Pół mózgiem, pół serio

07/12/2025

😮‍💨Jak nie tracić motywacji, gdy rehabilitacja trwa długo?❓

🏃‍♀️Rehabilitacja po udarze to maraton, nie sprint. Kiedy mija kilka tygodni, a potem miesiące pracy, łatwo stracić zapał, zwłaszcza gdy postępy nie są tak szybkie, jak byśmy chcieli. Wahania formy, zmęczenie, frustracja — to wszystko jest naturalne. A jednak właśnie w takich momentach potrzebujemy motywacji najbardziej.💪

🌿Oto kilka sposobów, które naprawdę pomagają przetrwać długą drogę rehabilitacji i nie stracić nadziei.

⭐ Zmieniaj perspektywę: patrz na proces, nie tylko na efekt

Największym błędem jest skupianie się wyłącznie na „końcowym celu”: pełnej sprawności, samodzielności czy powrocie do pracy. To ważne, ale droga do celu składa się z wielu drobnych etapów — i to one są prawdziwym paliwem motywacji.

Każdy podniesiony palec, minuta dłużej na nogach, każde ćwiczenie wykonane trochę precyzyjniej — to realny postęp. Uznawaj go.

⭐Prowadź „dziennik małych zwycięstw”

Zapisuj wszystko, co się udało:
➡️czego się nauczyłeś,
➡️co zrobiłeś szybciej,
➡️co poszło łatwiej niż tydzień temu.

📝Czasem dopiero po kilku tygodniach, przeglądając takie zapiski, widzisz, jak daleko zaszedłeś. W chwilach zwątpienia to naprawdę działa jak kotwica dla motywacji.

⭐ Pozwól sobie na słabsze dni

😓Często tracimy motywację nie dlatego, że nie robimy postępów, ale dlatego… że karzemy się za zmęczenie.
Tymczasem słabsze dni są normalne: mózg się męczy, ciało się regeneruje, a emocje mają swoje prawa.

Nie musisz codziennie być idealny. Ważne, że wracasz do pracy wtedy, kiedy możesz.

⭐ Ustal krótkie, realistyczne cele

Zamiast:
„Za 3 miesiące będę chodzić samodzielnie”,
wypróbuj:
„Dziś spróbuję zrobić 5 kroków więcej niż wczoraj”
albo
„Dokończę serię ćwiczeń bez pośpiechu”.

💹Małe cele są osiągalne, a każde ich spełnienie dodaje sił na kolejne wyzwania.

⭐ Odpoczywaj bez wyrzutów sumienia

Motywacja nie rośnie wtedy, gdy zmuszamy się do działania „na siłę”.
Rośnie, gdy dbamy o ciało i psychikę:
➡️krótki spacer,
➡️drzemka,
➡️spokojna muzyka,
➡️rozmowa z kimś bliskim,
➡️przerwa od ćwiczeń, jeśli są potrzebne.

🛏️Odpoczynek to część rehabilitacji, nie przerwa od niej.

⭐ Rozmawiaj o swoich emocjach

🥺Udar to nie tylko wyzwanie fizyczne. To także ogromny ciężar psychiczny: żal, złość, poczucie niesprawiedliwości, strach.
Mówienie o tym — z bliskimi, terapeutą, fizjoterapeutą — może zdjąć z Ciebie część napięcia i sprawić, że łatwiej będzie iść dalej.

Nie musisz być „dzielny” cały czas.

⭐ Otaczaj się ludźmi, którzy Cię wspierają

Nawet jedna osoba, która wierzy w Twoje możliwości, potrafi znacząco podnieść na duchu.
Poproś bliskich o konkretną pomoc:
➡️przypomnienie, że robisz postępy,
➡️wspólny spacer,
➡️towarzyszenie podczas ćwiczeń.

🫂Motywacja jest łatwiejsza, gdy nie jesteś w tym sam.

⭐ Przypominaj sobie, dlaczego zaczynasz każdego dnia

Dla kogo się rehabilitujesz?
Dla siebie?
Dla dzieci?
By znów być samodzielnym?
By móc wrócić do ulubionych czynności?

Kiedy masz słabszy dzień, usiądź na chwilę i przypomnij sobie: *Po co właściwie to robię?*
Ta odpowiedź często daje więcej siły niż wszystkie ćwiczenia razem.

