Van Eldik Domhof Uitvaartzorg

19/05/2026

Ruimte

Van kinds af aan speelde hij liever met meisjes dan met jongens. Voetballen of hutten bouwen met de buurjongens vond hij maar niks. Dat hij op een dag als jong volwassene met een vriend thuiskwam, was voor zijn moeder geen verrassing. Zij kende haar jongen.

Die eerste relatie was van korte duur. De ware vond hij jaren later. Het was liefde op het eerste gezicht. ‘Hij was zo eerlijk en oprecht,’ vertelde hij. ‘Ik zag het meteen in zijn ogen. Hij wond nergens doekjes om en zei alles precies zoals het was. En, ja, ik vond hem natuurlijk ook heel knap om te zien.’

Hij beleefde een heel bijzonder moment vlak voor zijn lief overleed. Terwijl hij buiten even een sigaretje rookte, was het alsof hij een zachte stem hoorde zeggen, ‘Kom maar.’ Het gevoel was zo sterk dat hij zijn sigaret doofde, zich omdraaide en weer naar binnen ging. Eenmaal bij zijn zieke man, pakte hij zijn hand vast waarop hij voor de laatste keer ademhaalde. Alsof hij op hem had gewacht.

Dat er meer tussen hemel en aarde is dan het oog kan waarnemen, was voor hem een zeker weten. Hij was ermee opgegroeid in de kerk. Ondanks de ruimte die daar niet was voor zijn geaardheid, was er in zijn hart altijd ruimte gebleven voor zijn geloof in een God die iedereen liefheeft. Gewoon. Zoals we zijn.

© Petra van Eldik – Neleman

10/05/2026

27/04/2026

Omdat

Laatst reed ik naar de supermarkt. Bij de ingang van de parkeerplaats stond een politiewagen voor een auto geparkeerd. Onder de auto lag een fiets die er half uitstak. Een stilleven dat me de adem benam. Van het ene op het andere moment kan alles anders zijn.

Dat weet die zoon die zijn vader van het erf had zien wegrijden. Niet lang daarna stonden er twee agenten voor de deur. Dan weet je dat er iets goed mis is.

Of die vriend die plotseling onwel werd en in het ziekenhuis belandde. De dag ervoor waren de plannen alweer gesmeed voor een volgend weekendje weg. Of en hoe dat zou gaan was daarna nog maar de vraag.

Je oude vader die nog best vitaal was en zich even niet goed voelde. Hij ging voor de zekerheid naar het ziekenhuis. Hoe kon hij weten dat hij niet meer naar huis zou gaan? Hoe konden zijn vrouw en kinderen zich voorbereiden op wat ze niet verwachtten?

Van het ene op het andere moment onder ogen zien dat je vriendin, je broer, je partner of je moeder alzheimer blijkt te hebben. Te jong. Ze zijn nog niet eens met pensioen.

Zo is alles goed en zo staat je leven op de kop. Je kunt je er niet op voorbereiden. Je weet immers niet wanneer het geb***t. En dat is misschien maar goed ook, anders zouden we geleefd worden door angst, het leven niet ten volle leven en ervan genieten. Maar juist daardoor komt het zo ongenadig hard aan. Omdat je het niet ziet aankomen.

© Petra van Eldik – Neleman

07/04/2026

Kleindochter

Ze stond met haar driejarige neusje vooraan om te zien hoe onze hond Beau een jaar geleden werd begraven. Opa had de hond in een zachte doek gewikkeld en heel liefdevol in het graf gelegd. Ademloos keek onze kleindochter toe. Niets ontging haar.

Vanaf het moment dat ze kon kruipen was ze niet bij Beau weg te slaan. Als ze met papa en mama op bezoek kwam, moest ze als eerste de hond aaien. En het fijnste moment was als ze haar gezichtje helemaal kon laten verdwijnen in die heerlijk zachte vacht.

