Centrum diagnostyczno terapeutyczne Agnieszka Tyszkiewicz

31/12/2025

Dziękuję Rodzicom za zaufanie, zaangażowanie i codzienną współpracę. Wasze wsparcie, cierpliwość i konsekwencja mają ogromny wpływ na postępy dzieci i sukces terapii.

Jestem dumna z każdego wysiłku, każdej próby i każdego osiągnięcia – nawet tych najmniejszych, które często są największym krokiem naprzód.

Z nadzieją i motywacją wchodzimy w kolejny rok, gotowi na dalszy rozwój, nowe cele i kolejne wspólne sukcesy ☀️

04/12/2025

https://www.facebook.com/share/p/1BX55JWF3t/?mibextid=wwXIfr

🧩Wątroba a sensoryka dziecka - dlaczego to połączenie jest tak ważne?

Wątroba pełni ponad 500 funkcji, ale dwie z nich są kluczowe dla układu nerwowego i przetwarzania sensorycznego: regulacja stanu zapalnego oraz detoksykacja.

U wrażliwych dzieci nawet drobne zaburzenia jej pracy mogą sprawiać, że bodźce stają się „za głośne”, „za mocne”, a emocje zbyt trudne do kontrolowania.

➡️Wątroba a zdolność dziecka do tolerowania bodźców

To, jak dziecko reaguje na świat, jest ściśle powiązane z tym, jak jego organizm radzi sobie z obciążeniem zapalnym.
Jeśli wątroba nie nadąża z neutralizacją różnych związków, w ciele zaczyna rosnąć przewlekły, niski stan zapalny.
A ten ma bezpośredni wpływ na układ nerwowy:
• neurony stają się bardziej reaktywne
• progi sensoryczne się obniżają
• układ „walki i ucieczki” aktywuje się szybciej

❓️Może to wyglądać w codzienności jak:
• nadwrażliwość słuchowa
• drażliwość i szybkie wybuchy
• trudności z regulacją emocji
• podwyższona pobudliwość
• łatwe przeciążanie się bodźcami w przedszkolu, sklepie, na placu zabaw.

Dziecko nie jest „trudne” - jego układ nerwowy po prostu pracuje w trybie przeciążenia.

➡️Wątroba a detoks tego, co wpływa na sensorykę
Wątroba to główny narząd detoksykacyjny.
Oczyszcza organizm z tego, co może obciążać układ nerwowy.

Gdy jest przeciążona, organizm gorzej radzi sobie z:
• toksynami środowiskowymi
– spaliny, dym, chemia domowa, pestycydy
• nie w pełni metabolizowanymi lekami
– zwłaszcza przy częstym stosowaniu leków przeciwgorączkowych
• dodatkami do żywności
– barwniki
– konserwanty
– syrop glukozowo-fruktozowy
• produktami fermentacji jelitowej
– gdy flora jelitowa jest zaburzona, toksyczne związki trafiają do wątroby i ją dodatkowo obciążają

Skutek?
Te substancje dłużej pozostają w organizmie i mogą wpływać na:
• jakość snu
• zachowanie
• poziom pobudzenia
• zdolność do filtrowania bodźców
• regulację emocji
• progi sensoryczne

Dziecko może wydawać się: „nakręcone”, niespokojne, drażliwe, zmęczone — ale to może być fizjologia, nie „charakter”.

To holistyczne podejście do sensoryki: pracujemy nie tylko nad bodźcami, ale też nad tym, jak ciało je przetwarza i neutralizuje.

10/11/2025

https://www.instagram.com/reel/DO8N_0xDGwN/?igsh=MTZneTY2bjJqbWFtZw==

28/10/2025

https://www.facebook.com/share/v/1Dgi1wSj3F/?mibextid=wwXIfr

26/09/2025

https://www.facebook.com/share/1B1aZXsDYd/?mibextid=wwXIfr

PERFEKCJONIZM I NEUROATYPOWOŚĆ ✅

Perfekcjonizm w kontekście spektrum autyzmu i ADHD może mieć podobne źródła (np. potrzeba kontroli, lęk przed oceną, doświadczenia z krytyką), ale przejawia się i funkcjonuje w odmienny sposób.

Perfekcjonizm w spektrum autyzmu ⬇️

Źródła:
• silna potrzeba przewidywalności i porządku ➡️ dążenie do tego, by rzeczy były „idealne” i zgodne z ustalonym wzorcem,
• lęk przed popełnieniem błędu, który zakłóci stabilność,
• wewnętrzne standardy (często sztywne, binarne: „dobrze–źle”, „idealnie–nieudane”),
• wcześniejsze doświadczenia krytyki lub bycia „innym” ➡️ kompensacja poprzez bycie „nienagannym”.