⭐ Na koniec najważniejsze:

😎Motywacja nie polega na tym, że codziennie masz idealny zapał.
Polega na tym, że mimo trudności wciąż wracasz do walki.

🦾🦿Rehabilitacja to trudny proces — ale to proces, który działa. Powoli, konsekwentnie i skutecznie.

😊A Ty masz w sobie znacznie więcej siły, niż Ci się wydaje.

🌿🌿

05/12/2025

Wielkie podziękowania dla moich nowych aktywnych fanów! Emilia Krakowska, Miroslawa Lewandowska

04/12/2025

Czy na pewno słusznie płacicie za wywóz śmieci?
Okazuje się, że OzN mogą liczyć na lżejsze traktowanie :)

Wydatki na utrzymanie nieruchomości być mocno odczuwalne w portfelu, a rosnące opłaty za wywóz śmieci coraz mocniej uderzają w domowe budżety....

04/12/2025

🧠Mózg, który się regeneruje – fakty, mity i nadzieja

🤦‍♀️Przez lata powtarzano, że mózg „nie ma zdolności regeneracji”, a utracone funkcje – zwłaszcza po udarach czy urazach – znikają na zawsze. To był jeden z najbardziej szkodliwych mitów w historii nauki.
Dziś wiemy jedno: mózg nie tylko potrafi się zmieniać, ale robi to przez całe życie.
Tylko w inny sposób, niż wielu z nas myśli.

📝Ten wpis jest właśnie o tym: o faktach, o mitach i o nadziei, która jest realna – a nie magiczna.

✅Mózg zmienia się całe życie. To udowodnione.

Współczesna neurobiologia pokazuje, że mózg nie jest „zamrożony” po dzieciństwie.
Dzięki procesowi zwanemu neuroplastycznością:

➡️tworzy nowe połączenia nerwowe,
➡️wzmacnia te używane najczęściej,
➡️osłabia te, które przestają być potrzebne,
➡️reorganizuje funkcje między różnymi obszarami.

👉To właśnie dlatego możliwa jest poprawa po udarze, urazie czy przewlekłym stresie — choć tempo i zakres zmian różnią się u każdego.

❌Mit: „Uszkodzone neurony się nie regenerują”

👉Fakt: Część neuronów, szczególnie w niektórych strukturach (np. hipokampie), potrafi się odnawiać.
❗️Ale najważniejsza jest inna rzecz:
✅Nawet jeśli neuron nie odrasta, sieć wokół niego może się przeorganizować.

💡To tak, jakby droga została zablokowana, ale miasto potrafiło zbudować objazd.
Może dłuższy, może wolniejszy – ale działający.

❌Mit: „Regeneracja to proces automatyczny”

❗️Nie.
Mózg regeneruje się wtedy, gdy dostanie bodźce, które zachęcają go do działania.

🧠Co wspiera neuroplastyczność?

➡️powtarzalna, celowa rehabilitacja,
➡️uczenie się nowych umiejętności,
➡️aktywność fizyczna,
➡️kontakt społeczny,
➡️sen, który „cementuje” połączenia nerwowe.

❗️Bez bodźców mózg zachowuje status quo.
💹Z bodźcami – zaczyna się zmiana.

❌Mit: „Jeśli poprawa nie nastąpi w ciągu kilku miesięcy, to już się nie pojawi”

🙂‍↔️Dawniej uważano, że okno regeneracji zamyka się po 3–6 miesiącach.
👉Dziś wiadomo, że zmiany mogą zachodzić nawet po latach — choć zwykle wolniej i wymagają większej systematyczności.

To, że coś jest trudniejsze, nie znaczy, że jest niemożliwe.

🍃Co naprawdę daje nadzieję?

💪Mózg jest jak mięsień – wzmacnia się tym, co ćwiczymy.

Powtarzamy ruch? Połączenia ruchowe się wzmacniają.
Uczymy się czegoś nowego? Powstają nowe sieci.
Ćwiczymy pamięć? Mózg tworzy nowe ścieżki.

😎Zmiany są niewidoczne… aż nagle stają się widoczne.

Często poprawa pojawia się skokowo, nie liniowo.
Miesiące ćwiczeń — i pewnego dnia coś „zaskakuje”.