Die bewuste dag gaven we Beau onze tranen en lieve woorden mee als een laatste dankjewel voor bijna vijftien mooie jaren. Toen we één voor één een bloem in het graf lieten vallen, pakte ons kleine meisje vol trots haar bloem. Terwijl ze die losliet zei ze met overgave, ‘Beau dood.’

Even later zag ze hoe opa en papa om de b***t zand in het graf schepten. Het duurde maar even voor ze liet merken dat zij dat ook wilde doen. Er lag al een schepje klaar voor-het-geval-dat. Voor haar was dat geen vraag maar een zeker-weten-doen.

Die dag, op die plek waren de onderlinge verbondenheid en de liefde zo tastbaar dat je die met twee handen had kunnen vastpakken. Voor ons een bijzonder moment. Voor haar zoals het leven hoorde te zijn.

© Petra van Eldik – Neleman

02/04/2026

N I E U W S ! N I E U W S ! N I E U W S!
We hebben een nieuwe collega 🎉!
Susanne Naves-Barink komt ons team versterken als uitvaartverzorger bij Van Eldik Domhof Uitvaartzorg!

18/03/2026

Dankbaar!

We weten nog als de dag van gisteren dat we besloten de sprong te wagen en een eigen uitvaartonderneming te beginnen. Dat was kort na de geboorte van onze tweede dochter. Drie jaar later kon onze jongste dochter amper lopen en liep ze aan de hand van haar twee oudere zusjes nieuwsgierig rond in het toenmalige De Borch tegenover de kerk in Varsseveld. We hadden een uitvaartbeurs georganiseerd om kenbaar te maken dat we ons gevestigd hadden als uitvaartondernemers. Die middag, op 7 november 1998, begon ons avontuur.

Ruim 27 jaar later zijn we aan een nieuw avontuur begonnen dat ‘pensioen’ heet en dat is best even wennen. Met een glimlach. Want, nu lopen wij met de kinderen van onze kinderen aan de hand.

We zijn enorm dankbaar dat we in Renate Domhof en John Schutten de mensen hebben gevonden die, met hun prachtige team, families blijven ondersteunen bij het afscheid van hun dierbaren. Met tijd, ruimte, zorg en aandacht. Met een lach en een traan.

Hoewel we gestopt zijn met werken, beseffen we dat we het verzorgen van uitvaarten of spreken tijdens een afscheid niet in de eerste plaats als werk hebben ervaren. Dat kwam van binnenuit; iets voor elkaar betekenen als het leven plotseling stilstaat.

De voldoening die dat gaf, de dankbaarheid voor het vertrouwen van zoveel families, is onbetaalbaar. Daar kijken we heel fijn op terug. De vele verhalen die ons werden toevertrouwd aan talloze keukentafels. We ontmoetten elkaar op momenten waarop het leven je in de kern raakt: broos, hard, kleurrijk en mooi.

En dan afgelopen zaterdag, de oprechte, lieve woorden, de vele blijken van waardering. Uit de grond van ons hart: dank, duizendmaal dank!

Jim en Petra van Eldik

02/03/2026

W E E S W E L K O M

02/02/2026

Winkel

We hadden net wat boodschapjes afgerekend en ik liep alvast naar de uitgang. Daar zag ik haar. Ze was nog niet zo lang weduwe. Op de vraag hoe het nu ging, reageerde ze met een lieve glimlach, ‘Ach, het went nog niet.’ ‘Dat kan ook niet na zoveel jaar,’ reageerde mijn man. ‘Hoe lang waren jullie samen?’ ‘Bijna 67 jaar.’

Ze vertelde dat ze een mooi leven hadden gehad met veel fijne herinneringen om op terug te kijken. En ze was heel dankbaar voor haar kinderen en kleinkinderen en sinds kort ook een achterkleinkindje. Dat wel.

