
Sanne Blom
De Krachtwijzer Budel

24/01/2026

Goedemorgen ~ Buenos días ~ Goodmorning ~ Bonjour ✨

24/01/2026

Most people aren’t watching to tear you down.

They’re watching because they see something they don’t yet have.

Don’t let fear talk you out of being someone’s permission to begin. 💜

23/01/2026

Mooi !

22/01/2026

Zo eenvoudig, even oogcontact een nonverbaal "dankjewel" uitruilen tegen "alsjeblieft, ga maar, het is ok".
Fijn was dat...
Ik was onlangs in Wenen... daar is deze omgangsvorm gebruikelijk. Zo gewoon, zo prettig en zo respectvol en gelijkwaardig.
In het kleine gebaar huist het grote... gevoel voor verhoudingen. Je plek weten. Respect, dat is het woord. Voor de ander en voor mezelf.

Voetgangers steken over zonder op of om te kijken. Toch is dat kleine handje of knikje naar de automobilist een keiharde graadmeter voor hoe jij in het leven staat. Lees meer in de comments.

21/01/2026

En daarover jezelf "naar buiten" schrijven, je Zelf ontmantelen... en wat je niet meer nodig hebt: vrij geven ....

Je bent niet je karakter, je bent je geschiedenis.

We hebben onszelf wijsgemaakt dat onze persoonlijkheid een pakketje genen is waar we mee moeten leren leven. We plakken labels op elkaar: "hij is een binnenvetter", "zij is een pleaser", of "ik ben driftig van aard".

Ik geloof dat dit een van de grootste misvattingen in persoonlijke ontwikkeling is.

In mijn werk hoor ik dagelijks: “Zo ben ik nou eenmaal.” Het klinkt als berusting. Als een levenslange handleiding die niet te herschrijven valt. Een veiligheidshekje waar je niet overheen kunt klimmen.

Maar karakter is vaak niets anders dan gestold overlevingsgedrag. Wat wij karakter noemen, is in werkelijkheid hechtingslogica.

Het zijn patronen die ooit, ergens in je verleden, volkomen logisch waren. Het was de enige manier om de sfeer in huis draaglijk te houden of emotionele kou te overleven. Je zenuwstelsel nam een besluit: dit gedrag is veilig.

De vrouw die altijd inschikt en zegt dat ze "gewoon makkelijk" is? Dat is geen karaktertrek. Zij heeft vroeg geleerd dat haar eigen behoeften gedoe opleveren. Aanpassen was de prijs voor verbinding.

De man die zich terugtrekt en zegt dat hij "geen prater" is? Dat is geen DNA. Hij heeft vaak nooit ervaren dat kwetsbaarheid werkelijk welkom was. Stilte werd zijn schild.

En degene die fel reageert? Die probeert met vuur iets te beschermen wat van binnen bang is om alleen te staan.

“Zo ben ik nou eenmaal” klinkt als identiteit, maar het is een herinnering van je zenuwstelsel. Een oude voorspelling over wat er gebeurt als je jezelf écht laat zien.

De markt verkoopt ons vaak tools om "beter om te gaan" met lastige eigenschappen. Ik denk dat we daarmee de plank misslaan. We hoeven niet te managen wie we zijn; we mogen ontmantelen wat we zijn gaan doen.

Hechtingslogica is niet wie je bént. Het is wat je hebt geleerd om de verbinding met anderen niet te verliezen. En alles wat is aangeleerd, kan met geduld ook weer worden losgelaten.

De bevrijding begint wanneer je stopt met jezelf te diagnosticeren en begint met jezelf te begrijpen. Je bent niet beschadigd en je bent niet vastgeroest.

Je bent simpelweg loyaal aan een overlevingsstrategie die je niet langer dient.

------------
In mijn podcast archief bevindt zich inmiddels de podcast 'zo ben ik nu eenmaal'. Wil je deze ook beluisteren? Ga dan naar: https://barbaraveldt.com/link-naar-podcast-archief/

18/01/2026

WIE is een prachtig lied van zangeres & schrijfster LISELORE GERRITSEN (1937-2020). Het is een cover van Le craie dans l’encrier (Krijt in de inktpot), dat geschreven werd door de Franse violiste, componiste en zangeres Catherine Lara & tekstschrijver Daniel Boublil en dat het titelnummer is van Lara’s derde album uit 1974. Het Franse lied werd van een geheel nieuwe tekst voorzien door Gerritsen en komt van haar album Oktoberkind uit 1982. De mooiste versie daarvan vind ik die van Herman van Veen, die komt van zijn album Signalen uit 1984. Hier zingt hij het live, met begeleiding van een orkest: https://youtu.be/wKWcuiSWMRc?si=8BWOixZ7aDsNJBD9 Het origineel kun je horen via de link in de eerste reactie hieronder. Volg de nalatenschap van de zangeres via Liselore Gerritsen.

12/01/2026

Wie liefde kent, kent ook verdriet. En wie warmte kent, kent ook de ijzige kou. Vooral in de eerste weken, misschien wel maanden waarin grip zoeken lastig is met vingertoppen die nauwelijks buigen. Waarin ademen een opgave blijkt op momenten dat iets of iemand of een moment aan de ander herinnert. Wanneer het verdoven je berooft van de mooie kant van deze tranen en het vooral de leegte is die je laat schreeuwen. Ik ken het, ik ken de lange dagen en de korte nachten en de verschrikking van uitzichtloosheid.

Wie liefde kent, weet vaak dat we als geen ander door de ander kunnen floreren. Alsof we na de winter bij de eerste zonnestralen meteen weer leven weten te vinden. En wie verdriet kent, weet dat de eindeloze regen niet went, dat de herfst niet de verandering is die je noodgedwongen wil doormaken en dat de winter als een koud laken over je heenslaat.

Maar laat het deze lente anders zijn. Laat het aan mijn eigen armen liggen dan ik warmte vind, laat het mijn eigen complimenten zijn die de spiegel opleuken en laat het bloeien komen vanuit de wil om te groeien. Ik vergeet je niet, ik ga je nooit helemaal vergeten. Maar ik weet nu langzaam steeds beter dat ik het zelf kan, dat ik het zelf wil en dat als het lukt om al deze liefde weer aan iemand te geven, het eerst ikzelf zal zijn.

Hopelijk leren we deze lente weer stralen, maar nu een keer door en voor onszelf. En misschien zelfs al in de winter.

‘Ik hoop vooral dat je
warmte bij jezelf vindt
als er geen armen zijn
om je vast te houden.’

Auteur onbekend

💛