🧠Każdy mózg reaguje inaczej, ale każdy reaguje.

Nie ma dwóch identycznych historii powrotu do sprawności.
I nie ma jednej granicy, za którą nadzieja przestaje mieć sens.

✅Nadzieja nie jest naiwna. Jest neurologicznie uzasadniona.

To nie jest tekst o cudach.
To tekst o faktach:
Nasz mózg potrafi się przebudowywać w odpowiedzi na wysiłek, doświadczenie i powtarzalne bodźce.

👉To oznacza, że:

➡️czynności, które dziś są trudne, mogą stać się łatwiejsze,
➡️rzeczy niemożliwe mogą stać się możliwe,
➡️każdy najmniejszy krok robi różnicę, nawet jeśli jej od razu nie widać.

❌Na koniec: nie wierz w mit, że „jest już za późno”

Bo to właśnie on zabiera ludziom najwięcej szans.

Mózg, który się regeneruje, nie obiecuje cudów.
Ale obiecuje coś innego — realną możliwość zmiany.
Powolnej, wymagającej, ale prawdziwej.

A to często więcej niż wystarczy, by odzyskać nadzieję.
🌿🌿

04/12/2025

Najpiękniejsze na zwolnieniu lekarskim jest to, że o godzinie 10 moim jedynym dylematem jest to, czy wstać na śniadanie czy przewrócić się na drugi bok... 😁

03/12/2025

🧠Życie po udarze: historie, które dodają sił 🗣️

⚡️Udar często spada na człowieka jak grom z jasnego nieba. Zmieniamy się my, zmienia się nasze ciało, sposób myślenia, codzienność. Ale jedno pozostaje niezmienne: wewnętrzna siła, którą każdy w sobie ma – nawet jeśli na początku trudno ją dostrzec. Właśnie dlatego warto opowiadać historie. Prawdziwe. Czasem trudne, czasem wzruszające, ale zawsze niosące nadzieję.

Dziś przedstawiam trzy krótkie opowieści osób, które przeszły udar – i mimo wszystko odnalazły w sobie moc, by iść dalej.

📝Historia Ani: „Nauczyłam się prosić o pomoc”

Ania miała 42 lata i pracowała jako nauczycielka języka polskiego. Po udarze prawostronnym straciła częściowo władzę w ręce i mówiła wolniej. Najtrudniejsze jednak nie były ćwiczenia, lecz… zaakceptowanie, że potrzebuje innych.

„Do tej pory to ja pomagałam. Uczyłam dzieci, angażowałam się w akcje, prowadziłam zajęcia dodatkowe. A nagle nie mogłam sama zapiąć kurtki” – mówi.

Przełom nastąpił, gdy zrozumiała, że proszenie o pomoc nie czyni jej słabszą. Wręcz przeciwnie – zbliża ludzi. Dziś Ania wróciła do pracy w niepełnym wymiarze godzin i prowadzi blog o powrocie do równowagi po udarze.

📝Historia Marka: „Każdy milimetr ruchu był zwycięstwem”

Marek, były kierowca ciężarówki, przeszedł udar w wieku 57 lat. Rehabilitanci mówili, że droga będzie długa. I była. „Kiedy pierwszy raz ruszyłem palcem u stopy, rozpłakałem się” – wspomina.

Dziś chodzi o lasce. Pokonał setki godzin ćwiczeń, setki chwil zwątpienia i jeszcze więcej momentów uporu. „Może nie wróciłem do tego, co było. Ale wróciłem do życia” – mówi z uśmiechem.

Jego motto? „Nie porównuj się z tym, kim byłeś kiedyś. Porównuj się z tym, kim byłeś wczoraj.”

📝Historia Julii: „Odzyskałam swoje życie kawałek po kawałku”

Julia miała 29 lat, gdy doznała udaru. „Wydawało mi się, że takie rzeczy przydarzają się starszym. Ja przecież byłam aktywna, zdrowa, w ciągłym biegu.”

Największym wyzwaniem okazały się nie problemy ruchowe, lecz pamięć i koncentracja. „Notatnik stał się moim najlepszym przyjacielem. To, co kiedyś robiłam automatycznie, teraz wymagało planowania.”