Toch kunnen die herinneringen de leegte niet vullen die ze van binnen voelt. Het gemis dat zo kan schrijnen. Het verdriet dat haar soms ineens overvalt. Daar moet ze alleen doorheen.

‘Bitterzoet is het,’ zei ik. Ze keek me even aan. Haar ogen lichtten op. ‘Ja,’ beaamde ze, ‘dat is het, bitterzoet.’

Het belletje van de winkel klingelde toen ik de deur opende om huiswaarts te gaan. We hadden elkaar even van heel dichtbij ontmoet. Zomaar. Midden in een winkel waar het leven ogenschijnlijk gewoon doorging, maar niet voor ons. Wij waren een kostbare ervaring rijker.

© Petra van Eldik – Neleman

24/01/2026

Leestip:
In De Gelderlander van vandaag een mooi en interessant artikel over mr van der Putten, specialist in uitvaartrecht.

12/01/2026

Voor het eerst

Voor haar waren het geen nadagen, maar najaren. Toen ze van de boerderij naar het dorp verhuisde was ze 84 lentes jong. De kinderen en kleinkinderen konden nog steeds op haar rekenen als er geschilderd of behangen moest worden. En lag de tuin er bij hen wat onverzorgd bij, dan kon ze niet wachten om alle plantjes en struiken onder handen te nemen en er weer een groene oase van te maken. Als zij klaar was, had zij het gevecht met het onkruid gewonnen.

Het verlies van haar man, haar dochter en jaren later ook nog een van haar zoons droeg ze in stilte. De beste remedie was om bezig te blijven, dan was ze op haar best.

Toen ze het fietsen na het overlijden van haar man te veel miste, sloot ze zich aan bij een fietsclubje. Zo bleef ze in beweging en beleefde ze veel plezier aan de fijne contacten.

Maar ja, met slecht weer zat ze toch te veel binnen. Daar vond ze ook een oplossing voor. Ze schreef zich in bij het plaatselijke zwembad voor Meer Bewegen voor Ouderen. Dat klinkt misschien logisch, maar zij had nog nooit gezwommen. Toch weerhield haar dat niet. Ze was immers jong genoeg om iets nieuws te leren. En wat je dan niet kunt bedenken deed zij. Ze kocht op 91-jarige leeftijd voor het eerst een badpak!

© Petra van Eldik – Neleman

24/12/2025

Woorden voor iedereen die iemand moet missen tijdens deze dagen …

Kerst

It’s the most wonderful time of the year klinkt alweer in winkels, op tv en de radio. Mijn moeder was een aantal jaren geleden in de maand december heel ziek. Die Kerst had een rauw randje, omdat we wisten dat er geen volgende meer zou zijn met haar. Het voelde toen niet zo wonderful.

De volgende Kerst misten we haar enorm. Ze kon altijd zo genieten van de gezelligheid als ze die dagen bij een van haar kinderen op bezoek was. Dat jaar was het de eerste keer dat haar plekje aan tafel leeg was. De eerste keer dat mijn vader alleen thuis was tijdens de feestdagen. ‘Het hoort erbij,’ hoor ik hem nog berustend zeggen, maar in zijn ogen glinsterden kleine tranen.

Kerst. De belofte dat alles goed komt. Het verhaal van de Redder die in een donkere nacht in Bethlehem werd geboren. De wereld was daarna nooit meer hetzelfde en staat nu meer dan ooit op scherp. Wat hebben we het dan nodig om ons met Kerst te warmen aan elkaar, aan hoop, aan alle lichtjes en bekende kerstliedjes om even alle verdriet en gemis buiten te sluiten.

Maar juist met Kerst voelen we dat zo intens, omdat die ene stoel leeg blijft, die lieve vriendin net een scheiding doormaakt, familie nog steeds in onmin leeft en er zoveel oorlog en armoede is.

Kerst. The most wonderful time of the year. Om je te verwonderen. Om hoopvol te blijven. Al is het dwars tegen de storm in.

© Petra van Eldik – Neleman