09/03/2026
๐ฃ ๐ช๐ฎ๐ป๐ฑ๐ฒ๐น๐ฒ๐ป ๐ผ๐ณ ๐ฝ๐น๐ผ๐ฒ๐๐ฒ๐ฟ๐ฒ๐ป? ๐๐ฒ ๐ผ๐ป๐๐ถ๐ฐ๐ต๐๐ฏ๐ฎ๐ฟ๐ฒ ๐ถ๐บ๐ฝ๐ฎ๐ฐ๐ ๐๐ฎ๐ป ๐ฒ๐ฒ๐ป ๐ฝ๐น๐ฒ๐ธ
Gisteren begon ik mijn wandeling vol goede moed. De zon schijnt, mijn benen voelen sterk en ik heb er zin in. Totdat ik ergens liep en de sfeer plotseling omsloeg... niet in de lucht, maar in mezelf.
De fijne wandeling veranderde op slag:
โข ๐๐๐๐ถ๐ฒ๐ธ: Mijn benen voelden zwaar en wiebelig, alsof ik door dikke modder liep. Mijn buik draaide rondjes, ik werd misselijk en begon heel erg te gapen.
โข ๐ ๐ฒ๐ป๐๐ฎ๐ฎ๐น: Mijn gedachten werden blur. Het lezen van de info op de borden lukte domweg niet.
โข ๐๐บ๐ผ๐๐ถ๐ผ๐ป๐ฒ๐ฒ๐น: Mijn vrolijke bui sloeg om in een zwaar, somber gevoel. Niets was meer goed.
๐๐ฒ ๐๐ฟ๐ฎ๐ป๐๐ณ๐ผ๐ฟ๐บ๐ฎ๐๐ผ๐ฟ ๐ถ๐ป ๐บ๐ฒ๐๐ฒ๐น๐ณ
Sinds ik mij verdiep in energiewerk, weet ik dat dit geen toeval is. Plekken slaan emoties op. Op een historisch terrein voel ik de lagen van spanning die zich daar door de decennia heen hebben opgestapeld.
Mijn lichaam reageerde direct. Dat gapen? Dat is mijn manier om spanning te ontladen. Ik fungeer op dat moment als een soort transformator: ik neem de spanning van de plek op en laat het via mijn adem en gapen weer los. Juist door het toe te laten, zet de energie zich niet vast in mijn systeem.
๐๐ฒ๐๐๐๐๐๐ผ๐ฟ๐ฑ๐ถ๐ป๐ด ๐ถ๐ ๐ฑ๐ฒ ๐๐น๐ฒ๐๐๐ฒ๐น
Het meest bijzondere was dat het gevoel nog kilometers aan me bleef kleven, zelfs toen ik het terrein al lang achter me had gelaten. Pas op het moment dat ik me bewust werd dat deze emoties niet van mij waren, maar van de plek, kon ik ze echt loslaten. De rust keerde terug.
We zijn zoveel meer verbonden met onze omgeving dan we vaak denken. ๐๐ฒ ๐น๐ถ๐ฐ๐ต๐ฎ๐ฎ๐บ ๐ถ๐ ๐ฒ๐ฒ๐ป ๐ณ๐ฒ๐ถ๐น๐น๐ผ๐ผ๐ ๐ธ๐ผ๐บ๐ฝ๐ฎ๐; je hoeft alleen maar te leren luisteren naar de signalen.