Jednak to właśnie powolność nauczyła ją uważności. Julia mówi dziś, że udar przewartościował jej życie: „Mam w końcu czas na rzeczy, które były na wiecznym ‘kiedyś’.”

❓Dlaczego te historie są ważne?

Bo pokazują, że każdy powrót jest inny. Nie ma jednej słusznej drogi, jednego tempa, jednego scenariusza. Ale jest coś wspólnego: nadzieja, która rośnie, gdy widzimy, że inni dali radę.

👉Jeśli sam/sama jesteś po udarze lub wspierasz kogoś bliskiego – pamiętaj:
to, że dziś jest trudno, nie oznacza, że jutro nie może być lepiej.

🌿🌿

02/12/2025

Choroby neurologiczne stają się jednym z największych wyzwań zdrowia publicznego – odpowiadają za większość przypadków trwałej niepełnosprawności, a ich licz...

02/12/2025

Witam nowych obserwatorów! Fajnie, że jesteście! Karolina Mojko, Anna Cisek, Emilia Krakowska, Marta Potepa, Miroslawa Lewandowska, Alicja Olgrzymek, Karolina Spajer, Malgorzata Surmik

02/12/2025

02/12/2025

🧠Udar mózgu – kiedy liczą się sekundy, które mogą uratować życie🕛

📌Czy wiesz, że udar mózgu pojawia się nagle, często bez ostrzeżenia, a jego skutki mogą zmienić życie w kilka chwil? To jedna z najpoważniejszych chorób cywilizacyjnych naszych czasów. Mimo, że brzmi groźnie, wiele osób nadal nie potrafi rozpoznać pierwszych sygnałów, a od szybkiej reakcji zależy naprawdę wszystko.

⏰Czas to mózg

‼️W przypadku udaru każda minuta decyduje o tym, ile komórek mózgowych uda się uratować. Gdy przepływ krwi zostaje zablokowany lub gdy dochodzi do krwawienia, mózg dosłownie zaczyna się „dusić”. Dlatego im szybciej zareagujemy, tym większe szanse na przeżycie i powrót do sprawności.

❓Jak rozpoznać udar? Wystarczy prosty test FAST ✅

To cztery litery, które mogą ocalić czyjeś życie:

➡️F – Face (twarz): opadnięty kącik ust, nierówny uśmiech.
➡️A – Arms (ramiona): trudność w uniesieniu obu rąk.
➡️S – Speech (mowa): bełkotliwa, niewyraźna lub niezrozumiała.
➡️T – Time (czas): jeśli zauważysz choć jeden objaw — dzwoń na 112.

🧑‍🧒‍🧒Udar nie wybiera — ale możesz zmniejszyć ryzyko👇🏻

👵🏻👶🏻Choć wielu osobom kojarzy się z podeszłym wiekiem, coraz częściej dotyka również młodych. Na szczęście duża część czynników ryzyka zależy od nas:

➡️ regularna aktywność fizyczna,
➡️kontrola ciśnienia i poziomu cholesterolu,
➡️unikanie palenia,
➡️zdrowa dieta,
➡️dbanie o prawidłową masę ciała.

👣Małe kroki, duże efekty — to najlepsza inwestycja w zdrowy mózg. 🧠

😁Udar to nie wyrok

👉🏻Dzięki nowoczesnym metodom leczenia i rehabilitacji wiele osób wraca do normalnego życia. Kluczem jest jednak szybkie działanie i wiedza, którą możemy przekazać dalej. Im więcej osób potrafi rozpoznać pierwsze objawy, tym więcej istnień można uratować.
🌿🌿

01/12/2025

Kochani,Drodzy, Mili moi...

Bardzo mi pochlebia to, że piszcie do mnie w wiadomościach prywatnych i ogromnie przepraszam Was za to, jeśli - jako udarek i psycholog - nie potrafię Wam pomóc, doradzić, wesprzeć.

Staram się jak mogę i mam osobiste poczucie, że te nasze prywatne rozmowy wiele wnoszą do Waszego i mojego życia. Choć.. może czasem mogłyby wnieść Wam trochę więcej.

Do czego zmierzam... Dziękuję Wam za zaufanie i powierzanie mi Waszych historii...
To wszystko nadaje sens moim działaniom wszelkiej poudarowej i psychologicznej maści.

Dziękuję Wam za to, że jesteście ❤️❤️