Przejawy:
• ogromna dbałość o szczegóły,
• trudność z „odpuszczeniem” i zaakceptowaniem wersji wystarczająco dobrej,
• blokada przed rozpoczęciem lub zakończeniem zadania, bo „jeszcze nie jest perfekcyjne”,
• wysoka frustracja, gdy rzeczywistość odbiega od wyobrażonego ideału,
• nadmierne poprawianie, powtarzanie czynności.

Konsekwencje:
• przeciążenie i wypalenie,
• problemy z elastycznością i adaptacją,
• satysfakcja tylko w warunkach pełnej zgodności z własnym standardem.

Perfekcjonizm w ADHD

Źródła:
• doświadczenia bycia krytykowanym za „bałagan”, brak konsekwencji czy błędy ➡️ próba udowodnienia, że „potrafię idealnie”,
• kompensacja trudności z organizacją i pamięcią ➡️ ustawianie sobie wygórowanych norm,
• impulsywność ➡️ dążenie do szybkiego efektu, ale jednocześnie lęk, że to „za mało dobre”,
• poczucie kontroli nad chaosem wewnętrznym dzięki perfekcjonistycznym wymaganiom.

Przejawy:
• paradoks: albo hiperfokus na zadaniu z dążeniem do perfekcji, albo odkładanie go w nieskończoność z obawy przed porażką,
• nierówna jakość pracy (raz perfekcyjna, raz chaotyczna), co dodatkowo wzmacnia poczucie winy,
• presja czasu i tendencja do zostawiania rzeczy na ostatnią chwilę, ale z pragnieniem, by efekt końcowy był „idealny”,
• wysoka samokrytyka, nawet jeśli realnie osiągnięty wynik jest dobry.

Konsekwencje:
• chroniczne odwlekanie zadań,
• poczucie winy i niskiej skuteczności,
• nagłe zrywy perfekcyjnej pracy przeplatane z chaosem i brakiem systematyczności,
• ryzyko prokrastynacyjnego paraliżu.

W spektrum autyzmu perfekcjonizm jest bardziej sztywny, regułowy i oparty na wewnętrznych standardach – chodzi o to, żeby coś było zgodne z zasadą, strukturą, wyobrażeniem.
W ADHD perfekcjonizm ma charakter bardziej reaktywny i kompensacyjny – pojawia się jako obrona przed krytyką, chaosem i poczuciem nieskuteczności.

Elementy wspólne:
• oba mogą prowadzić do lęku przed porażką i unikania działania,
• oba mogą być wyniszczające emocjonalnie,
• oba często są niezauważane, bo z zewnątrz wyglądają jak „ambicja” albo „wysokie standardy”.

26/09/2025

https://www.facebook.com/share/1CoX5x566e/?mibextid=wwXIfr

SŁODYCZE / WĘGLOWODANY W ADHD
(za słodyczami kryją się oczywiście węglowodany, które są w wielu innych produktach, w tym fast foodach, przekąskach słonych, białym pieczywie, białych makaronach itd)

Nadmierne spożywanie słodyczy u osoby z ADHD można rozpatrywać w kilku wymiarach: biologicznym, emocjonalnym i behawioralnym ⬇️

Biologiczne podłoże
• Układ dopaminowy: ADHD wiąże się z obniżoną wrażliwością na dopaminę, a cukier działa jak szybki „dopaminowy zastrzyk”. Spożycie słodyczy natychmiast poprawia nastrój i koncentrację, co może prowadzić do nawykowego sięgania po nie.
• Problemy z regulacją impulsów: osoby z ADHD często mają trudność z opieraniem się pokusom. Słodycze, jako bodziec łatwo dostępny i natychmiast nagradzający, są szczególnie atrakcyjne.
• Wahania energii: po gwałtownym wzroście poziomu cukru we krwi następuje jego szybki spadek, co może nasilać rozdrażnienie, zmęczenie i problemy z koncentracją. Powstaje błędne koło – sięganie po kolejną dawkę cukru, by znów „pobudzić” organizm.

Aspekt emocjonalny
• Samoregulacja: słodycze mogą być wykorzystywane jako szybki sposób regulacji emocji – np. w sytuacjach stresu, nudy czy frustracji. W ADHD takie strategie są częste, bo trudność z regulacją emocji to jeden z podstawowych objawów.
• Nuda i stymulacja: słodycze pełnią rolę „mikrostymulacji” – krótki zastrzyk przyjemności, który redukuje poczucie pustki lub braku zajęcia.

