08/05/2026
En dan krijg je ineens een telefoontje van één van de kinderen van je langstlopende cliënt. Mevrouw, eind negentig ligt op sterven en onze afspraak komt te vervallen.
Al 13 jaar pedicure ik haar om de zes weken. Je kent mevrouw, je weet wat ze leuk en minder leuk vindt. Zoveel mooie dingen met mevrouw meegemaakt. Een heel lief en dankbaar menske.
Prachtige anekdote, jaren geleden had ik vakantie toen ze me belde:“Petra, ik heb last van dat plekje onder mijn voet.”Ja mevrouw, ik heb vakantie.“Ja, maar je bent toch gewoon thuis? Je gaat toch niet weg?”Nee, dat klopt, maar ik heb wel vakantie.
Dat was best bijzonder in haar ogen: wel thuis zijn, tijd hebben en toch niet langskomen. Als ik ‘vot’ was — in het Gronings: weg — dan had ze alle begrip. Maar nu ik gewoon thuis was, kon ik ook wel even langskomen. Ik begon pas over twee weken weer. Wat doe je dan … Ik was overrompeld en zei dat ik later in de week wel even weer zou bellen.
‘s Avonds heb ik toch mijn pak aangetrokken, koffer in de auto, en ben ik naar haar toe gegaan. Zij stond soms een beetje boven de wet en wat hebben we daar later nog vaak om gelachen. Een andere generatie, niet wetend dat je ook vakantie hebt als je thuis bent. Prachtig mooi mens, maar dat kreeg ik er niet in, ook later niet 🤣
Pracht mooi mens met een hartje van goud!
En nu komt daar ook een einde aan…Ze was mijn laatste langstlopende cliënt en mede dankzij haar heb ik zoveel plezier in mijn werk.
Dankbaar voor zulke lieve mensen.
Overlijden hoort bij ons vak maar net even die ene … 🖤