Aspekt behawioralny
• Impulsywność: trudność w planowaniu i odkładaniu gratyfikacji sprawia, że osoby z ADHD rzadziej potrafią kontrolować ilość zjadanego cukru („wezmę tylko kostkę czekolady” łatwo przeradza się w zjedzenie całej tabliczki).
• Nawyk i automatyzm: jedzenie słodyczy może stać się automatycznym zachowaniem w chwilach spadku energii, bez refleksji nad konsekwencjami.
• Ryzyko uzależnienia: mechanizmy neurobiologiczne ADHD sprzyjają szybkiemu rozwijaniu zachowań nałogowych, a cukier działa podobnie jak inne substancje nagradzające.

Konsekwencje ⬇️
Krótkotrwała poprawa nastroju i koncentracji, ale długoterminowo:
• większa chwiejność emocjonalna,
• nasilenie problemów z uwagą i snem,
• wzrost ryzyka otyłości, insulinooporności i problemów metabolicznych,
• poczucie winy i obniżenie samooceny („znowu nie mam kontroli nad sobą”).

Strategie wspierające ✅
• Świadome wprowadzanie alternatyw – np. owoce, orzechy, przekąski białkowe.
• Planowanie posiłków – zmniejsza spontaniczne sięganie po cukier.
• Stymulacja alternatywna – aktywność fizyczna, krótkie przerwy sensoryczne, mikroaktywności, które mogą zastąpić „cukrowy dopalacz”.
• Praca nad regulacją emocji – strategie wyciszania (oddech, ruch, krótkie ćwiczenia uważności).
• Stopniowa zmiana, a nie restrykcje – twarde zakazy często nasilają impulsywne sięganie po słodycze.

26/08/2025

https://www.facebook.com/share/v/16r13ikRsB/

30/05/2025

https://www.canva.com/design/DAGo59wD-Kk/8c2hoAvpPk5MmZ9uAcOVgA/view?utm_content=DAGo59wD-Kk&utm_campaign=designshare&utm_medium=link2&utm_source=uniquelinks&utlId=h33acc985b9

Check out this Presentation (4:3) designed by Agnieszka Tyszkiewicz.

06/05/2025

https://www.facebook.com/share/1FvFaWkgJZ/

Odczuwanie bólu to złożony proces, w którym bierze udział wiele różnych sygnałów z ciała.

Wszystko zaczyna się od specjalnych receptorów — tzw. nocyceptorów — które wykrywają zagrożenie dla tkanek, na przykład w postaci wysokiej temperatury, urazu mechanicznego czy substancji chemicznych.

Te informacje trafiają do mózgu dwoma rodzajami włókien nerwowych:
○ szybkimi (A-delta), które przekazują ostry, natychmiastowy ból,
○ wolniejszymi (C-włókna), które odpowiadają za dłużej trwający, tępy ból.

Badania wykazały, że osoby autystyczne mają nietypową liczbę tych cienkich włókien nerwowych (C-włókien).

Może to tłumaczyć, dlaczego niektóre osoby autystyczne odczuwają ból w nietypowy sposób — np. są bardzo wrażliwe na dotyk (allodynia)
albo wręcz przeciwnie — prawie go nie czują (hipoestezja).

Zauważono też, że nadwrażliwość i unikanie dotyku często występują w miejscach ciała, gdzie dominuje właśnie unerwienie przez C-włókna.

Do tego dochodzą też tzw. „ciche” receptory bólu, które u osób autystycznych mogą włączać się wtedy, gdy "nie powinny" — np. przy zwykłym dotyku.

Co ciekawe, u jednej osoby może występować zarówno nadwrażliwość, jak i niewrażliwość na te same bodźce — wszystko zależy od sytuacji, nastroju czy poziomu stresu.

Badania pokazują też, że zachowania autoagresywne (np. uderzanie się, uderzanie głową o rzeczy) mogą być próbą radzenia sobie
z przewlekłym bólem, który trudno wyrazić w inny sposób.

Istnieje również hipoteza, że powtarzalna stymulacja sensoryczna, zwiększając zaangażowanie emocjonalno-motywacyjne, wpływa na przetwarzanie bólu i może łagodzić jego odczuwanie, co jest zgodne z badaniami nad przewlekłym bólem.

Jednak dokładny związek między autoagresją
a zmienionym odczuwaniem bólu u osób
z autyzmem nie jest jeszcze dobrze poznany.

Na podstawie: The Current View on the Paradox of Pain in Autism Spectrum Disorders, Front Psychiatry, 2022 Jul 22;

• autyzm • ból • nocycepcja • autoagresja • ból przewlekły

06/05/2025

Terapia integracji sensorycznej wspiera tworzenie i wzmacnianie połączeń nerwowych, które z różnych przyczyn nie rozwinęły się we wcześniejszym etapie rozwoju powodując niedojrzałość układu nerwowego, co miało wpływ na opóźniony rozwój psychomotoryczny dziecka.Stymulacja sensoryczna jest niezbędna do tworzenia nowych połączeń nerwowych, które są najważniejszym elementem rozwoju zdolności poznawczych.